LA PALMA - LAND (H) ART

Extreme weersomstandigheden zul je op La Palma niet tegenkomen. Desondanks is het belangrijk enkele voorbereidingen te treffen. Vanuit zee kan een plotselinge mist opzetten. ondanks de goede paden en de vele kleine steenmannen kan een kompas helpen bij het vinden van de goede looprichting in de mist.
Voor kleding geldt, dat een regen en of winddicht jack onmisbaar is, en kan dienst doen als extra isolatielaag tegen de wind die op grote hoogten behoorlijk kan waaien, vooral in de winter.
Schoenen met goede gripvaste zolen zijn erg belangrijk. Stenige paden kunnen door de mist en de horizontale regen erg glibberig worden.
De beste kaart die momenteel te krijgen is, is van Freytag & Berndt. (La Palma op schaal 1: 30.000)
Zonder kaart is een goede gids onontbeerlijk.
Wij hebben het geluk om nu en dan samen te wandelen met een ervaren gids,
Siepko van www.oceaanzicht.nl
Aangekomen in de bergen van La Palma zal het lichaam zich eerst moeten aanpassen aan andere omstandigheden. Bouw daarom de wandelingen langzaam op en begin niet met de zwaarste tochten.
Twee telescopische wandelstokken zijn een goede hulp, zij kunnen tijdens de afdaling en ook tijdens het stijgen wel 40 % van het gewicht op de knieën en bovenbenen opvangen.
Tijdens het wandelen is het belangrijk veel te drinken en regelmatig iets te eten zoals koekjes, gedroogde vruchten e. d. Het is beter meerdere kleine hoeveelheden voedsel te nuttigen dan een zware maaltijd naar binnen te werken.
En last but not least: Neem in ieder geval pleisters samen met andere EHBO- spullen mee.

P.S.: Het is slim om een mobile telefoon mee te nemen.

Bij deze wandeling over de bergkam kwamen we tussen de dennen deze grillige bijna versteende spoken tegen. Leuk om te fotograferen.

HET BESCHERMD ZEEGEBIED VAN LA PALMA
_____________________________________________________________________________
In 2001 werd er een zeereservaat van 3719 ha. ingesteld aan de Zuid-West kust van La Palma.
Op die plaats is vissen, duiken of enig andere menselijke activiteit dat schade aan de zee flora,
fauna en bodem veroorzaakt verboden.
In 2007 is een groot gebied ten Noord-Westen van La Palma ook opgenomen
in dit beschermd zeereservaat.
_____________________________________________________________________________

Tabletop sculptuur: assemblage van aaneengelast schrootijzer tea hout (het hart van de Canarische den) en twee bewerkte lavastenen. Hoogte 41 cm. en breedte 36 cm.

Vandaag wandelen we naar de vulkaan "Tahuya" samen met Siepko van www.oceaanzicht.nl
We hebben afgesproken in het beroemde cafétje waar vele vulkaantochten beginnen en eindigen.
We gaan met twee jeeps, een laten we beneden staan en met de andere rijden we naar boven,
zodoende hoeven wij het avontuur alleen afdalend te maken, in de hoop dat het wel losloopt voor een oud paard zoals ik. Eenmaal de avontuurlijke voettocht ten einde rij ik Siepko terug naar zijn jeep.

GESCHIEDENIS VAN DE VULKAAN TAHUYA - 19 mei tot 10 augustus 1585.
_____________________________________________________________________________
De Tahuya ligt op de helling van de "Cumbre Vieja", op een plaats bekend als "Los Campanarios",
dit zijn zeer fraaie fonolitische rotsen die naar de oppervlakte gedrukt zijn door de stuwende kracht
van het magma gedurende de eruptie van 1585. Ze rijzen vele tientallen meters op uit het landschap.
Het was een van de meest spectaculaire uitbarstingen uit de historische tijd van La Palma.
De rotsen zijn de enige die opgedrukt zijn tijdens een vulkaanuitbarsting en de geschiedenis verteld hoe de Palmeros in stomme verbazing dit spektakel aanschouwden.
Door de zeer verschillende vormen en de meerdere kraters die deze vulkaan achterliet
is hij zeker het bewandelen waard,
Er bestaat een ooggetuigenverslag van dit spektakel door een Italiaan Leonardo Torriani :
<< opeens brak de berg open met zoveel kracht, en spuwde zulke donder, bliksem en ongehoord geraas uit, dat wij allen dachten dat het einde van de wereld gekomen was ...... en deze wolk, door zijn grootte en dikte nam op zulk een manier het licht weg van de aarde, dat het midden in de dag leek of het donkere nacht was, maar ook regende het zoveel dikke as en kleine steentjes, dat heel de zee en het land ermee bedekt werden ook de eilanden La Gomera en El Hierro.
....... Om die reden bedekte de as het weideland voor het vee en hierdoor verloren ze langzaam het leven; en hetzelfde gebeurde met de vogels ........ En ook gebeurde dit met de mensen, als ze dicht in de buurt kwamen van een of andere giftige spleet, werd hun ademhaling weggenomen >>

Wegverzakkingen, wolken tegemoet rijden en eventjes een steentje van de weg duwen.

De laatste foto is alvast een voorproefje voor morgen:
Een avontuurlijke wandeling naar de vulkaan TAHUYA samen met
Siepko van  www.oceaanzicht.nl en mijn "one and only"

LE TRÉSOR DE RACKHAM LE ROUGE
___________________________________________________
"The other day" kwam ik langs deze geheimzinnige rode grot bezaaid met zwarte stenen eieren.
Een "Temple of  Stones" of "De Schat van de Piraten".

Algauw zat ik in de wereld van zeerovers die hun schat verborgen op een eiland zoals in
"De Schat van Scharlaken Rackham", een strip van Kuifje en Kapitein Haddock,
getekend door de Belgische tekenaar Hergé.

CANARISCHE DEN
____________________________________
Af en toe komt men een boom tegen die de moeite loont om te fotograferen.
Hij staat op de "Heksenvlakte", in het Spaans LLANO DE BRUJAS.
Hij lijkt ook door de lucht te vliegen op een bezem.

Teddy beer en mama beer.

De "Vulkaanroute" langsheen de bergrug van La Palma,
mijn "One and Only" met aan de horizon Het eiland Tenerife.
_____________________________________________________________________________
Vijftien jaar geleden zaten wij op het dak van La Palma op precies hetzelfde plaatsje,
ik dacht toen, volgende keer moet ik een camera bij me hebben,
en ja hoor! Ze zijn er nog steeds. Ik denk niet dat het dezelfde hagedissen zijn,
maar honger hebben ze nog steeds!

Dit is duidelijk een voorbeeld van ongewenste graffiti.
Er was zelfs iemand die zich de moeite getrooste om met spuitbussen helemaal naar hier te komen om met meerdere kleuren en ietsje meer stijl een boodschap achter te laten.
De rest is duidelijk "latirnalia", namen, beledigingen, grappen, liefdesverklaringen enz...
De graffiti "schilders" die hier bezig zijn geweest waren duidelijk géén
Keith Haring noch Jean-Michel Basquiat.

Dit koepelgebouw staat op de helling van de "Cumbre Vieja" iets voor het dorp Fuencaliente.
Het is van einde en ver te zien en staat daar uitnodigend te pronken
met zijn witte koepel tussen de groene pijnbomen.
Bij navraag hier en daar kon niemand mij het waarom en de betekenis ervan vertellen.
Tot ik toevallig in een boekje het verhaal over dit vreemde, steeds gesloten gebouw las...

Tijdens de Spaanse burgeroorlog waren vele gezinnen gescheiden.
Doña Cecilia zat vast in dat gedeelte van Madrid waar de Republikeinen het voor het zeggen hadden.
Haar man, de burgemeester van Los Llanos de Aridane maakte de belofte een kapel te bouwen
als hij zijn vrouw Doña Cecilia zou weerzien.
En zijn wens kwam uit, een jaar voor zij stierf.
Om zijn belofte uit te voeren liet de burgemeester een kapel bouwen op zijn enorm landgoed.
Het is een rond koepelgebouw opgetrokken uit stuk voor stuk gekapte vulkanische steen.
De kapel werd ingewijd op 22-11-1949 en het witte kleed van de priester
was gemaakt uit de jurken van de gestorven Doña Cecilia.

Morgen nemen we een kijkje in het vervallen huisje naast het koepelgebouw.

Een vroege wandelaar zag me die dag bezig.
Hij keek me verwondert aan.
Ik zag aan hem, dat hij niet wist dat kunstenaars "volwassen" mensen zijn,
die een bepaald maatschappelijk privilege wordt toegestaan om zo te ageren,
als men zou verwachten van kinderen.

Het "kunstzinnig" materiaal om kunst te maken had ik in mijn broekzak meegenomen
(rode glazen pareltjes).
Ik maak graag Land-Art, in dit geval misschien meer "trouvaille-kunst" (of hoe je het ook noemen wil),dat me een beter gevoel geeft.
Het proces van het maken moet altijd een soort steun zijn aan een beter gevoel.
Meestal besluit ik pas 's morgens wat ik ga maken.
Gewoonlijk krijg ik dan wel een idee en als het de moeite loont
volgt het uitwerken wel vanzelf.
Nu ik als kunstenaar een blog-dagboek bijhoud vind ik het een spannende bezigheid,
in die zin dat ik steeds weer moet nagaan wat ik eigenlijk aan 't doen ben.

Mensen verzamelen souvenirs, al zal niet iedereen dat toegeven.
Ze getuigen ervan dat je als aardbewoner de wereld hebt bereisd
en hebt deelgenomen aan de goede dingen des levens.
Ze herinneren ons aan iets groter dan het leven van alle dag.
Souvenirs zijn soms ontzettend lelijk en smakeloos,
maar schelpen en stenen van het strand verliezen nooit hun charme.
Vele van deze strandvonsten zoals koraal en sommige zeldzame schelpen
zijn nu foute souvenirs geworden met fikse boeten op verschillende Europese luchthavens.
Het is beter ze op het strand te laten dan ze op de boekenplank stof te laten verzamelen,
anders zullen onze kinderen ze alleen nog kunnen bewonderen op postkaarten
of opgesloten in bokalen in musea.

DE VISSEN VAN STEEN
____________________________________
Op een dag begon ik keien te verzamelen.
Ik had zowat alle kleuren verzameld die er op het eiland te vinden waren,
om ze te catalogeren begon ik te kijken naar de vorm,
naar de manier waarop ze geërodeerd waren door weer en wind,
de golven in de branding en het vuur van de vulkanen.
Ik had een hoop keien in allerlei vormen van verschillende formaten verzameld.
Ik "vis" het wel uit dacht ik.
Toen plotseling mijn "one and only" uitriep: "Kijk Wim, net een vis".
En zo ontstond de KEI VIS SERIE.
Ontelbare keien gingen door mijn handen en werden vis.
Hier op het eiland zijn ze wereldberoemd.
_____________________________________________________________________________
Beeldje: Gelast schrootijzer met drie bewerkte keien.

LEGENDE
_________________
Het kerkje en het dorp San Nicolas worden bedreigd door de gloeiende lavarivier
die slingerend van de helling stroomt.
De bewoners van San Nicolas grijpen vastberaden in, zij gaan naar de kerk.
Er worden diverse middelen gebruikt zoals smeken, bidden, beloven en jammeren.
De pahoehoe- of aastroom kwam tot stilstand en vloeide op wonderbaarlijke wijze naar het noorden.
Ter herinnering werd er een monument gebouwd op de plek waar de lava van richting veranderde.
Als men terplaatse een kijkje neemt dan kan men bemerken,
dat de lavastroom gewoon het laagste punt opzocht.
Dus toch geen wonder! (sic...)

De tunnel is ongeveer 500 meter lang.
Eens binnenin opende zich een voor mij onbekende en fascinerende wereld.
Het leek alsof elke stap die ik deed een voetafdruk naliet,
daar waar nog geen enkel ander levend wezen was geweest.
De eeuwige nieuwsgierigheid die ons leidt naar onbekende plaatsen
en het gevoel dat je door de ingewanden van onze levende planeet wandelt,
waren voor mij een enorme belevenis.
Dank zij Siepko van www.oceaanzicht.nl werd het een succesvolle ondergrondse verkenning.

HET < gaatje > GOED

Hier en daar openingen in de lava onderzocht, naar binnen gekeken,
maar nog steeds geen ingang naar de "Tubo Volcánico" gevonden.
Gevraagd aan Siepko van www.oceaanzicht.nl of hij de ingang wist en ja hoor!
Hij stelde me zelfs voor om samen met hem het avontuur te wagen.
Siepko raadde me aan om te zorgen voor een helm, handschoenen,
knielappen, eventueel een laddertje, lantaarns met reservebatterijen en een koord.
Dus nog een nacht slapen en morgen het grote avontuur!
Op de laatste foto. " Ik ben er klaar voor ".