HET MOS IN HET BOS

Toemaatje: Sneeuw op de toppen van de Cumbre Vieja.
Foto's genomen gisteren rond 18 uur.
In de laatste twintig jaar is dit de tweede maal dat wij dit meemaken, het is dus wel heel
uitzonderlijk. De toppen van de Caldera de Taburiente zijn alle winters enkele dagen wit, dat
is dan op een hoogte van 2.500 meter. De toppen van de Cumbre Vieja zijn 6 a 7oo m. lager.
Het is hier dus uitzonderlijk koud en La Palma is een beetje uit zijn doen.

Tijdens fikse regenbuien gutst het water van de bergen. Over de flanken van de Cumbre Vieja
(het ruggengraatgebergte van La Palma) zijn er geulen ontstaan waarlangs het water als
watervallen over de Camino Real (de oude koningswegen) heen in het dal of naar zee loopt.
Daar waar het regenwater over de weg stroomt zijn betonnen beddingen aangebracht die
gemarkeerd zijn met rechtopstaande vastgemetselde stenen.

De dag na de regen is het bos op zijn best, dan is het groen, groen en groen.

Aan de westkant van het eiland, waar wij wonen, ziet men de zon niet opkomen omdat de
bergketen tussen ons en de horizon ligt, maar de lucht kan wel fel gekleurd zijn. Van oost
naar west verandert de kleur aan de hemel van rood oranje naar fuchsia. Het fenomeen is
er niet alle dagen en duurt gewoonlijk niet lang, tien minuten en het is voorbij.

Sommigen eten vlees, anderen stapelen stenen en eten pizza vegetale.

Binnen de Land-Art beweging bestaan er verschillende benaderingen van deze kunstvorm.
De drie voornaamste tendensen zijn:
a) Toevoegingen aan het landschap zoals mijn "dekselse vis" van eergisteren
    (ik heb de deksels mooi opgeruimd en terug mee naar huis genomen).
b) Acties in het landschap.
c) Ingrepen in het landschap (zoals vandaag).
En dan heb je nog allerlei mengvormen van deze drie stromingen.

Voor het kunstwerk van vandaag had ik nodig of moest rekening houden met:
- Het landschap dat als noodzakelijk decor fungeert,
- Een rijf die ik in de auto heb liggen voor het geval van: "de ideale condities tijdens de 
  ochtendwandeling"
- Het natuurlijk en tijdsgebonden beloop van eb en vloed.
- Een regenachtige ochtend om de interactie tussen mezelf en de natuur te dramatiseren
  alsook een beter contrast van de tekening op het natte lavastrand.
- Een camera.

Nu, in het vroege voorjaar is een ochtendwandeling in het bos een welkome afwisseling. Mijn
ochtendwandelingen zijn geen inspannende activiteiten, het zijn meer kleine lanterfantertripjes
van enkele kilometers met veel stilstaan, rondkijken en fotograferen en deze morgen was het
behoorlijk wat klauteren door een oude lavageul van de vulkaan Tahuya (1585). Een
overgangsgebied van landbouwgrond (meestal wijngaarden) naar pijnbos. Het had 's nachts
geregend en door de vochtigheid was de bosgeur indringend, en beleefde ik de wonderlijke
wereld van plantengroei met een verscheidenheid aan rotsrozen en kruiden tegen de
lavawanden van de kleine barranco. Na een uurtje kwam ik wederom bij de auto en was het
tijd om terug naar huis te rijden (10 min.) voor de koffie  

Spelen met deksels
De vis, jarenlang mijn handelsmerk op het eiland.
Ik kan niet zeggen dat ik bewust met kunst bezig ben maar het feit dat het kunst is,
beschermd me tegen kindsheid. Het geeft me het recht om me met 'spielerei' bezig
te houden

Tijdens mijn ochtenwandelingen kom ik op magische plaatsen. Op deze scène met deze
achtergrond kan ik een kortstondige creatie maken. Dit is een plaats waar mijn fantasie
en de realiteit kunnen samenkomen. Ik zou bv. ook over voetbal of klarinetspelen
kunnen nadenken, of de www afsurfen; Voordat je je eigen gedachten denkt, worden ze
al door iemand anders meegedeeld, zo snel gaat het daar ;-) .
Zo, nu heb ik een verhaal verteld zonder het einde te verklappen.

Morgen maak ik hier een dekselse vis.

Een weekend of vissershuisje aan de kust gebouwd met gerecycleerde balken.
Het hout is uitgebeten door het zout van de zee en gebleekt door de zon.

Altijd zon op zondag
De laatste zonnestralen beschijnen "Los Campanarios" op de westelijke zijflank van het
ruggengraatgebergte van het eiland. Deze bergstreek boven Las Manchas en Jedey hebben
we in het begin van de voorbije week met de 4x4 doorkruist. De berghellingen zijn begroeit
met de Canarische pijnboom. Een landschapszone om ook te voet te exploreren, met veel
zweet op het voorhoofd, opzwellende aderen en een bonkend hart, een echte uitdaging voor
de diehards.

Een goede nederlandstalige wandelgids voor het eiland is :
                           
                                                         * REISGIDS LA PALMA *
                                                                         ______

                                              Ontdek de verborgen schatten van La Palma
                                              Een uitgave van http://www.oceaanzicht.nl 
                                              of http://www.oceaanzicht.nl/index.php/rondreis.html 
                                           
                                              Geschreven door Siepko Wenning.
                                             
 Een goede wandelkaart is :  Hiking-and Leisure map
                                               WK E2 - LA PALMA
                                                1 . 30 000
                                                Freytag & Berndt

Twee onmisbare zaken in de rugzak van de wandelaar op La Palma, buiten water natuurlijk.
 

Heel vaak ga ik 's morgens een wandeling maken hier beneden over de kliffen langsheen
de rotskust. Vanaf mijn huis is het met de auto slechts 10 minuten. De omgeving van de
vuurtoren is een van mijn favoriete plekken om over de lavakust te struinen en tevens ook
de plaats waar ik af en toe "kortstondige creaties" maak.
Nederland telt langsheen de kustlijn 21 vuurtorens, België heeft er tien, waarvan er 4 zijn
afgebroken, 2 gedoofd en nog 4 actief zijn. La Palma telt er vijf. Veel mensen hebben een
passie met vuurtorens, dit heeft waarschijnlijk te maken met de tegenstrijdigheid van water
en vuur.
De laatste tijd heb ik de faro (vuurtoren) langs alle kanten en op meerdere tijdstippen
gefotografeerd.

Nee nee, niet het 'La palma' in de Amerikaanse staat Californië maar het op twee na kleinste
en van massatoerisme verschoonde eiland van de Canarische Archipel

Hoyo de la Sima,
hoyo (= kuil, rond gat)
Sima (= afgrond, kolk, diepte)
"Kuil in de Diepte"

Hoyo de la Sima is gelegen in het gebied 'Los Campanarios' aan de westzijde van de
'Cumbre Vieja' op een hoogte van +/- 1200 meter. Men kan er alleen maar geraken met
een 4x4, mountainbike of te voet. Zoals ik gisteren zei, : "......... de meeste mensen die
La Palma bezoeken, huren een huisje en maken van daaruit spectaculaire tochten ......." 
Zoals ik eergisteren samen met mijn vriend uit Heidelberg. Ons doel was Hoyo de la Sima
en dan terug over de Llano de las Brujas (Heksenvlakte), via Casas de Tacande terug
naar huis. Vertrokken alvorens de zon over de kim kwam piepen, hadden we een 
spectaculair zicht op de Vallei van Aridane om dan verder door te klimmen naar
"De Kuil der Diepte". Het gat is zo diep dat men meerdere lange seconden moet
wachten alvorens men een steentje de bodem hoort raken. Mijn buurman vertelde
me eens, dat tijdens de burgeroorlog in het begin van het Franco regime, tegenstanders
bij wijze van executie in de diepte werden geworpen.

Poris of Proís de Tigalate ( Aanlegplaats van Tigalate) is een van meerdere gehuchtjes
aan de zuid-oost kust van La Palma. Een ruig en toeristisch nog onontgonnen gebied.
De wegen in deze streek zijn meestal niet geasfalteerd, stijl en bochtig, bijgevolg geen
bars, cafeetjes of restaurantjes. Als men daar rondtoert en wandelt is het raadzaam
water en eten bij zich te hebben. Het gebied is duidelijk niet het "Ibiza" van het eiland,
het is dus geen plek voor mensen die resorts gewoon zijn, trouwens er is maar één
groots opgezet resort op het eiland waarvan meer dan de helft is gesloten bij gebrek
aan dit soort toerisme. De meeste mensen die naar La Palma komen huren een huisje
om van daaruit het eiland te verkennen, deels met de auto en deels te voet, genietend
van spectaculaire wandeltochten.
   

Een mistig klimaat hebben wij hier niet, mijn steenmannetjes hebben niet de functie
om reizigers in onherbergzaam gebied hun weg te laten vinden. Het is gewoon een
uitdaging om tijdens de ochtendwandeling te zien hoeveel stenen ik op mekaar kan
stapelen voordat hij omvalt. Waar ik ook op let is dat hij een opvallende positie
inneemt in het landschap, dit voor de foto.
En dan kan mijn dag niet meer stuk

Op La Palma is "vuurtje stook" een nationale sport.
Sluikbranden is niet enkel verboden zonder toelating,
het is ook bijzonder hinderlijk voor de omwonenden.
Mits toelating van de gemeente waar men woont mag
het nog wel. Maar ik heb zo het vermoeden dat er veel
door de vingers wordt gezien.

LA BRISA
Zoals de Mistral (een wind in de Provence aan de Middellandse zee) hebben wij hier
"La Brisa" (een mini Mistral). Deze wind is een lokaal klimatologisch fenomeen, het
heeft te maken met de Passaat winden, de hoogte (2500 m.) van het eiland en de
uitgestrekte vallei van Aridane. De bergketen fungeert als een soort vleugel en door
onderdruk versnelt de wind zodat het plaatselijk hard gaat waaien. Enkele kilometers
verderop kan het windstil zijn.
Bij zonsopgang merken we het reeds.

De natuurlijke vorm van een rots als fallussymbool komt veel voor op La Palma, vooral
in de 'Caldera de Taburiente'. Sommigen lijken op een opstaande duim anderen dan toch
meer op een fallussymbool. Deze stenen zuilen waren ongetwijfeld sacrale plaatsen voor
de oorspronkelijke bevolking van het eiland. De rechtopstaande opvallende rotspieken
gelden wegens hun duurzaamheid als symbolen van onwrikbare goddelijke macht.
Zij werden geëerd met allerlei rituele offergaven zodat ze niet zouden omvallen.
 

Een en twintig jaar geleden had ik nog veel haar (eerste foto)
en nu op dezelfde plaats ... (tweede foto).