ZONSONDERGANG - WAT EEN GLOED

                                 De burgerlijke maatschappij begint bij; het erf te vegen.
                             ______________________________________________

Op La Palma moet je niet raar opkijken als je tijdens een wandeling hippies tegenkomt, of althans alternatievelingen die lijken op hippies.
Hippies verzetten zich tegen kapitalisme, materialisme en een maatschappij die veel gebruik maakt van technologie omdat deze leidde tot onnatuurlijkheid, kunstmatigheid en milieuvervuiling. Daarbij leiden burgerlijkheid, een overmaat aan regels en vrijheidsbeperking tot het onderdrukken van allerlei gevoelens en ideeën die uiteindelijk leiden tot geestelijke leegheid.
Hippies verzetten zich ook tegen liefdeloosheid, oorlog (Vietnam) en geweld.

Beeldspraak :
De banaan wordt gewurgd!
Hier en daar komt er een beetje protest.

Strand met aangehecht gehucht.
Het strand draagt de naam "Playa del Rio" (strand van de stroom) en Rio duidt op de lavastroom die is ontstaan is door de uitbarsting van de vulkaan Martín in het jaar 1646.

Op de meest onbereikbare idyllische plaatsen rondom het eiland hebben de bewoners hutjes gebouwd (meestal illegaal, zonder planologisch en stedebouwkundig advies ) veelal opgetrokken uit afgedankte bouwmaterialen.
Tijdens weekeinden wordt er gevist en maaltijden bereid door en voor gans de gemeenschap.
Sommige 'barakken' hebben zelfs TV en de elektriciteit wordt opgewekt door een aggregaatje
Deze eenvoudige levensstijl van de Palmeros loopt stilletjes aan ten einde want La Palma maakt zich op voor het "grand toerisme".
De illegale gehuchten langs de kusten moeten afgebroken worden, er zijn er al enkele met de grond gelijk gemaakt.

Op het mini-continent La Palma valt ongelooflijk veel te ontdekken. Door het abrupte karakter van het eiland kan men na de volgende bocht in de weg een onverwachte verborgen schat ontdekken.
Zo zag ik plotseling deze regenboog-klif met bijbehorend verlaten strandje voor me opdoemen, helemaal voor mij alleen. Dat geeft wel een uitzonderlijk gevoel. Ik dacht ff : "Ik ga het niemand vertellen"

Volgende keer dat ik hier kom zorg ik er voor dat ik mijn snorkelgerief bij me heb

Zondagsmorgens maken we gewoonlijk samen een korte wandeling, ofwel langsheen de kust de branding volgend of naar boven in de bergen. Het eiland La Palma is een minicontinent met een geweldige landschappelijke verscheidenheid. De vallei van Aridane (waar wij wonen) is centraal gelegen aan de westkant van het eiland en is een goede uitvalsbasis voor vele uitstapjes. Met de auto is alles dichtbij en ben je in 'no time' waar je wezen moet. Maar als je het eiland als reiziger grondig wilt verkennen, zowel het groene noorden als het vulkanische zuiden ga dan eens kijken naar:
http://www.oceaanzicht.nl/index.php/rondreis.html

Dus op naar de bergpas 'La Cumbrecita' om van daaruit de korte wandeling naar de "Mirador de Las Chozas" te maken.
Vanaf dit uitkijkpunt heeft men een adembenemend zicht over de noordwand van de 'Caldera de Taburiente', de grootste erosiekrater ter wereld. Ook zijn er vanaf de 'Mirador de La Cumbrecita' meerdere dagwandelingen mogelijk maar het is wel aan te raden dit samen met een ervaren gids te doen.

Tijdens mijn zwerftochten over het eiland beland ik wel eens op een unieke plaats (en zo zijn er vele) voor het maken van een steenman.
Daarna hou ik pauze met een 4x4-koffiedrink, een koekje, geniet van de natuur, de oorsprong, de vrijheid en de essentie van het leven ;-)

De foto's zijn genomen vóór en na zonsopkomst vanaf een oude vulkaanstructuur met de naam,
"Risco de La Concepción"
De structuur van de krater lijkt op een halve maan van waaruit de holle kant de hoofdstad richting oceaan vloeit en men vanaf de top van de bolle kant een schitterend uitzicht heeft over de beide Breñas, Breña Alta en Breña Baja en in de verte het vliegveld van Mazo.
Risco de La Concepción is een natuurmonument met een oppervlakte van 66 hectaren.
Zoals op verschillende plaatsen op het eiland, richt de drang tot bebouwing grote schade aan aan de natuur.

Het tuchthuis of cachot, in de volksmond, de bajes, bak, lik, nor, petoet, jilla en traliezicht waar gevangenen zitten , brommen of bakken.
____________________________________________________________________________

Er is maar één gevangenis op het eiland La Palma en die is gelegen in de hoofdstad Sante Cruz de La Palma.
De penitentiaire inrichting is geschikt voor 60 gevangenen en is gebouwd in de jaren '60 van verleden eeuw. Er zijn 13 individuele cellen en 3 gemeenschappelijke modules, dat wil zeggen; er is plaats voor 60 personen.
Door het gebrek aan ruimte zijn er geen workshops voor de gevangenen maar er is wel een goed gevulde bibliotheek, een prachtige school met leraar en universitaire opleidingen aangeboden door de UNED.
Vanuit het perspectief van onderwijsbehoefte zijn de gevangenen goed verzorgd.
De vrije tijd wordt aangevuld met gezelschapspelen, voetbal, tennis en een volledig uitgeruste fitnessruimte.
Het merendeel van de gevangenen zijn veroordeeld tot relatief korte tijden met uitzondering van drie of vier die 18 jaar hebben gekregen.
____________________________________________________________________________
Samengevat uit "El Dia" van woensdag 24 augustus 2004.

Als je een gepassioneerd visser bent kun je met Walter een dagje  "Big Game Vissen". (zie bijlage)

                                                                           ***

"Yellow Fin" is de naam van de boot met alle vismateriaal aan boord, hengels, aas, kunstaas, haken, draad, wartels, enz ...
Ikzelf ben geen visser en bezit niet dat jagersinstinct dat nodig is "To Catch the Big One", maar ben heel graag op zee. Je kan diepzee vissen, slepen bij de kust, chumming of brumeo, jigging en spinning ... Je vraagt het maar aan je skipper en visgids Walter.
Vroeger hebben wij er veel gevangen, het gebeurt niet vaak meer, af en toe heb je nog beet van een zwaardvis en dat gevecht kan uren duren.
Hemingway wist er alles van ...

Kleine landingsbaan - grote terminal.
De luchthaven van Santa Cruz de La Palma SPC heeft één landingsbaan die 2200 meter lang is en ligt 33 meter boven zeeniveau.
Voor de kleinere moderne verkeersvliegtuigen is een baan nodig van 1829 meter (6ooo voet) en voor grotere toestellen zoals Boeing 747, -757, -767 en  Airbus A310 tot -38o is een lengte gewenst van minimaal 2468 meter (8000 voet) op zeeniveau.
Op zeeniveau is een baan van zo'n 3000 meter (10.000 voet) geschikt om elk type vliegtuig te ontvangen.

Titel ; Eerst dacht ik aan "Mannen hebben iets met auto's", maar "Waar konijnen samenkomen" vond ik ook leuk 
De Palmese fauna is niet overvloedig en er bestaan weinig inheemse soorten zoogdieren op het eiland met uitzondering van het konijn dat door zijn grote aantallen in vele streken schade aanricht aan de landbouw.
Het konijn markeert zijn territoria door hopen keutels. Konijnenkeutels vindt men vaak op vaste plaatsen. Niet omdat het konijn zo netjes en zinnelijk is, maar omdat de keutels een rol spelen in het markeren van hun territorium.
En ik maar denken dat ze 's nachts samenkwamen voor de gezelligheid ;-)

Tussen de luchthaven en Playa La Salamera (aan de zuid-oost kant van het eiland) zijn vele kleine rotsachtige baaitjes, soms met een strandje, waar Palmeros in W-ends gaan vissen of snorkelen en jagen op inkvissen. Toeristen ziet men er heel zelden, deels omdat het ver buiten de bewoond gebied ligt en men een auto nodig heeft die hoog op poten staat.

De foto's zijn genomen op een dag zonder branding en de oceaan een spiegel was.

Yggdrasil is de naam van de 'Wereldboom' in de Noorse kosmogonie ...
Verder lezen ?
http://nl.wikipedia.org/wiki/Yggdrasil 

____________________________________________________________________________
Assemblage van gelast schroot ijzer.
Hoogte 63 cm. Breedte 35 cm. Gewicht 9,5 kilo.

Zonsondergang en vissers op zondag.
Zondagsvissers ;-)

Pas na de laatste boom is omgehakt.
Pas nadat de laatste rivier is vergiftigd.
Pas na de laatste vis is gevangen.
Dan pas weet ge dat je geld niet kunt eten.
                                      
                                     Indische wijsheid.

Toen wij voor de eerste maal op La Palma kwamen ervaarde ik dat leven in een nauwelijks bewoond gebied belangrijk was om te beseffen dat de bevolkingsdruk op onze planeet niet groter mocht worden en dat zaken als vervuiling en exploitatie dienen opgelost te worden.
Sindsdien is er veel veranderd op het eiland en zakken we steeds verder af naar een wereldje van gecultiveerd eigenbelang met een giga luchthaven, vijf toeristen resorts, een tweede zeehaven voor oceaanschepen, een asfalt fabriek en bijbehorende snelwegen.
Er is toch nog genoeg natuur over, zeggen ze dan.

De noordoostelijke luchtstroom over La Palma is de passaatwind die "het groene eiland" voor een groot deel bepaalt. Door zijn tocht over de oceaan bevat de passaat veel waterdamp.
De bergketens op La Palma dwingen hem tot opstijgen en door het contact met de koudere zeestroom condenceert hij. De extra lange naalden van de Canarische den fungeren als wolkenkrabbers  en de wolken vallen als nevelneerslag uiteen.
De dennenaalden worden door veeboeren verzameld en gebruikt als vloerbedekking in hun stallen, net als stro. Achteraf wordt het gebruikt als mest en mulch in de bananenplantages.

Op de laatste foto is geen passaatwolk te zien maar wel een walm van onverbrande diesel.

De kustlijn van de gemeente Mazo ( zuid-oost kant van het eiland ) is weliswaar onherbergzaam maar heeft de bezoeker iets heel waardevols te bieden : Sfeer uit vervlogen jaren.
El Pozo is een van de vele pittoreske gehuchtjes met kleine schamele weekeind verblijfjes.  De Palmeros lijken geen behoefte te hebben aan luxe. Een BBQ en een terrasje met uitzicht op zee zal menigeen uitnodigend toelonken. Hier echter geen witte stranden, alleen maar zwart vulkanisch gesteente. Het is juist datgene wat deze streek zo eigen maakt. Enkele charmante oude gehuchtjes en verder niets. Geen mondain publiek. Hopelijk blijft dit zo, zou je denken?!
Maar niets is minder waar. Een kilometer meer noordelijk zijn de plannen goedgekeurd voor een luxe 5 sterren resort inclusief jachthaven.
Dit volkse W-kend dorpje is plotseling levensgevaarlijk geworden en zal door carterpillars met de grond gelijk worden gemaakt. De buurtbewoners vechten nu een vete uit met de grote plannenmakers, in de hoop nog een tijdje te kunnen genieten van "de tijd van weleer".

Die morgen was ik bij het krieken van de dag op stap naar "Playa Nueva" (Nieuw Strand).
Vroeg in de ochtend is daar geen kat en heb je de baai voor jou alleen en kun je rustig al het aangespoeld plastic afval verzamelen om er iets van te maken. Tegelijkertijd is de baai een beetje opgeruimd. Een tijdje geleden heb ik daar al eens een "plastic man" gemaakt en ik zie nu dat er meer plastic bijkomt; Heeft te maken met de stromingen van de oceaan, denk ik.

"Cradle to cradle" is een biologische manier van produceren waarbij "afval" kan worden herbruikt.
De soort schade die de "plastic soep" (= enorme concentraties plastic afval in de oceanen) veroorzaakt lijkt momenteel onherstelbaar. Zo kunnen we onze planeet ecologisch verwoesten.
Als de mens deze problemen wil oplossen moeten we wel duidelijk kiezen voor "cradle to cradle".
Om dit doel te bereiken moeten we meer verantwoordelijkheidsbesef tonen. We moeten ons beter realiseren welke consequenties onze wegwerp gewoontes hebben voor de levende oceanen.
Dat houd in dat we een beetje minder egocentrisch moeten weggooien in de zeeën, om onze planeet op een gezonde wijze te kunnen doorgeven aan de volgende generatie.