LA PALMA - TEDDY BEAR and MAMA BEAR

De "Vulkaanroute" langsheen de bergrug van La Palma,
mijn "One and Only" met aan de horizon Het eiland Tenerife.
_____________________________________________________________________________
Vijftien jaar geleden zaten wij op het dak van La Palma op precies hetzelfde plaatsje,
ik dacht toen, volgende keer moet ik een camera bij me hebben,
en ja hoor! Ze zijn er nog steeds. Ik denk niet dat het dezelfde hagedissen zijn,
maar honger hebben ze nog steeds!

Dit is duidelijk een voorbeeld van ongewenste graffiti.
Er was zelfs iemand die zich de moeite getrooste om met spuitbussen helemaal naar hier te komen om met meerdere kleuren en ietsje meer stijl een boodschap achter te laten.
De rest is duidelijk "latirnalia", namen, beledigingen, grappen, liefdesverklaringen enz...
De graffiti "schilders" die hier bezig zijn geweest waren duidelijk géén
Keith Haring noch Jean-Michel Basquiat.

Dit koepelgebouw staat op de helling van de "Cumbre Vieja" iets voor het dorp Fuencaliente.
Het is van einde en ver te zien en staat daar uitnodigend te pronken
met zijn witte koepel tussen de groene pijnbomen.
Bij navraag hier en daar kon niemand mij het waarom en de betekenis ervan vertellen.
Tot ik toevallig in een boekje het verhaal over dit vreemde, steeds gesloten gebouw las...

Tijdens de Spaanse burgeroorlog waren vele gezinnen gescheiden.
Doña Cecilia zat vast in dat gedeelte van Madrid waar de Republikeinen het voor het zeggen hadden.
Haar man, de burgemeester van Los Llanos de Aridane maakte de belofte een kapel te bouwen
als hij zijn vrouw Doña Cecilia zou weerzien.
En zijn wens kwam uit, een jaar voor zij stierf.
Om zijn belofte uit te voeren liet de burgemeester een kapel bouwen op zijn enorm landgoed.
Het is een rond koepelgebouw opgetrokken uit stuk voor stuk gekapte vulkanische steen.
De kapel werd ingewijd op 22-11-1949 en het witte kleed van de priester
was gemaakt uit de jurken van de gestorven Doña Cecilia.

Morgen nemen we een kijkje in het vervallen huisje naast het koepelgebouw.

Een vroege wandelaar zag me die dag bezig.
Hij keek me verwondert aan.
Ik zag aan hem, dat hij niet wist dat kunstenaars "volwassen" mensen zijn,
die een bepaald maatschappelijk privilege wordt toegestaan om zo te ageren,
als men zou verwachten van kinderen.

Het "kunstzinnig" materiaal om kunst te maken had ik in mijn broekzak meegenomen
(rode glazen pareltjes).
Ik maak graag Land-Art, in dit geval misschien meer "trouvaille-kunst" (of hoe je het ook noemen wil),dat me een beter gevoel geeft.
Het proces van het maken moet altijd een soort steun zijn aan een beter gevoel.
Meestal besluit ik pas 's morgens wat ik ga maken.
Gewoonlijk krijg ik dan wel een idee en als het de moeite loont
volgt het uitwerken wel vanzelf.
Nu ik als kunstenaar een blog-dagboek bijhoud vind ik het een spannende bezigheid,
in die zin dat ik steeds weer moet nagaan wat ik eigenlijk aan 't doen ben.

Mensen verzamelen souvenirs, al zal niet iedereen dat toegeven.
Ze getuigen ervan dat je als aardbewoner de wereld hebt bereisd
en hebt deelgenomen aan de goede dingen des levens.
Ze herinneren ons aan iets groter dan het leven van alle dag.
Souvenirs zijn soms ontzettend lelijk en smakeloos,
maar schelpen en stenen van het strand verliezen nooit hun charme.
Vele van deze strandvonsten zoals koraal en sommige zeldzame schelpen
zijn nu foute souvenirs geworden met fikse boeten op verschillende Europese luchthavens.
Het is beter ze op het strand te laten dan ze op de boekenplank stof te laten verzamelen,
anders zullen onze kinderen ze alleen nog kunnen bewonderen op postkaarten
of opgesloten in bokalen in musea.

DE VISSEN VAN STEEN
____________________________________
Op een dag begon ik keien te verzamelen.
Ik had zowat alle kleuren verzameld die er op het eiland te vinden waren,
om ze te catalogeren begon ik te kijken naar de vorm,
naar de manier waarop ze geërodeerd waren door weer en wind,
de golven in de branding en het vuur van de vulkanen.
Ik had een hoop keien in allerlei vormen van verschillende formaten verzameld.
Ik "vis" het wel uit dacht ik.
Toen plotseling mijn "one and only" uitriep: "Kijk Wim, net een vis".
En zo ontstond de KEI VIS SERIE.
Ontelbare keien gingen door mijn handen en werden vis.
Hier op het eiland zijn ze wereldberoemd.
_____________________________________________________________________________
Beeldje: Gelast schrootijzer met drie bewerkte keien.

LEGENDE
_________________
Het kerkje en het dorp San Nicolas worden bedreigd door de gloeiende lavarivier
die slingerend van de helling stroomt.
De bewoners van San Nicolas grijpen vastberaden in, zij gaan naar de kerk.
Er worden diverse middelen gebruikt zoals smeken, bidden, beloven en jammeren.
De pahoehoe- of aastroom kwam tot stilstand en vloeide op wonderbaarlijke wijze naar het noorden.
Ter herinnering werd er een monument gebouwd op de plek waar de lava van richting veranderde.
Als men terplaatse een kijkje neemt dan kan men bemerken,
dat de lavastroom gewoon het laagste punt opzocht.
Dus toch geen wonder! (sic...)

De tunnel is ongeveer 500 meter lang.
Eens binnenin opende zich een voor mij onbekende en fascinerende wereld.
Het leek alsof elke stap die ik deed een voetafdruk naliet,
daar waar nog geen enkel ander levend wezen was geweest.
De eeuwige nieuwsgierigheid die ons leidt naar onbekende plaatsen
en het gevoel dat je door de ingewanden van onze levende planeet wandelt,
waren voor mij een enorme belevenis.
Dank zij Siepko van www.oceaanzicht.nl werd het een succesvolle ondergrondse verkenning.

HET < gaatje > GOED

Hier en daar openingen in de lava onderzocht, naar binnen gekeken,
maar nog steeds geen ingang naar de "Tubo Volcánico" gevonden.
Gevraagd aan Siepko van www.oceaanzicht.nl of hij de ingang wist en ja hoor!
Hij stelde me zelfs voor om samen met hem het avontuur te wagen.
Siepko raadde me aan om te zorgen voor een helm, handschoenen,
knielappen, eventueel een laddertje, lantaarns met reservebatterijen en een koord.
Dus nog een nacht slapen en morgen het grote avontuur!
Op de laatste foto. " Ik ben er klaar voor ".

Enkele verzichten vanaf de lavastroom (1949) uit de "VOLCÁN SAN JUAN",
met de "CALDERA DE TABURIENTE" op de achtergrond.
Net als alle andere Canarische Eilanden is La Palma gevormd door vulkanische activiteiten.
La Palma heeft het actiefste vulkanisme van gans de archipel.
De voet van het eiland ligt 3500 m. onder de zeespiegel
en het hoogst punt ligt op 2429 m. boven de zeespiegel.
La Palma is daarmee wereldwijd gezien het hoogst eiland in relatie tot het oppervlak.
_____________________________________________________________________________

HET NATUURMONUMENT " EL TUBO VOLCÁNICO DE TODOQUE "
_________________________________________________________________
Deze lavatunnel ligt ergens onder dit lavaveld (zie foto's).
Er is mij verteld, daar waar de stroom door het dorpsgedeelte van Las Manchas loopt.
Het betreft hier een vulkaangrot met tunnel van ongekende schoonheid.
Al maanden lang ben ik op zoek naar de ingang van deze tunnel.
Ik weet ongeveer waar hij zich moet bevinden.
Als ik hier en daar navraag, word ik van de muur naar het kastje gestuurd.
Welk geheim herbergt deze tunnel, vraag ik mij af.
Vinden zal ik hem!
 

Springlevende vissen.
Assemblage van bewerkte strandstenen , gelast schrootijzer en paardenhoef nagels. 
De twee vissen samen  hoogte 60 cm. en breedte 40 cm.

Historiek van de vulkaan SAN JUAN of  NAMBROQUE, EL DURAZNERO
en de HOYO NEGRO die allemaal in verbinding staan.
_____________________________________________________________________________

Het eiland La Palma is een van de jongste eilanden van de Canarische archipel (+- 2 miljoen jaar).
Volgens experts is dit een van de meest actiefste gebieden ter wereld.
De noordelijke vulkaan route is een van de mooiste wandelingen op La Palma.
De route voert je naar een keten van vulkanen die nog in 1949 to uitbarsting kwamen.
Het lijkt alsof onder gesis nog hier en daar kleine rookpluimpjes uit de zwarte wanden opstijgen.
Er bestaat nog ruimschoots verbale informatie over deze uitbarstingen van 1949.
Mijn buurvrouw vertelt :
De aarde begon te beven en dat duurde een ganse week.
Toen spoot de vulkaan enorme hoeveelheden gruis de lucht in.
Een gigantische zwarte wolk kwam over ons heen en het was dagenlang donker.
Hierna werd het kalm om dan plotseling terug intens te spuiten.
14 dagen later opende zich een nieuwe vulkaan 500 meter lager
en drie km. verwijderd van de hoofdkrater.
Vloeibare lava begon te stromen richting zee.
Weer 14 dagen later rond middernacht hield de eruptie op.
_____________________________________________________________________________
Foto's van de schitterende vulkaankrater van de HOYO NEGRO.

Die andere dag waren we aan het wandelen op de top van de bergkam van La Palma (+- 2000 m.)
Toen opeens een gele wesp kwaadaardig kwam aangevlogen.
Op de moment dat ik mijn fototoestel gebruiksklaar had,
was het vliegtuigje al zover verwijderd dat we geen "vliegtuig-stop" meer konden doen.
Op de laatste foto bemerk je het eiland Tenerife aan de horizon.
De top van de Teide (de hoogste berg van Spanje) is in de wolken.

Week-ends gaan we soms picknicken in het bos,
maar wat moet ik de ganse dag in het bos?
Bomen opvullen! Christo zou ze inpakken.

Aan de tranen van de zeemeermin zit een verhaal vast.
Zeeglas ook wel strandglas zijn scherven glas gevonden op stranden langs oceanen en zeeën.
Het rollen in de golven, het zand en het zout zijn de elementen die er eindeloos mee spelen
en er uiteindelijk gladgestreken matte stukjes van maken.
Het zeeglas gaat dan zijn eigen leven leiden, ze worden meegenomen door wandelaars,
"beachcombers" en "strandjutters", die er dan lege jampotten mee vullen of sierlijke juwelen van maken.
Echte zeeglas verzamelaars beweren dat het blootstellen aan golven, zout en zand,
de voorwaarden scheppen voor een speciaal geëtst oppervlak van het glas, 
dat niet kan nagemaakt worden.

Op 17 juli 1570 vonden 40 jezuïeten de dood in de buurt van Punta Larga (Fuencaliente).
Het schip "Santiago" vertrok vanuit Portugal met bestemming Brazilië. De jezuïeten wilden een tussenstop maken in Santa Cruz de La Palma (toendertijd de derde grootste haven van de wereld), maar toen ze merkte dat ze achtervolgd werden door zeerovers, besloten ze naar Tazacorte te varen waar ze 11 dagen verbleven op een suikerrietplantage in een huis van Monteverde
-voorheen Groenbergh- (zie foto).
Denkende dat de piraten hun pogingen opgegeven hadden, zetten ze (dicht onder de kust varend) koers naar Santa Cruz. Voor de kust van Fuencaliente werden ze door hugenoot Jaques Souris, een afvallige katholiek en papenhater overvallen.
Bij de tweede entering sprong een groot aantal piraten over en opende boven- en benedendek de jacht op alles wat een zwarte rok droeg. Sommigen doodden ze meteen anderen kleedden zij uit tot op het blote lijf, hakten hun handen af en gooiden ze zo in zee.
Eén jezuïet overleefde de slachtpartij, Joao Sanchos. Hij was kok en zo iemand konden de piraten gebruiken. Hij kon het dus navertellen.

Op de plaats waar de jezuëten in het zee zijn gegooid heeft men in 1999 het gebeuren herdacht door 40 kruisen te laten zinken ter ere van de martelaren. Een echt onderwaterkerkhof.
_____________________________________________________________________________
De onderwaterfoto van het bizarre monument is genomen door Joost, oprichter van de eerste Nederlandse duikschool op La Palma
Ga eens kijken naar  www.casadebuceo.nl

PEPPERMINT-LAND-ART
____________________________________________________________________________
Land Art wordt gecreëerd in het isolement van de plaats waar het gemaakt wordt.
Straattoneel heeft dan weer veel mensen rondom nodig.
Toch zie ik dat land-Art ook een sociale functie kan hebben, "surtout" via een blog,
waarin de kunstenaar een communicatiemedium wordt.
Zo kan men bedenken dat land-Art sociale en therapeutische functies heeft,
anderen ontkennen de sociale functie in zijn geheel
en beroepen zich op de autonomie van de kunst.