HET CONSUMEREN VAN STEENMANNETJES

Een van de interessantste aspecten van La Palma is de vegetatie in al de verschillende klimaatzones.
Vandaag heb ik gekozen voor een stuk te rijden op de westflank van het Cumbre Vieja massief
tussen Mendo en Jedey, juist op de rand van het beschermd gebied "Tamanca". Het eerste
stuk van de weg loopt over de lavastroom van de historische vulkaan El Charco (9 october -
17 december 1712). Van de 7 bekende historische vulkaanuitbarstingen op het eiland is het
de minst beschreven vulkaan. Dit landschap omvat meerdere lavastromen ook niet historische
van meer dan 5oo jaar geleden en bijgevolg niet gedocumenteerd.
 
De mooiste tijd van het jaar om dit waar paradijs van botanica en flora over de oude
vulkanische struktuur van deze lavastroom te bewonderen is ongetwijfeld de lente wanneer
de planten in bloei staan.

Vervolg "Vulkaan El Charco".
Vandaag dubbellog door een teveel aan kilobites voor één log.

De coladas (nauwe doorgang tussen bergen) van de vulkaan San Juan (1949) lopen zowat door
mijn achtertuin, het is tien minuten met de auto. Onder het dorp Las Manchas wordt de lava-
stroom breder en is op de valreep een groot stuk tot monument verklaart. Slechts kleine
gedeeltes in dit lavaveld zijn nog in goede oorspronkelijke staat. Deze 'colada' bestaat voor-
namelijk uit een combinatie van Pahoehoe- en Aa- stromen.

Pahoehoestromen
Pahoehoe is een Hawaïaanse term die verwijst naar lavarivieren met glad oppervlak en
stroperige viscositeit. Op deze stromen komt door afkoeling een vast laagje dat begint te
rimpelen. Door de snelheid van het onderliggende magma ontstaat het karakteristieke
touwlava of Pahoehoe.

Aa- stromen
Deze stromen bewegen zich voort als rupsbanden en het oppervlak lijkt dus ook werkelijk
verbrokkeld en hobbelig, bestaande uit brokken en slakken van enkele centimeters tot meters
groot. Ze zijn moeilijk begaanbaar, het is dus aangewezen zo lang mogelijk over de Pahoehoe
te wandelen. De Hawaïanen op hun blote voeten riepen Aa Aa, vandaar de naam

                                                    LLANO DEL BANCO
 
Op 8 juli 1949 om 04.30 uur, drie km afstand en meer dan 500 meter lager dan de hoofdkrater
opende zich een nieuwe breuk op een plaats die bekend staat als "Llano del Banco". Vloeibare
lava uit de opening stroomde in de richting van Las Manchas en vervolgens langzaam naar
zee, waar ze twee dagen later aankwam. Volgens de levendige herinneringen van mijn
buurvrouw was het spektakel veroorzaakt door de gloeiende lava met het water van de oceaan
een adembenemend schouwspel. Kort voor middernacht van de 30ste juli 1949 hielden de
erupties uit de verschillende kraters van de vulkaan San Juan op.
De foto's zijn genomen vanaf de Camino Real die langs de Cumbre Vieja loopt. Men kan er
ook te voet dichterbij komen. De wandeling staat beschreven in de "Reisgids La Palma"
geschreven door Siepko Wenning :  http://www.oceaanzicht.nl  Hij beschrijft de scheur als een
mysterieus zwartgeblakerde plek in het bos dat doet denken aan een landingsplaats voor
ruimteschepen.

 

De ideale balans vinden tussen online en offline leven ....

Zijn schaapjes op het droge brengen, oorsprongkelijk zou het "Zijn scheepjes op het droge"
zijn geweest. Maar met deze steenman heb ik juist andersom gedaan, ik heb droge keien naar
het 'natte' gebracht in de hoop dat ze droog zouden blijven
Een mooi voorbeeld van 'Wishful Thinking' (= Denkwijze waarbij de wens de vader van de gedachte is).

Het dramatisch aspect van deze zonsondergang duurde twee minuten en dan was het voorbij.

cactusvijgen in onze tuin (de rode smaken het beste).

meer weten :  http://nl.wikipedia.org/wiki/Cactusvijg

Deze paddestoelen zijn niet giftig, je zou er eerder je tanden op stuk bijten.

http://nl.wikipedia.org/wiki/Lijst_van_eetbare_paddestoelen

Toen ik enkele dagen geleden het blauwe-mauve slangenkruid was gaan fotograferen zag ik
"en pasant" hoe de kastanjebomen er bij stonden. Een sprookjesachtig bos of een decor voor
vampier- of griezelfilm.
De laatste 5 foto's zijn genomen op dezelfde plaats, van dezelfde kastanjebomen, midden in de
maand november van verleden jaar, enkele dagen voor San Martin. Hier op het eiland dé
dag van de heilige tamme kastanje, die dan gepoft en gedegusteerd worden samen met een
lekker glaasje wijn.

Op de laatste foto, links op de berghelling zie je een huis, daar wonen vrienden.
Zij hebben ook een blog, klik : http://dickenheleen.wordpress.com

Door spectaculaire uitbarstingen (1585) in de streek boven Las Manchas en Jedey, een
gebied dat bekend staat als Los Campanarios, en door de stuwende kracht van het magma
zijn er verschillende vreemde lava geulen en spleten ontstaan.
Een tiental jaren geleden verklaarde een mediageile vulkanoloog dat bij een volgende
uitbarsting de aarde hier zou openscheuren en de westflank van de Cumbre Vieja in de 
oceaan zou afglijden. Een tsunami zou New-York en de gehele oostkust van Amerika 
vernietigen, ook Vlaanderen en Nederland zouden niet gespaard blijven en blank komen 
te staan.
Pittig detail : Het onderzoek door de vulkanologen naar deze eventuele ramp werd gesponserd
door een Amerikaanse verzekeringsmaatschappij die gespecialiseerd is in rampen.

http://www.kennislink.nl/publicaties/nieuw-onderzoek-verwijst-mega-tsunami-van-la-palma-naar-verre-toekomst

Op La Palma groeien en bloeien veel verschillende soorten slangenkruiden in velerlei klimaat-
en vegetatiezones. Het oneindig aantal kleine planten, kruiden en struiken verrast ieder jaar
weer. Door de voor La Palma vele regens van het voorbije winterseizoen, overheerst het
slangenkruid rijkelijk en weelderig op de hoogvlakte van Las Cuevas (+/- 800 m.), gelegen
juist onder het pijnbos van Riachuelo, in de gemeente El Paso.

Het kruid heeft zijn nut en ecologische plaats in de natuur. Voor allerlei vlinders en bijen is
slangenkruid een belangrijke nectarplant.

Een eigenwijs struikje paardenbloemen heeft toch een plekje gevonden tussen de lava op
de rotskust van "Punta de Lava". Interessant is te kijken naar het verspreidingspatroon van
planten en volgend jaar hier terug te komen om te constateren dat er 10 tot 20 struikjes
paardenbloemen zijn bijgekomen. Maar La Palma is het eiland van de zon en stenen en
omdat "le nom d'un fou s'écrit partout ...." laat ik tijdens de ochtendwandeling ook hier
een "bonhomme de pierres" Achter

Donderwolken
Bij de Lakota werd de donder verklaard als een vleugelslag van de adelaar of de havik, terwijl
uit de ogen bliksems naar de aarde schoten. Als machtige bovennatuurlijke wezens voerden zij
voortdurend oorlog met de wezens van het water en de onderwereld en werden soms als
beschermgoden van de krijgers beschouwd.

Gisterochtend dacht ik: "Wat zal het wezen, naar zee of de berg op?". Vanop mijn dak zag ik
enkele flarden wolken langsheen de helling van de bergkam naar het noorden drijven.
 
Aangekomen op +/- 1400 m. was ik reeds boven de wolken onder een knal blauwe hemel.
La Palma is zo fotogeniek dat een "fotograag" er nooit genoeg van krijgt en steeds weer
andere gezichtspunten vindt om foto's te maken (3x foto in deze zin is scheepsrecht;-))).
Daar waar ik de auto parkeerde was er een uitzonderlijk mooi zicht op Los Llanos, de vallei
van Aridane, de Birigoyo, de Caldera de Taburiente en een solitaire "Erica Arborea" in bloei
(februari maart). De Ericaboom had een grillige vorm omdat het op deze hoogte meestal hard
kan waaien. Na een uurtje rondwandelen op deze bijzondere lokatie reed ik terug naar
beneden voor de koffie   

In de Franse overzeese gebieden noemt men ze "Les travailleurs bananiers" kort bananiers.
Op la Palma zijn het "plataneros" die in de bananen werken. Als men langs de bananenvelden
wandelt is het stil, afgezien van hier en daar een hond die blaft. Op La Palma werken
duizenden mensen in de bananenplantages, men hoort ze niet en men ziet ze bijna nooit maar
ze zijn er wel. Zo'n tros bananen kan al gauw vijftig kilo wegen en wordt op de schouder
gedragen naar een plaats waar ze met de vrachtwagen worden opgehaald en naar de
inpakcentrale gebracht. Daar worden ze gewassen en van allerlei ongedierte ontdaan,
ingepakt in dozen en met schepen naar het vaste land gebracht.

Gisteren lagen er aan de kade in de haven van Tazacorte oceaan vissersboten, twee
zogenaamde 'longliners'. Een longliner vist met een lange lijn waaraan veel lijntjes met aas
zitten. De hoofdlijn of longline kan vele zeemijlen lang zijn met soms wel meer dan 2500
haken met aas. Op de oceaan worden zwaardvis (die hier bijna niet meer voorkomt), tonijn en
haai gevangen. Deze visserij is berucht om de bijvangst van zeevogels, zeeschildpadden en
zeldzame haaien.

Omdat de tonijn op de rand van het uitsterven is door overbevissing wordt hij sinds de jaren
'90 ook gekweekt in open water (aquacultuur). Jonge exemplaren worden in het wild
gevangen en in daarvoor bestemde visboerderijen vetgemest met ook in het wild gevangen
haring, sardienen en inktvis. Door de grote aantallen (hoge dichtheid), productie van
uitwerpselen en het gebruik van antibiotica zijn de tonijnboerderijen te vergelijken met de
bioindustrie aan land. Een stap verder maar wel veel moeilijker, is het kweken van tonijn van
ei tot volwassen vis waardoor er in het wild gevangen jonge tonijn niet meer nodig zijn.
Er wordt tevens geëxperimenteerd met plantaardig voedsel om het op zee gevangen voedsel
te ontzien.

Aan de afslag naar El Pozo rechts houden richting Salamera. Tussen die twee gehuchten
ligt "Punta la Cangregera" (= broedplaats voor kreeften), "Playa del Burro" (= strand van
de ezel) en "Punta Baja de San Simón". Hoewel het eiland relatief klein is zijn deze routes
in het zuid-oosten van het eiland weinig bekend. Beschrijvingen van deze ruige en tot nog
toe onontgonnen streek komt men niet tegen in de reisgidsen. Literatuur over dit landschap
heb ik alleen nog maar gevonden in Spaanstalige verhandelingen over het eiland. Als men
deze streek wil bezoeken, neem dan wat eten en drinken mee en wees voorbereid op de
bochtige en steile landwegen. Trek voldoende tijd uit want één kilometer in vogelvlucht
kan langer duren dan je denkt. 

Om een steenman te maken kies ik tijdens de wandeling een plek die voor mij goed
aanvoelt, rekening houdend met het dramatisch effect van de achtergrond dat een
dimensie toevoegt aan de foto. Geen esoterische of energetische toestanden.
Op de klippen stenen op elkaar stapelen met de oceaan als achtergrond is voor mij
een vorm van mediteren ..... met af en toe een vloek wanneer de steenman omvalt en
ik terug opnieuw begin
Tot tien stenen ging het nog, de elfde weigerde, er was geen 'elfde gebod'