LAS COLADAS DE SAN JUAN - I

Dubbellog van "Las Coladas de San Juan". (vervolg)
Halfweg de lavastroom van de San Juan kan men goed zien hoe de brandende lavarivier snel
stroomde naar het lager gelegen vlakke gedeelte van de Cumbre Vieja.
Op de foto's ziet men hoe het snel stromend magma werd "bevroren".

La Crucita is een gehucht in de noordelijke regio van het eiland La palma en bevindt zich in de
gemeente Barlovento. Het dorpje heeft 23 inwoners en ligt op het topje van een berg met een
hoogte van 345,5 meter en een gemiddelde hellingsgraad van 20,89 %.
De gemiddelde jaarlijkse temperatuur op de berg is 16,10º C.
In de warmste maanden is de gemiddelde temp. 25º C. en de koudste 8,70º C.
De gemiddelde jaarlijkse neerslag is 818 mm.

                                                             ***
Voor avonturiers te voet is het een stijgen en dalen tussen een oerachtige begroeing dat veborgen
ligt tussen de kammen en de kloven van een onbedorven wereld. Twintig jaar geleden was deze
streek nog een grijs gebied in de toeristische "pot of gold", maar sinds een nieuwe generatie van
groene toeristen, die hunkeren naar zo'n plek, kwam de pelgrimage stilletjes aan op gang.
Mea culpa! Voor een deel ook te wijten aan dit blog. Twintig jaar geleden eindigde de asfaltweg
hier in modderige of te wel stoffige wegen, maar de moderne wereld heeft het noorden ontsloten
met een asfaltweg die momenteel verbreed wordt.
Ondanks de nog hoge moeilijkheidsgraad van bereikbaarheid zijn er jaarlijks toch meer dan
100.000 bezoekers. Met de vruchtbare bodem en genoeg water zijn er moderne kluizenaars die
een vervallen huis opknappen en zo proberen een B&B uit te baten om te ontsnappen aan het
jachtige leven. Nog enkele tientallen jaren en het ruwe ruige is nog maar een schim van wat het
eens was. Zou het zo'n vaar lopen? 

 

Doordat de vorm van de Caldera de Taburiente in zeker zin zijn ontstaan stadia weerspiegeld
heeft men lange tijd gedacht dat het een instortingskrater was, ontstaan door de kracht van het
magma die de vulkaan opdrukte tot een aanzienlijke hoogte en nadat de uitbarstingen tot
stilstand gekomen waren, de vulkaan instorte en zo de typische ketelvorm ontstond. Dit is voor
zo ver de oude theorie. Er bestaan inderdaad verschillende theorieën over het ontstaan van
Caldera's (ketelvormige vulkanen). De laatste jaren geloven onderzoekers echter (deels door
zijn druppelvorm en uitgang naar zee) dat de Caldera de Taburiente is gevormd door
aardverschuivingen plus erosieve werkingen gedurende lange tijden van extreme regenval.
De oceanische lithosfeer (vaste aardkorst onder water) kon de enorme massa die tot op 3000
meter hoogte steeg niet meer dragen zodat er twee aardverschuivingen plaatsvonden in de
richting van het Aridane dal. Dan pas begon de erosieve werking die tot de dag van vandaag
voortduurt. Dit zijn theorieën. Omdat er maar weinig van deze grote structuren bekend zijn tast
men vaak nog in het duister. Daarom heeft de Caldera altijd al een aantrekkingskracht gehad
voor veel geleerden en onderzoekers.

Als je tijdens een wandeling in de Caldera de Taburiente een wat oudere heer met grijze sik,
vergrootglas en hamertje tegenkomt dan weet je van wanten  
(Dit laatste is natuurlijk een grapje).

Je vrije tijd vertragen is een remedie tegen het jachtige leven.
Een goede manier om de tijd langzamer te laten gaan is op het strand, in de bergen of in een park
op een bank te gaan zitten en naar de wolken kijken.
Kinderen en oude mensen laten van nature de tijd langer duren. Bij kinderen van 10 is één jaar
een tiende van hun leven, bijgevolg een lange periode. Voor een zeventig-jarige is het slechts een
stukje van zijn leven en daardoor bewust traag beleefd.
Op middelbare leeftijd zijn we meesters in het besparen van tijd, voor later ...

Dubbellog; Wolken kijken (2)

Een vriend van mij stuurde mij dit bericht:
"Er wordt veel geklaagd over het weer, maar ik vind dit een zeer mooie tijd! De wolken zijn zo
fascinerend en dynamisch, ik staar er graag naar".
Ik onderschrijf volledig zijn uitspraak. Daarom vandaag dit dubbellog. Ik ben er gistermorgen op
uit getrokken om de dynamiek van de lage bewolking boven de wijngaarden van Las Manchas
nog even te kieken, want straks is het voorbij, dan hebben we weer die strakke blauwe lucht ;-)

De zoveelste ...

Llano del Jable, ook wel heksenvlakte genoemd, is een kaal door het vuur verbrand landschap.
De zwarte achtergrond vormt een scherp contrast met het geel en groen van de pijnbomen.
In het centrum van de asvlakte blijven de dennen klein, waarschijnlijk hebben de heksen daar
iets mee te maken ;-). Doorheen de vlakte loopt een netwerk van niet verharde wegen,
aangelegd voor land en bosbouwdoeleinden, deze wegen worden ook gebruikt voor 4x4,
moutainbikers, wandelaars en ruiters. Telkens ik hier kom zijn de omstandigheden verschillend
soms vliegen de wolken je om de oren, soms zit je midden in de natte flarden mist, soms heb je
een hel blauwe hemel en schijnt de zon zo fel dat de lucht zindert boven de zwarte sintels,
soms is er lage bewolking met hier en daar een diffuse zonnestraal, zoals vandaag, ideaal voor
fotografie. Geen wonder dat de lokalen deze plek de heksenvlakte noemen. Het kan hier spoken.

Als je besluit om vroeg op te staan en de Caldera in te duiken zul je beloond worden met de
eerste tekenen van het daglicht. Dan zie je de ochtendzon met haar heerlijke warme stralen de
flanken van de krater beschijnen. Bovendien ruikt het anders dan op het heetst van de dag.

Als je besluit om vroeg op te staan en een wandeling te maken, is de Caldera een geweldige
ervaring. Het is als het ware een spirituele belevenis dat je noopt tot een 'steentje bij te dragen'
aan het begin van de wandeling als teken van voorspoed.

Na de ochtenwandeling en terug op de parking, stonden ze er nog in de volle zon die al begon
te broeien.


http://nl.wikipedia.org/wiki/Bergwandelen

                                                 Een Evolutionaire wandeling

                                                                     ***
                                                    Kussenlava - Pillow lava

                                                                       *

De Caldera de Taburiente is een enorm ketelvormig gat gelegen in het midden van het eiland
met als hoogste punt 2426 meter en de bodem van de ketel op 430 meter boven zeeniveau.
Dit kratervormig gat heeft als enige uitgang voor het regenwater naar zee de kloof van "Las
Angustias" (de kloof der angsten), dit is tevens ook de gemakkelijkste ingang voor mensen.
Door een half uurtje in de bedding van de kloof te lopen komt men het moedergesteente van
het eiland tegen. Door te laveren tussen de rotsblokken en hier en daar over te stappen over een
aarzelend riviertje maakt men als het ware een evolutionaire wandeling. Sommigen van die
rotsblokken zijn immense keien met een soort honinggraat patroon. De rotsblokken worden
kussenlava genoemd.
"Pillow lava" of kussenlava worden gevormd wanneer het hete magma in aanraking komt met
het zeewater. Het magma koelt snel af en stolt terwijl het aangevuld wordt met nieuw gloeiend
magma, zo ontstaat er voldoende druk om de gestolde laag te doorbreken. Dit proces blijft zich
herhalen. Door de druk van de stuwende vulkanische werking werd het kussenlava omhoog
gedreven tot een hoogte van 430 meter.
Zo dankt dit eiland zijn bestaan aan vulkaanuitbarstingen, eerst onder water (kussenlava) en
later ook erboven. Een evolutionaire hotspot.
 

Tijdens het fotograferen en met het kijken door de lens naar de steenman wordt het ruimtelijk
aspect van de steenstapeling important, zelfs imposant, gepaard gaande met een gevoel van
evenwichtige harmonie. De figuur van stenen komt naar voren, maar blijft toch deel uitmaken
van de achtergrond.

La Palma is het meest westelijke eiland van de Canarische Archipel. Door de invloed van de
passaatwinden is het ook een van de vochtigste eilanden. De noordoostelijke luchtstroom bevat
door zijn tocht over de oceaan veel wolken. Door het contact met de koude zeestroom, de
Caldera en de Cumbres, worden de wolken gedwongen op te stijgen. De waterdamp condenseert
over de vegetatie. Daarom wordt La Palma ook "Het Groene Eiland" genoemd.
Gedurende de tijd dat ik daar die ochtend zat te genieten van het uitzicht over de Caldera was
het landschap voortdurend in beweging door 'het komen en gaan' van de wolken.

Eucalyptusbomen langs de weg.
Langsheen de weg naar het zuiden richting Fuencaliente, juist voorbij het dorpje Jedey staan
enkele rijtjes eucalyptusbomen. Het zijn immense mastodonten. Eentje heeft zelfs een olifanten-
poot ontwikkeld, waardoor men speciaal de vangrail moest aanpassen. De takken met bladeren
binnen handbereik zijn meegenomen door toeristen. Wij deden dat vroeger ook. Als je thuis 
kwam en je valies opende kwam de geur van La Palma in je neusgaten en kon je nog even
wegdromen van de mooie vakantie die weer achter de rug was

De laatste zonnestralen beschijnen de bergketen.

Hoe kan het ook anders ....
We sluiten deze week en het bezoek aan de vulkaan Teneguía af met een steenman en een
wonder. Midden in de vulkaan probeerde een klein plantje te overleven. Iemand had er stenen
rond gelegd en ik heb er het laatste restje water uit mijn drinkbus op gegoten  .

De op één na belangrijkste toeristische attractie op het eiland was ongetwijfeld de vulkaan
Teneguía. Omdat de uitbarsting zo recent was had de vulkaan een speciale aantrekkingskracht
op vele bezoekers. Er zijn dus begeleide wandelingen georganiseerd voor wat oudere en minder
avontuurlijk aangelegde mensen. Ikzelf behoor tot de derde leeftijd en ben een al wat oudere
senior, maar ik hou niet van wandelen en zeker niet in ganzenpas met voor je ogen de hielen van
je voorganger ;-). In de plaats van een verplichte wandelexcursie zijn woorden zoals een beetje
zwerven, vagabonderen, rondhangen, flaneren, vrijbuiten, lanterfanten meer op mij van
toepassing. En daar is het afwisselend landschap van La Palma zeer goed voor geschikt.

Ik had een eitje bij me ...
Meer dan 20 jaar geleden konden we nog een eitje koken in een spleet van de vulkaan. Voor de
aardigheid wou ik het experiment nog eens overdoen maar dat ging niet meer. De vulkaan koelt
alle jaren beetje bij beetje af. Ook de zwavelgeur van toen is niet meer te bespeuren. Ik heb wel
gelezen dat metingen hebben aangetoond dat op een diepte van 20 meter de temperatuur nog
200 graden bedraagt. Op het grondgebied van het eiland hebben zich de laatste 500 jaar niet
minder dan 7 vulkaan uitbarstingen voorgedaan. Volgens experts een van de meest actieve
gebieden ter wereld. Maar hoe actiever vulkanen, hoe kleiner het gevaar voor de bevolking in de
omgeving. Hoe minder actief, hoe gevaarlijker vulkanen kunnen zijn. Voor de bewoners van het
eiland een uitdaging om de vulkanen goed te monitoren en niet in een lavastroom risico gebied
huizen te bouwen.
Zo ... volgende keer dat ik de vulkaan bezoek weet ik dat er geen eitje meer te pellen valt met
de vulkaan maar misschien kan ik dan een nootje kraken of een appeltje schillen ;-) 

                                                      EEN STEENTJE BIJDRAGEN

                                                                           ***
                                           Bewustwording is een stap naar verandering

In Tibet komt men deze steenhopen overal tegen, voobijgangers leggen er een steen bij, dit ter
bescherming van de reis. De steenhopen op de vulkaan Teneguia zijn gebouwd door bezoekers.
De hoop stenen op de top lijkt gebouwd om de historische vulkaan op deze specifieke lokatie
te markeren. Waarschijnlijk zijn de bezoekers zo onder de indruk van de omgeving dat zij een
steen mee naar boven nemen en hem erbij leggen. Door bij te dragen aan deze oeroude kunstvorm
versterkt het gevoel "Ik ben hier geweest" en benadrukt het de prestatie van de top te bereiken  
Op de terugweg zag ik her en der nog enkele ... steenhopen in de vorm van stoepa's (of stupa).
Stoepa's waren oorspronkelijk hopen van stenen of aarde waarin relieken van Boeddha begraven
lagen. Bijvoorbeeld een haar of sleutelbeen, welke wonderlijke krachten zouden hebben.
Euh ... Boeddha moet heel veel sleutelbenen hebben gehad  ...

Dubbel log (1)

                        De belevingswereld van een vulkaan wordt bepaald door hem te verkennen.

                                                                                 ***
          
                  De vulkaan is niets anders dan een afspiegeling van de strijd om het bestaan tussen
                                                       vuur en water waardoor land ontstaat.

Ik ben geen echte wandelaar maar meer een struinder. Ik hou van snuffelend rondlopen in de
hoop iets naar mijn gading te vinden om te fotograferen, soms steek ik ook wel een steentje in
mijn zak. Tijdens het ronhangen op de vulkaan (Euh... er kwam ook wel een beetje klauteren bij
te pas) had ik de gelegenheid de natuur tegelijkertijd te vrezen en te bewonderen. De boeiende
omgeving van wind, wolken, zon kleurrijke lava doet bijna het tragische aspect vervagen van de
dood en vernieling die een eruptie kan tweegbrengen. Ik kan me heel goed inbeelden hoe onze
voorouders vulkanen verpersoonlijkten. Heden, bij bepaalde volkeren leeft dat oude bijgeloof
nog steeds.

Dubbel log. (2)

Eenmaal op de vulkaan bestaat de omgeving uit een schitterend jong maanlandschap met rechts
overwegend zwart en rood en links in de krater van de Teneguia, allerlei kleuren rood, oranje, geel en zwavelgroen.