MIJN ROTS IN DE BRANDING

Zeedeining (in het spaans, mar de fondo) is een door de wind gegenereerd golfpatroon aan het wateroppervlak van de oceaan. In tegenstelling tot "zeegang" wordt het fenomeen niet lang gevoed door de wind, de golven zijn er wel door veroorzaakt maar zijn uit het winderig gebied weggelopen tot ze ergens tegen een kust te pletter slagen, dan pas zijn ze uitgedempt. Hoe verder verwijderd van de kust waar de "mar de fondo" als zeegang is ontstaan, hoe langer de periode en de golflengte en hoe langer en rechter de golfkammen worden.
Als je van de plaats waar ik woon (+- 300 m. boven zeeniveau) de oceaan bekijkt en hij vertoont een lang gerimpeld patroon dan mag je er zeker van zijn dat er golven zijn met een 7 of 8 op de schaal van zeedeining, een schaal die lijkt op de schaal van Beaufort.
In de winter is "mar de fondo" een veel voorkomend fenomeen aan de westkust van La Palma. Het levert steeds spectaculaire beelden op.
Na enkele dagen van hoge deining kan men veel jutten. De kust is dan meestal gevuld met zeeafval.
De deining neemt het afval uit zijn gebruikelijke locatie, de zeebodem, en legt het op het strand.
Het is dus heel gewoon, vuile stranden aan te treffen na enkele dagen van mar de fondo.
De cocaïne die aanspoelt vanuit Zuid Amerika is dan wel waardeloos geworden

Naast WC-potten, matrassen en afgedankte TV 's vindt men ook autobanden in de natuur, net als wasmashines en in mindere mate koelkasten. Door hun "kleur" vallen gebruikte autobanden op in het landschap.
Begin jaren negentig bracht Michelin een groene band op de markt. De kleur sloeg echter niet aan bij de consument en inmiddels is de band terug gewoon zwart.
Een probleem met dit soort groot zwerfvuil is dat het niet uit zichzelf vedwijnt. De autobanden zijn zeer moeilijk afbreekbaar en de natuur kan dit niet verteren.
Een optie is een kunstmatig rif creëren met autobanden. Hoewel er wel wat vissen komen kijken groeit er nauwelijks sponzen of koraal op het zwarte rubber. Er is dus een probleem, het werkt niet. 
Afval en natuur gaan moeilijk samen. Na in 1972 twee miljoen autobanden te hebben gedumpt voor de kust van Florida kwam men er na 35 jaar achter dat de autobanden een ramp waren voor het zeeleven en op grote schaal het koraal in de omgeving verwoestte.
Familiebanden, beter dan autobanden  

Er was geen zesde dag
en al helemaal geen zevende dag. sinds ik met pensioen ben is het voor mij alle dagen zondag.
Uiteindelijk ben ik dan toch nog een zondagskind geworden 

Op de valreep toch nog een zonsondergang.
Zonsondergang van een halfuurtje geleden, vandaag op tweede kerstdag.
Het is hier nu 19.00 uur, een uur vroeger dan op het vaste land.

Vandaag eens geen zonsopgang of -ondergang op zondag.
Het is trouwens 2de Kerstdag, niet dat dit er iets toe doet, maar gisteren waren we op wandel aan het strand van Tazacorte en het was "mar de fondo" (metershoge branding).
De moment om indrukwekkende plaatjes te schieten, ook van enkele toeristen (die hards) die kost wat kost van de zon en de strandgenoegens wilden genieten.

Gelukkige Verjaardag !!
____________________________________________________________________________

X' MAS - LAND ART.

The making of  X'MAS Land Art op het strand van Tazacorte,
vastgelegd door Big Brother

Op La Palma is het gebruikelijk om een omvangrijke kerstkribbe (Belén in't Spaans) te plaatsen voor het gemeentehuis. Meestal is het een miniatuur van een gekend landschap, dorp of wijk.
De gemeente Tazacorte heeft dit jaar gekozen voor het nabootsen van de oude stadskern.
Ik ben erop uit getrokken en heb de echte gebouwen gefotografeerd, zo kan men vergelijken.

Tot de jaren zestig van verleden eeuw kwam bijna al het water uit de natuurlijke bronnen van de Caldera de Taburiente, met in de zomer een capaciteit van 300 liter per seconde.
Met de explosieve toename van de bananenplantages kwam er ook een grotere vraag naar water.
Er werden tientallen kilometers watermijnen (galerías) en ook waterputten geboord.
Dit beïnvloedde de waterhuishouding van het eiland en meerdere bronnen verdwenen.
De eigenaren van de bronnen groeven ook watermijnen om zo doende hun water terug te krijgen.
Er ontstond een strijd om water met winners en verliezers, volgens mijn buren soms een bittere strijd.
Alhoewel er steeds nieuwe putten en mijnen bijkwamen geven er slechts 74 van de 162 watermijnen water, waarvan de hoeveelheid water in velen van de galerías langzaam afneemt.

Om het water tot bij de bananen te brengen werden er kanalen gebouwd en allerlei buizen aangelegd die soms het landschap ontsieren.
De eenheidsmaat voor het water is een "pipa" (480 liter). Een hectare bananen verbruikt per jaar 35.700 pipa oftewel 17.136.000 liter water. De Canarische platano (banaan) zuipt veel water, tot 1000 liter per kilo banaan, terwijl dit in Zuid Amerika 'slechts' 400 liter bedraagt.

PS : Al dat neemt niet weg dat wanneer de bananen drinken, ik er poëtische foto's kan van maken.

                                         A LA ATLANTIDA Y A SAN BORONDON
                                    _________________________________________

De winter is fel dit jaar.
Hevige sneeuw en vorst in Europa en hier op het eiland de laatste weken met tussenpozen felle regens.
In de 20 jaar dat wij hier wonen hebben wij dit nooit meegemaakt. Zo vroeg op het seizoen en zoveel dagen lang die felle stortbuien, heel uitzonderlijk! Dit is natuurlijk geen troost voor al de toeristen die dezer dagen speciaal naar hier zijn gekomen voor zon en warmte, volgens de vooruitzichten zou het morgen terug volle zon zijn. Zonneschijn is voor velen een noodzakelijk comercieëel product hier op het eiland.
In het log van vandaag geen felle blauwe luchten want die zijn er momenteel niet.
De foto's van de tuin zijn gisteren en eergisteren genomen en door de regens is hij fel groen.
De tuin is gelegen in "Barrio Puerto" (havenwijk) en draagt de naam A La Atlantide y a Sa(m)Borondon.
Vrij vertaald: Voor Atlantis en San Borondon, de M is fout en moet een N zijn.

San Borondon is een legendarisch eiland voor de westkust van La Palma. San Borondon heeft een vreemd gedrag, het verschijnt en verdwijnt of verbergt zich achter een dikke laag mist of wolken.
Het eiland lijkt wel een fata morgana. Er zijn zelfs 8 verschillende expedities geweest om het beruchte eiland te zoeken, maar de zeekapiteins kwamen allen van een kale reis terug.

Meer weten over San Borondon (in het Spaans) :

http://es.wikipedia.org/wiki/Isla_de_San_Borond%C3%B3n

Cairn (in het Iers Càrn) is een kunstmatige stapel stenen vaak in de vorm van een kegel
(een stenen man, steenmannetje).
Zij worden gebouwd voor verscheidene doeleinden, van het merken van een graf en het markeren van een bergtop tot het richting houden van een wandelroute op onherbergzaam terrein.

Voor mij is het maken van een "stenen man" een evenwichtsoefening en het geeft me een goed gevoel, niet allen door te proberen de ene steen bovenop de andere te zetten, maar ook om de persoonlijke relatie die je ondervind met de omgeving om je heen.
Ik neem al eens mooie stenen mee naar huis en leg ze in mijn tuin. Materiaal genoeg om steenmannetjes te maken, maar dan mis je de dialoog met de natuur.
Het spelen met het concept "kei" doet je nadenken over de tijdelijkheid en de veranderingen in het leven. Het geeft me dus een goed gevoel als ik bij vertrek van de plaats de stenen man nog van verre zie staan en als hij is omgevallen beginnen we opnieuw, net zoals het leven bestaat uit vallen en opstaan 

"Big brother"
Een webcam is een invoerapparaat dat is uitgerust met een kleine camera met veelal een beperkte resolutie en is bedoelt om via internet beelden te verzenden.

Spelletje spelen met de webcam.
Wanneer ik 's morgens ga wandelen zeg ik al eens tegen mijn 'Wanenonlie' : "Ik zal eens wuiven".
Daar bedoel ik mee dat ze o.a. kan checken welk weer het is op het strand van Tazacorte ;-)
Veel toeristen weten de webcams staan en zenden zo groetjes naar de geliefden in hun thuisland.

Webcam life bekijken :

http://stach.heinz-tuerk.info/tazacorte/index.php

Webcam foto 1.
Iemand heeft "HALLO" met keien gelegd op het strand,
Een groet naar de wereld.
____________________________________________________________________________

Webcam foto 2.
Het begint te waaien en deze man wil dit laten zien aan de wereld door een lint te bevestigen aan de lantaarnpaal.
____________________________________________________________________________

Zonsopgang aan de oostkant van La Palma met in de verte het eiland Tenerife 
en de "Teide" als een schildwacht in de oceaan.

Zo 'n massa ontsnapte zeebaars voor de kust trekt natuurlijk veel vissers, zeker de weekends.
Met gans de familie een paar uurtjes vissen en de diepvries is vol.
Volle zee, lege winkels is natuurlijk een illusie. De ontsnapte kweekvis verorbert alle kleinere vissoorten rond het eiland. Er is dus een groeiend tekort aan verscheidenheid van vis in de winkels.
Zo te zien heeft de eilandregering de visserij in zijn haar wateren toch niet goed geregeld.

"Elk nadeel heb z'n voordeel"  ( Cruijffiaans )
Doordat de ontsnapte zeebaars gedurende de ganse zomer zich kon vermeerderen tot wel honderdduizenden, kunnen kantvissers met een lijntje de ene na de andere binnenhalen.
In de viswinkel (bij de visboer) heeft men de keuze tussen gekweekte zeebaars die rond en dik is en de "wilde" die slank en lang is en bovendien veilig en lekker. In principe mogen kantvissers niet verkopen aan de consument, kwestie van vergunningen, maar schenken of ruilen kan altijd.
Die dag had ik er tijdens de ochtendwandeling twee "gekregen" en 's middags hebben mijn Wanenonlie, ik en de poes ze opgesmult  

                                                  AQUACULTUUR IN DE OCEAAN

Aquacultuur is geen altrnatief voor visserij hier op La palma maar door de vermindering van de bananeninkomsten en de vraag naar meer vis wel een noodzakelijke aanvulling.
De wereldwijde visserij heeft nu reeds haar limiet overschreden. Alleen viskweek kan in de steeds toegenome vraag voorzien. Willen we met z'n allen vis blijven eten dan moet de kweekvisproductie in de toekomst groter worden. In de oceaan voor de westkust van La Palma wordt er zeebaars (Spaans lubina) gekweekt. De mariene aquacultuur voor de kust heeft ook zijn nadelen. Tijdens de winterstormen scheuren de drijvende netkooien en ontsnappen er duizenden zeebaarsen. De zeebaars is een carnivoor en vreet zowat alles wat hij vindt. De diversiteit van de lokale visstand komt daardoor in het gedrang. Dit vraagt een nieuwe kijk op kweek in de Palmese kustwateren en de open zee en zal alleen kunnen blijven door visie, innovatie van de netkooien (stormbestendig) en overleg tussen de belanghebbende.

Voedselrisico's kweekvis.
Alles hangt natuurlijk af van het visvoer dat een bron kan zijn van chemische verontreiniging. Er bestaan Europese normen maar ik vraag me af, hoe, waar, wanneer en door wie die gecontroleerd worden. Op de verpakking van ingevroren kweekvis staat meestal weinig informatie, zelfs het land van oorsprong wordt dikwijls verward met het land van verpakking.

Foto's:
een nieuwe drijvende netkooi wordt in het water gehesen.

De zeebaars wordt met de werkboot en in met ijs gekoelde bakken aan land gebracht.

Nog even de temperatuur meten alvorens te laden in de vrachtwagen om dan via de haven van Santa Cruz de La Palma verscheept te worden naar het vaste land.
____________________________________________________________________________
Morgen: "Elk nadeel heb z'n voordeel"

Sommige mensen zijn als onkruid.
Eenmaal wortel geschoten krijgt men ze niet meer weg.
Tot mijn grote verbazing zag ik een vakantiehuisje naast de startbaan en onder het viaduct van de luchthaven. Dit is een mooi voorbeeld van het vakantie vieren: "op deze plaats en nergens anders".