UDATE - LA BOMBILLA

De golf waarop surfers al peddelend wachten is de blauw-groene schone golf die nog moet breken, zonder witte kam.
De belangrijkste invloed op de golfvorm is de topografie van de zeebodem direct achter en onmiddelijk onder de brekende golf.
Hier voor de kust van Playa Nueva ligt een natuurlijk rif dat lijkt op een ondergelopen golfbreker, ideaal voor de golfenergie die op de kust te pletter slaat. Dit fenomeen creëert "riptides", dit zijn waterstromen die wegvloeien uit de kust. Aangezien deze stromen op de loer liggen kunnen ze gevaarlijk zijn voor onervaren surfers.
Vanaf veilige afstand op een klif is het een onvergetelijk schouwspel waar je kunt blijven naar kijken.

Ik geraak er nooit op uitgekeken.

Vijftien jaar geleden zijn een aantal bananenplantagen aangekocht door een hotelketen voor bijna één miljard pesetas (Toendertijd vernomen uit goede bron, wikileaks bestond nog niet ;-). Verleden jaar is er uiteindelijk groen licht gegeven voor het bouwen van een vakantie resort.
Een hotel met 9oo bedden, pretpark, duikcentrum en kunstmatig rif inclusief scheepswrakken voor de kust.
Momenteel lijken de gronden op een kerkhof voor afgedankte Soyuz raketten en aanverwant afval.
Leuk voor "Urban Exploring" maar mooi is anders.
Ik vraag me af of het wel zin heeft om op deze plaats, met in de winter zulke hoge golven, een kunstmatig rif te bouwen ten behoeven van de sportduikers.

"Sin Miedo" staat er naast het graffitisymbool van een golf.
De mededeling geeft aan dat je op de goede weg bent naar de plaats waar het te doen is.
Een hoge gekrulde golf met net nog geen witte schuimkop, dat is wat de krakken nodig hebben.
Net onder het wit blijven en snelheid maken, hun mascotte is trouwens een spierwitte hond.

Morgen: De plaats waar het resort "Las Hoyas" zal komen.

Playa Nueva, waar de nieuwe promenade litoral begint, was vroeger een oord zoals Bombilla.
De "bidonville" achtige vacantiehuisjes zijn afgebroken en er is een imens keienstrand aangelegd.
De laatste jaren is het oord, het Mekka geworden voor bodyboarders en golfsurfers.
Hier hangt geen groene, gele of rode vlag. De oceaan is toegankelijk gebied voor de durvers.
Het prachtige rollen van de golven met witte schuimkoppen maakt van deze plaats ook een openluchttheater.
De nieuwe mooie, kille lange toog is (nog) niet in gebruik, maar niet ver er vandaan staat een kraam (=chiringuito) met de naam "Baja Blanca" wat wil zeggen "Onder het Wit", daar bedoelt men mee: Surfen onder de witte schuimkoppen van de golven.

Borrasca (=Storm)
De Eigenaar van het kraam maakt tevens reclame voor de enige Surf Shop in town waar je alles kunt vinden wat te maken heeft met deze 'keinijg' toffe sport.

Morgen: Enkele durvers onder het wit van de schuimkoppen - baja blanca.

Limpieza zonas Costeras ( kustgebieden opruimen) staat er op het bord en daaronder :
Zonas Rurales Deprimadas, letterlijk vertaald "Depressief Platteland", je zou voor minder depressief worden  
Gelukkig is er een plan om de promenade littoral door te trekken naar Bombilla en van daaruit naar Puerto Naos. Als je ziet hoe de prachtige atractieve kustlijn erbij ligt en ook met het oog om meer toerisme naar La Palma te halen, is dit wel nodig. Er was altijd al wel een soort trail maar Atlantische stormen hebben het pad gedeeltelijk weggeslagen, ook hadden bananenboeren tot het laatste stukje land ingepalmd en gooiden hun landbouw- en ander afval direct in de oceaan. De bananenplantages moeten nu voor een stuk achteruit maar op La Palma zijn bananen heilige huisjes, de onderhandelingen verlopen moeizaam.
Omdat deze kustgebieden vrij onbekend zijn bij de meeste mensen en sommige plaatsen moeilijk toegankelijk, worden ze gebruikt (tot nog toe) door hippies en kampeerders.

Foto's van deze morgen vroeg.

Zoals beloofd : Wim on stage ;-)

Er is maar één toneelspeler en dat is mijn schaduw. Een toeloop van volk moet men hier niet verwachten, daarmee kon ik wel eventjes uit mijn dak gaan tijdens de auditie voor de oceaan.

Morgen : Nog te ontsluiten kustgebied.

Een stukje van de litorale promenade vanaf Playa Nueva tot juist voor Playa el Charcón is af.
De raming was 1.588.845,60 euro en de geschatte tijdsduur van het project was 8 maanden.
Iemand heeft er meer dan 71 miljoen van gemaakt en het zo maar eventjes 68 maanden of + laten duren (typische Spaanse humor). Als dit pad moet doorgetrokken worden naar Puerto Naos dan zal het naar mijn gevoel langer duren dan 68 maanden.
Het is mooi geworden. Een betonnen pad met roestvrijstalen balustrade en twee rust of uitkijkpunten.
Een groot platform met als vloerbedekking aaneengelaste cortenstaal platen. Omdat lassen mij interesseert, kijk ik altijd naar de lasnaden  
Wat ik een geweldig pluspunt vind is dat gans het parcour (vanaf de parkeerplaats en terug) geschikt is voor rolstoelpatienten.

Morgen : "Audiëntie voor de oceaan"
               Op de stalen planken van het theater.

Ondersteund door de economische onzekerheid eindigde de dag in het goud.

                                        Vulkaan Martín - 2 october tot 18 december 1646
                                     _________________________________________

De lavastromen van de vulkaan Martín, ook wel bekend als de vulkaan Tigalate, vormen een wijde delta van een kilometer breed in de richting van de zee waar een groot plateau nieuw land werd gevormd.

Een jaar later schreef Don Lucas Fernádez Navarro :
"......................... Kapitein Diego de Guisla Vanderwalle zegt dat het algemeen bekend is dat op de tweede dag van de maand october van het vorig jaar 1646, in Tigalate, op vier mijl van deze stad en naast de berg El Cabrito en de Hoyo de la Manteca, er een vuurvulkaan uitgebarsten is die voortduurde van de genoemde datum tot 18 december en gedurende deze hele tijd niet ophield van vlammen uit te spuwen en stenen naar beneden naar de twee gemeentes te werpen. 
Vier rivieren van vuur bereikten de zee en verlegde de kustlijn met meer dan 300 el, en op dezelfde manier, aan de oever van de kust en tegenover deze vulkaan braken er nog twee uit, die zelf ook zo'n grote hoeveelheid vuur uitspuwden en een materiaal als gesmolten pek uitstroomde en in zee terechtkwam en daar bevroor en veranderde in steen en hierdoor de zee opschoof en aan de uiteinden kwamen er twee rivieren bij die als eerste begonnen waren te stromen en al het land waar het overheen stroomde werd verwoest ....................... En dit eiland raakte zo in moeilijkheden door de constante schokken, de gespleten aarde en het gedonder dat deze vukaan voortbracht, en ook het zand dat op deze stad en op het hele eiland viel ..................."

De luidruchtigste dieren die je tijdens wandelingen op het eiland tegenkomt zijn ongetwijfeld honden.
Bijna elk huis, schuur of bananenplantage wordt bewaakt door een blaffende hond. Vaak zit een blaffende hond vast aan een ketting en is er niemand in de omgeving om de hond  te kalmeren of terug te roepen. Van de meeste honden heb je weinig te vrezen. Mocht het echter mis gaan dan is een stok altijd nog een redmiddel.

De naam Canarias of Insulae Canum betekent Honden eiland. Canarische Eilanden is dus afgeleid van canes = perros = honden. Het latijnse woord canis betekent hond. De naam werd later door de Spanjaarden vebasterd tot Islas Canarias.
Kanarievogels zijn genoemd naar de eilanden en niet andersom.
Pikant detail : Honden werden door de oorspronkelijke bewoners gegeten .

Scheepsindustrie, vervlogen tijden.
In de 19de eeuw bezat de stad Santa Cruz de La Palma scheepswerven waar in ruim een eeuw meer dan 120 schepen werden gebouwd bestemd voor de handel met Amerika.
Weliswaar waren het houten windjammers en geen stoomschepen, toch waren hier nog lange tijd maritieme werkplaatsen gevestigd voor reparatie. Getuige daarvan de immense nokkenas en stoommachine die er staan opgesteld als monument.
Aan het eind van de 19de eeuw was er een toenemend verkeer van stoomschepen en daardoor een groeiende scheepsindustrie waardoor de haven een belangrijke bunkerplaats werd voor transport van goederen en personen naar Amerika.

In 1948 bouwde Don Armando Yánes Carrillo het laatste beroemde jacht de "Benahoare".
Dit laatste schip dat op het eiland gebouwd werd rondde zijn zeereizen af met een oversteek in 1950 naar Venezuela vol met illegale emigranten.

Hoe verder je van de kust verwijderd bent hoe machtiger de oceaan wordt en hoe minder je kunt begrijpen hoe mensen in staat zijn zoiets groots als een oceaan te beschermen, of juist verpesten.
Maar we kunnen er niet omheen, de oceaan wordt bedreigd en wij dus zelf ook.

MISSION BLUE

Om de gevaren die de wereldzeeën bedreigen het hoofd te bieden hebben de National Geographic Society, de Waitt Family Foundation, de Deep Search Foundation en National Geographic- onderzoekers Sylvia Earle en Enric Sala gezamelijk MISSION BLUE opgericht, een nieuwe wereldwijde organisatie die zich ten doel stelt om de zeeën weer gezond en productief te maken. Bijvoorbeeld door zich sterk te maken voor de bescherming van de bedreigde ecosystemen overal ter wereld. En door het steunen van oplossingsgericht onderzoek naar terugdringing van overbevissing met behoud van werkgelegenheid in de visserij. "We willen niet alleen dat mensen zich zorgen maken over de oceanen, we willen ook dat ze in beweging komen", zegt marien ecoloog Sala. "Als we vandaag in actie komen, heeft dat morgen al effect". Meedoen aan deze nieuwe campagne om de zeeën te redden? Kijk dan op :

                                      http://ocean.nationalgeographic.com/ocean/missionblue   

Er zijn plannen om voor de kust van "Las Hoyas" ter hoogte van " Saliente de las Hovas" en "Punta de la Lava" een kunstmatig rif aan te leggen ten behoeve van het duiktoerisme.
Sommige kunstmatige riffen zijn gecreëerd met afgezonken oorlogsbodems, gehele autowrakken en afval blokcontainers, ook autobanden werden ervoor gebruikt. Men is er ondertussen reeds achtergekomen dat rubber gif afgeeft als het in contact komt met zout water, autobanden zijn dus absoluut uit den boze.
Wanneer men op La Palma zich voorneemt om een kunstmatig rif te bouwen kunnen de gedachten daarover wel eens op hol slaan. De menselijke logica over het bouwen van een leefomgeving voor vissen is puur subjectief en soms geheel ongepast voor het leven onder water.
Het doel is echter het verzekeren van onderwaterfauna ten behoeve van sportduikers en toerisme.

Een rif is een smalle, langgerekte ondiepte in een zee, meer of oceaan. Meestal wordt een rif gevormd door rotsen die stijl uit de zeebodem omhoog steken. Soms ook een scheepswrak.

Het project begint met het verzamelen van zeeijzer (= op het strand gevonden aangespoeld schroot), keien, lavastenen en drijfhout.
De rif-sculptuur wordt opbouwend aaneengelast. Het onderwaterleven rondom het ijzeren wrak komt kijken in de vorm van vissen, gemaakt van strandkeien en stukken drijfhout.

Morgen zet ik het geheel in de tuin.

Roze maandag.

Tijdens de ochtenwandeling probeer ik steeds dichterbij te komen maar ze gaan altijd vliegen ;-)

Project schaduwbeelden (1)

Dingen die er 'feitelijk' niet zijn zoals je schaduw.

Indien een scherpe en duidelijke omtreklijn een criterium is dan is het zand op het strand een goed oppervlak. Ook de stand van de zon speelt een rol. Het gebeurt niet dikwijls, bijna nooit, dat ik mijn schaduw kan vangen (hier op het eiland) op het midden van de dag. Op de middag speel je hem trouwens kwijt en kun je hem helemaal niet fotograferen zonder dat je voeten mee op de foto staan. Je schaduw is dus onvoorspelbaar. Je schaduwbeeld achterlaten gaat niet, je neemt hem overal mee. Soms is hij zichtbaar op steen, rotsen, water, zand, beton stoepen enz... Je schaduw fotograferen terwijl het regent is uiterst moeilijk en lukt bijna nooit ;-). Je schaduw is geen teken dat je kunt achterlaten als bewijs van je aanwezigheid maar hij getuigt wel dat je er bent, daar en op dat ogenblik.
Je schaduw is een spoor dat je met jezelf meesleept, hij kan uit het zicht verdwijnen maar niet verloren lopen zolang je dat niet zelf doet