ZEEGLAS EN DE DOLFIJNEN

Een toerist die niet tevreden was over zijn 3 sterren hotel, spreekt algauw over een "Bananentent".
Daar bedoelt hij mee, : Een verschrikkelijk rothotel. Daarom is het altijd beter een vrijstaand
huisje te huren, dan ben je lekker vrij en je eet wat je wilt, waar en wanneer je wilt.

Als men het Aridane dal in vogelvlucht bekijkt, zijn het algauw de bananenkasten die bepalend
zijn voor het beeld van de vallei, en zeker aan de kust waar de jaarlijkse winterstormen de
bananenfinca's verwoesten.

Fotografisch gezien valt er toch wat van te maken  

Niet ver van waar wij wonen, aan de rand van een lavaveld staat dit LandArt kunstwerk.
Ik weet niet waarom, wanneer en door wie het gemaakt is. Het staat er in ieder geval al jaren.
Ondanks de tijd en de ruimte die het inneemt heeft het publiek er nauwelijks weet van. Het is
een kunstwerk dat inspeelt op de specifieke kenmerken van het landschap en de omgeving
manipuleert, zodat men het landschap met andere ogen bekijkt. Omdat er weinig publiek komt
is het nog intact en bijna niet beschadigd. Door de vergankelijkheid van het kunstwerk zal ik de
locatie maar "top secret" houden ;-)

Zeeglas is in feite een afval product. Strandglas is ontstaan door het-alle-daags-gebruikt glas
dat in zee terecht is gekomen. Ook al blijft het afval, voor strandwandelaars heeft het een
aantrekkingskracht. Door aantasting van zout en golven krijgt het iets van de oneindigheid
van oceanen en daardoor spreekt het tot de verbeelding zoals verre horizonten en oude boeken.
Het duurt namelijk enkele tientallen jaren alvorens er een mooi rond stuk zeeglas wordt
gecreëerd door de zee.


                                                                     ***

“1. Never think photography is easy. It’s like poetry in that it’s easy enough to make a few rhymes, but that’s not a good poem.
2. Study photography, see what people have achieved, but learn from it – don’t try photographically to be one of those people.
3. Photograph things you really care about, things that really interest you, not things you feel you ought to do.
4. Photograph them in the way you feel is right, not the way you think you ought to.
5. Be open to criticism – it can be really helpful – but stick to your core values
6. Study and theory is useful, but you learn most by doing. Take photographs – lots of them – be depressed by them, take more, hone your skills and get out there in the world and interact.”

Voor vele bezoekers van La Palma, die doorheen het noorden van het eiland getoerd hebben,
zal het wel opgevallen zijn dat er een rode draad door het eiland loopt ;-)

Elke gemeente op het eiland heeft een uitgebreide 'kerststal', toegangkelijk voor het publiek.
Deze kerststal is van de aangrenzende gemeente van Tazacorte (zie eergisteren), namelijk Los Llanos de Aridane, mijn stad.

De kerstkribbe van dit jaar is ietske soberder opgezet dan die van verleden jaar, dat zal wel aan
de crisis liggen

Feeërieke zonsondergang. Toepasselijk voor een dag zoals vandaag.
http://nl.wikipedia.org/wiki/25_december

Aan iedereen die komt kijken wens ik een vrolijk kerstfeest en een aangename dag.

                                              Belén van de gemeente Tazacorte.

Elke gemeente op het eiland La Palma heeft een uitgebreide kerststal. Het Spaanse woord "Belén" vertaald zich tot kerststal, ook Bethlehem.
http://es.wikipedia.org/wiki/Bel%C3%A9n


ps: Kijk op de voorlaatste foto, van onder rechts ;-)
http://nl.wikipedia.org/wiki/Moonen

                                                               Strand wijsheid

"Laat de pijn uit het verleden wegspoelen als voetstappen op het strand"
                                                               
                                                                                                                 Tao Meng.
_____________________________________________________________________________


                                                                    
Op het eiland La Palma kun je bos- en strandwandelen, klauteren, sterrenkijken, hardlopen,
strandlopen, "balanceren" tussen Yoga en Tai Chi, allemaal outdoor activiteiten.
Mijn verslaving is strandkammen. 'Tazacorte Playa' is daar een goed strand voor. Volgens
continentale normen is het een klein strand (enkele kilometers heen en weer) net lang genoeg
voor mijn ochtendwandeling. Meestal is het een keien strand, redelijk proper, maar men vindt
toch altijd wat tussen de keien (muntstukken, kogelhulzen, zeeglas, bougies, enz ...).
Heel af en toe is het strand maagdelijk zwart. De oceanische branding heeft dan tijdens de nacht,
zwevend op de thermiek van de mystiek, het strand volledig schoongeveegd.
Door deze 'ervaring' kom ik tot de realisatie van een eigen fotografische subjectieve
werkelijkheid, namelijk de ecologische voetafdruk.

Schetsen met de oceaan en de kustlijn van het eiland La Palma als inspiratie, opgehoogd met
een deel van de unieke stukjes zeeglas die ik de laatste 20 jaar heb verzameld.
De beschikbaarheid van zeeglas of strandglas neemt af als gevolg van de toenemende populariteit
van het strandjutten en recycling van glas. Meer en meer mensen vinden het gewoon leuk tijdens
de wandelingen over het strand, te vinden en te verzamelen. Het zeeglas oogt kostbaar en de
versleten scherven hebben een onbekende geschiedenis. Het zijn edelstenen van de verbeelding,
pure schoonheid, waar komt het vandaan... Hoe kwam het hier terecht ...



http://www.youtube.com/watch?v=B7jGR1pPN3Q&feature=g-all-s&context=G242b8e9FAAAAAAAAEAA

Hoe een blad van een schijfcactus (opuntia) ook wel vijgencactus genoemd verwelkt.
Wat er uiteindelijk overschiet van het cactusblad (laatste foto) is een gedroogd houterig skelet
dat zeer begeerd is bij geitenkaas makers. Deze bladeren worden gebruikt als brandstof om de
"Queso Palmero" te roken.

De land- en tuinbouw op La Palma is door zijn kleinschalige opzet voornamelijk voor het eiland
zelf. Vroeger hadden vrijwel alle mensen op het eiland een groententuin annex boomgaard met
wijngaard, maar die tijd is reeds lang voorbij.
Door de monoteelt van de banaan en het toenemende toerisme is de levenstandaard veranderd en
leeft de jongere bevolking van geïmporteerd voedsel.

Ik ben een gelukkig mens omdat ik de laatste 20 en + jaar op La Palma heb kunnen leven.
De laatste keer dat ik een weekje in A'pen (mijn geboortestad) ben geweest was rond deze tijd in
2003, nu 8jaar geleden. Wat ik me vooral nog herinner is dat ik daar een week in het donker heb
doorgebracht. De zon kwam nog wel op maar ik merkte er niet veel van. - Eergisteren wandelde
ik op de kerstmarkt in Los Llanos (mijn stad) in de volle zon en in T-shirt met 20º C. +

Wat hier wel veranderd is de laatste 20 jaar, zijn de kerstversieringen. In 1990 zag men geen
kerstbomen, noch -mannen. Alleen in hotel Sol (Los Cancajos was nog niet aan de orde) en
enkele restaurants deed men, ten behoeve van de toeristen een beetje aan eindejaarsversiering.

De meeste foto's zijn genomen door mijn "Wanenonlie" met haar smartphone.
Op de voorlaatse foto kun je ze zien staan , weerkaatst in de vitrine ;-)

Zon - dag.

Wandelaars die de Caldera in willen, vanaf La Cancelita via de Barranco de Las Angustias
zijn verwittigd. Zeker in de winter na regenval kan het zeer gevaarlijk zijn.

Een van de exponenten van de ontwikkelingsdrang op het eiland La Palma is de haven van
Tazacorte. De twee opeenvolgende uitbreidingen hebben volgens velen geen enkel verband met
de ligging en de herinneringen van de lokale bevolking. De oude historische havendijk wordt
voor de tweede maal vervangen door een megalomane haven dijk van meer dan 1 km., met als
gevolg dat er een tweede haven (voor het ontvangen van schepen uit niet Schengenlanden)  bij
komt op dit kleine eilandje aan de rand van het Europees grondgebied.
Voor vele lokale bewoners wordt het een omgeving zonder ziel en vervreemdend, voor anderen
is het de 'vooruitgang' en werkgelegenheid.

Op mijn blog:  https://blog.seniorennet.be/puerto_de_tazacorte/ heb ik getracht een verhaal neer
te zetten van rondlopen en dolen op deze plaats. Een verhaal van herinneringen neer zetten.

         
                                                      LandArt - Bootvluchtelingen

Bootvluchtelingen is de benaming voor mensen die om politieke en/of economische redenen hun
land ontvluchten over zee; de term kwam na 1975 in zwang toen grote aantallen Vietnamezen hun
land verlieten, veelal in niet-zeewaardige bootjes.
Bekende voorbeelden van bootvluchtelingen:
Verder lezen: http://nl.wikipedia.org/wiki/Bootvluchteling


                                                                      ***

Canarische Eilanden, bootvluchtelingen en de economische crisis.

Als je op de kaart kijkt, dan is meteen duidelijk waarom de Canarische Eilanden voor Afrikaanse
vluchtelingen de toegangspoort zijn tot Europa. Het hoogtepunt – of eigenlijk het dieptepunt –
van de de bootvluchtelingen waren 2006 en 2007. Duizenden, vooral mannen en jongens,
arriveerden in gammele bootjes op een van de Canarische Eilanden. De opvanghuizen zaten vol
en er moesten in allerijl nieuwe 'ontvangstcentra' worden opgezet. Maar dat de economische crisis
ook op Canarische Eilanden heeft toegeslagen, met zevenentwintig procent werkloosheid, is ook
aangekomen bij de vluchtelingen: De bootvluchtelingen lijken de Canarische Eilanden links te
laten liggen.
Verder lezen:
http://zinineuropa.groenlinks.nl/Canarische+Eilanden+bootvluchtelingen+en+de+economische+crisis

                                                      The Sea Glass Diaries

Het is niet ongebruikelijk voor zeeglasjagers of verzamelaars hun buit te fotograferen. Vandaag
de dag, als gevolg van de World Wide Web, zijn er sociale websites waar zeeglassers van over
gans de wereld hun verzameling aan mekaar tonen aan de hand van foto's. Sommigen van hen
zijn dan ook enthousiaste en uitstekende fotografen.
Voor meer over dit onderwerp, Google naar seaglasslovers.

PS: De zeeglasgodinnen of vruchtbaarheidsbeeldjes heb ik gesneden uit dik groen plastic,
gevonden op het strand. Het lijkt wel groen agaat of jade ;-)

Don Pedro, een van de "groene" dorpjes in het noorden van het eiland.