ZONDAG

De wolken komen van over zee via de "Barranco de las Angustias" de "Caldera de Taburiente" binnendrijven ... en dat gebeurt zomaar, terwijl ik mijn boterhammekes op eet ;-)

La Palma wordt beschouwd als een waar paradijs voor botanica liefhebbers.
Boven de 2000 m. aan de rand van de Caldera de Taburiente is er een gebied waar deze plant het beste gedijt en dit in zeer ruige omstandigheden, met grote temperatuurverschillen.
Met de grote hitte overdag en de vrieskou 's nachts staan ze daar op spectaculaire wijze te pronken.
De bloeitijd is van mei tot juni.
Ik ben er wel enkele malen heen gereden om de plant in de best mogelijke omstandigheden te kunnen fotograferen.

Er bestaan heelwat spreekwoorden en gezegden die iets met keiën in zich hebben, zo ook nog :
" Hij moet van kei gesneden worden "

Gisteren heb ik Ans en Gerard naar de "Roque de los Muchachos" gereden. Beiden zijn hiking diehards. Ze gingen de GR 131 lopen, een forse en spectaculaire wandelroute die begint op het parkeerplaatsje van de Roque (2426 m.) om dan de afdaling in te zetten tot de "Mirador del Time" (500m.), amaai m'n kuiten ;-).

Er zijn reeds multiple Terrabytes aan foto's gemaakt van de 'Roque de los Muchachos', het dak van La Palma met zicht in de 'Caldera' en de 'Cumbre Vieja'. Ik maakte dan maar een kleine reportage over de arbeiders, die daar in de hitte van de hoogtezon een tweede platformachtig uitzichpunt aan het bouwen waren.

Toen ik terugkwam was het druk op de kleine parking ...

                                            CACTUS BLOEMEN - NACHTBLOEIERS
                                         ______________________________________

Twintig jaar geleden was er op het eiland een avontuurlijke kweker, "Cactus Otto".
Om zijn exotische cactus tuin te bezoeken moest men een zakje cactuszaden kopen.
Zo kon hij de strenge regelgeving die gelden voor publiek toegankelijke parken vermijden.
Uit die zaadjes heeft mijn "Wanenonlie" deze meer dan tien meters hoge cactussen gekweekt.

Nachtbloeiers.
De bloemen van deze tropische cactussen zijn befaamd als "Koninginnen van de nacht".
Zij kunnen tot 30 cm. lang en 20 cm. breed worden. ondanks hun omvang hebben ze vaak een korte levensduur, sommigen slechts een glorieuze nacht.
De foto's zijn genomen bij het prille ochtendgloren, zo gauw de zon er is, gaan de bloemen dicht en vallen op de grond. Het is echt wat extra moeite waard om deze cactussen in bloei te zien en er vroeg voor uit de veren te gaan.

TRASH-ART of JUNK-ART
(Vuilnis-troep-rotzooi) is een subgenre van Found Art of Art Trouvé.
Deze assemblage is ontstaan en ontwikkeld uit de afvalhopen der mensheid.
Een paleo antropologisch verhaal ...... ;-)

HET VELDWERK
Geen gebied is beter om troep (artefacten) te verzamelen dan het strand.
Vloedlijnen zijn boeiende verzamelpunten van allerlei aanspoelsels, maar jammer genoeg ook van plastic, blikjes, karton en piepschuim dat door de mens wordt achtergelaten.
Elk "artefact" dat men vindt heeft een reis gemaakt door de "evolutie" van de soort die de planeet in zijn greep heeft en zijn rotzooi achterlaat.
Het bijzondere aan de vloedlijn is dat in dit gebied, door het uniek samenspel van zand, zout en branding de "artefacten" vervormen en afslijten. Ze lijken op archeologische vondsten.

HET SORTEREN
Honderden fragmenten van hout, steen, ijzer, brons, tin en koper worden gewassen in zoet water en schoongemaakt met een borstel. De gevonden voorwerpen worden gedroogd, "gecatalogeerd" ;-) en gesorteerd.

DE CREATIE
Dan pas breekt de mooie gelegenheid aan om met het eerder verzameld materiaal te werken.
Na alle mogelijke bevestigingmethoden te hebben toegepast op de collectie 'trash' kwam ik tot de evolutionaire ontwikkeling van een onbeduidende mensaap tot de kunstmatige intelligente mens.
Ergens iets tussen een hominide (directe voorouder van de mens) en een bionische mens.

Dit was het dan :
Een concept van paleo-antropologische kunst.
Morgen doen we terug gewoon ;-)
____________________________________________________________________________
Assemblage, hoogte 101 cm, breedte 56 cm.

Soms moet ge toch ff naar buiten om wat fotokes te maken ;-)

en een beetje bijgelezen ....... ;-)
Terug naar de orde van den dag.
Terug naar jutten, bloggen, assembleren, dagboek van een eilander, beeldhouwen, fotograferen, enz .....

Die morgen lag er een lubina (= Spaans voor zeebaars) op het strand.
Waarschijnlijk vergeten of achtergelaten door een vroege kantvisser.
Enkele hongerige meeuwen kwamen aangevlogen en begonnen te hakketakken om wie het eerst zou eten.
Zoals gewoonlijk ging een derde lopen met de buit ;-)

De foto waar ikzelf opsta is genomen door mijn "Wanenonlie". 

Het zal in de toekomst een hele klus worden om een goede balans te vinden tussen de natuur en de opkomst van het beton.

Kleurrijke "regenboog" bergwand in de nabijheid van Las Toscas en Nogales.
Ik vond het de moeite te stoppen en enkele foto's te nemen.

Van figuratief naar abstract.
De rotzooi op de straten en langs de weg kun je als ''fotograag'' beschouwen als sculpturen of abstracte schilderijen, gemaakt door de tand des tijds, de bewoners of toevallige voorbijgangers.
De "kunstwerken" bestaan maar voor korte tijd.
Iemand komt langs en voegt er iets aan toe, een flesje, een blikje of een leeg pakje sigaretten.
Fysiek blijft deze "kunst" niet bestaan, maar wel door middel van de foto's die een "fotograag" plaatst op het net.

DRIFTWOOD ASSEMBLAGE SCULPTUUR
De verhouding van mijzelf tot het materiaal en mijn instelling is terug te vinden in het gebruik van het drijfhout samen met de aparte esthetiek van het "zeeijzer".
Het dwingt me tot wandelen, jutten, verzamelen en sorteren van de waardeloze gevonden materialen.
Dan pas begint de door ingeving, puzzelachtige assemblage opbouwtechniek van de figuur.
Boren, schroeven, duvelen, 2 componenten, lassen. houtlijmen, "tout court" alle mogelijke bevestigingsmethodes.
Het resultaat is een uil.
Een activiteit voor een speelse creatieve geest, want een spel blijft het.
____________________________________________________________________________
Driftwood uil, hoogte 67 cm, breedte 43 cm.

De zon op zondag.
Het krieken van de dag over de Caldera de Taburiente, Isla La Palma

                                        ROTONDE - RONDPUNT - ROUNDABOUT
                                     ________________________________________

Even voorbij het dorp El Paso richting de tunnel die door het ruggengraat gebergte van het eiland loopt, ligt een rotonde. Het rondpunt is versierd met monolieten of te wel menhirs.
Menhirs is de naam die wordt gegeven aan grote stenen, zo'n stenen hoeven niet altijd enorm groot te zijn, velen zijn slechts één a twee meter hoog.
Menhirs werden gebruikt door prehistorische volkeren voor het maken van formaties van megalieten.
Deze formaties kunnen lijnen of kringen zijn.
De creatie van deze formatie monolieten werd gemaakt door een Tsjechisch kunstenaar (correct me if I'm wrong) waarvan ik de naam vergeten ben.

WAT VIND IK OP HET STRAND ?

Wat groeit er in mijnen hof?
Schoenen ...
Wat nog?
Sandalen ...
Al wie omziet .........

Dat versje komt soms in mijn hoofd tijdens mijn ochtenwandeling over het strand.

Playa de Nogales bij Puntallana ligt aan de ooskant van het eiland en is enkel via een afdaling te voet te bereiken. De afdaling is zeker de moeite waard. Eenmaal beneden heeft men meestal het strand voor zich alleen, zeker in de winter. In de zomer komen er wel wat jonge krakken surfen.
Opgepast voor de gevaarlijke branding !!

Proteas zijn struiken van de familie van de Proteaceae.
Oorspronkelijk komen ze uit Australië en Zuid-Afrika.
De uitzonderlijke eigenschap van deze plant is de late bloeitijd,
namelijk op het einde van de herfst of het begin van de winter,
als alle andere snijbloemen reeds lang gesneden zijn.
Ook hun lange houdbaarheid nadat ze gesneden zijn is een pluspunt voor de export.
Het cultiveren van deze prachtige exotische bloem is een van de alternatieven voor de Canarische banaan.

La Palma heeft niet dezelfde toeristische ontwikkeling doorgemaakt als de andere eilanden van de Canarische Archipel. Het prachtige landschap, de rust en daardoor de typische eigenschappen voor het plattelandstoerisme hebben er (tot hiertoe) toe geleid dat de toerist in zijn vacantie nog volop van de weelderige natuur kan genieten.

Het dorp Los Sauces is in enkele jaren uitgegroeid tot een "mini" sky-line met stedelijke allures.
Amper twintig jaar geleden was hier, op dat een enkele gebouw na, geen hoogbouw.
Hopelijk heeft de te verwachte krimp van de bevolking consequenties voor de ruimtelijke ordening van het noorden van het eiland. De afgelopen jaren is er alleen maar gefocust op groei. Daardoor worden de dorpjes van enkele tientallen inwoners verbonden met brede en nog bredere asfaltwegen. Het zou ontzettend jammer zijn indien men daar mee doorgaat. Er wordt telkens weer groen ingepikt. Moet je even zien wat je het landschap aandoet door die weg enkele meters te verbreden.
Ik denk dat we moeten herbezinnen op wat we willen, het woeste noorden behouden als inkomsten bron voor groen toerisme of het laten dichtdruppelen met meer huizen, snellere wegen en het "rucksichtloos" volproppen met asfalt.
Te bedenken dat het eiland met een opp. van 729 km2 amper 85000 inwoners telt, evenveel als Sint-Jans-Molenbeek een deelgemeente van de hoofdstad van Europa met amper een opp. van 6 vierkante kilometer.