EEN KIP MET TWEE HANEN

Dubbellog (1)

Voor het strand van Tazacorte ligt het wrak van de "Santa Úrsula" op een diepte van 14 a 17 m.
Dit is het enige bekende scheepswrak in de wateren voor de zuid-west kust van het eiland. De
Santa Úrsula was een stoomvrachtschip (frutero), een bananenboot die de trossen van Tazacorte
naar de haven van Santa Cruz bracht, om vandaar met het schip "Ciudad de Sevilla" verder
vervoerd te worden naar Barcelona. Op de avond van 27 januari 1932 verwoeste een uitslaande
brand het stoomschip, in die mate dat het zonk op 31 januari, juist voor de Barranco Tenisca aan
het strand van Tazacorte.
Jaren gingen voorbij ....
Tot in maart 1943 de eigenaar van de Santa Úrsula toelating vroeg om het schip te bergen. Hij
had interesse in bruikbare onderdelen of uitrustingsstukken van het wrak. Toen de duikers
uiteindelijk in 1945 naar het wrak doken, ondekten zij dat het grootste gedeelte van de
romp onder het zand begraven lag. 
Tijdens het jutten op het strand van Tazacorte vind ik regelmatig stukjes ijzer, koper enz...
tot zelfs kogelhulzen en muntstukken, afkomstig van de Santa Úrsula ...denk ik dan graag ;-)


http://www.youtube.com/watch?v=fysC7b3KBIQ&feature=mh_lolz&list=HL1316996210

Dubbellog (2)
Assemblage, hoogte 87 cm. lengte 82 cm.
Bestaande uit :
Drijfhout (tea), zeeijzer, zeekoper, zeeglas, zeealuminium, schelpen, lavasteen,
ontstekingskaarsen enz ... Gans het zootje is gevonden tijdens het strandjutten
op het strand van Tazacorte.
_____________________________________________________________________________

YouTube filmpje :
http://www.youtube.com/watch?v=fysC7b3KBIQ&feature=mh_lolz&list=HL1316351188

Die dag ging de maan onder voordat de zon opkwam.

WAAR OF NIET WAAR !
Brokstuk van de afgedankte satelliet UARS, die deze morgen in de oceaan terechtkwam.
UARS werd gelanceerd in de ruimte in 1991, en was sinds 2005 buiten gebruik.

Onze tuin is één groot openlucht terrarium, beter nog, de dieren worden niet in gevangenschap
gehouden, ze leven in alle vrijheid in de 'natuur'. Vanaf het terras kunnen we ze intensief
observeren en als we ze een beetje verkruimelde kattenbrokken geven worden het je beste
vrienden

De banaan op La Palma is voor de eiland economie nog steeds belangrijk. De "platano" (banaan)
is hier reeds meer dan 100 jaar het belangrijkste cultuurgewas en handelsproduct. Maar doordat
er na de bananenoorlog meer en veel internationale concurentie is bijgekomen en het water hier
enkel te verkrijgen is via irrigatie, kunnen de kosten heel hoog oplopen, niet te vergeten de
chemische mest, de insecticiden alsook de dure arbeid in vergelijking met de Zuid Amerikaanse
landen. Daarbij willen de jongeren hun geld liever verdienen in de toeristensector.
Indien men in de toekomst geen hogere prijs wil betalen voor de lekkere zoete banaantjes zal de
"Gran Enano" (de grote dwerg) op La Palma helemaal verdwijnen.

bij de ingang van de Caldera de Taburiente via de kloof "Barranco de Las Angustias" valt er
vanalles te beleven. Het ganse jaar door stroomt er een riviertje dat hier en daar kleine poeltjes
achterlaat. Door het veranderlijke debiet van het stroomtje zijn het ideale broedplaatsen voor
kikkers.
Na zware regenval (en dat gebeurt in de winter) verandert dit beekje in een kolkende massa
water dat alles met zich meesleurt richting oceaan.

Geen school, geen jonge gezinnen, geen toekomst voor deze pittoreske leefgemeenschap.
Ondanks de goede verbindingen met asfaltwegen telt het dorpje meer leegstaande dan bewoonde
huizen. Qua leefbaarheid is tegenwoordig het dorp een triestige bedoening. De oude school, een
mooi gebouw met vijf deuren op het gelijkvloers en een balkonnetje op de eerste verdieping
staat te verkommeren en wacht op een "weldoener" die het gebouw wil restaureren om er een
pension van te maken. Landelijk toerisme is het nieuwe sleutelwoord. Maar wie wil zijn
vakantie doorbrengen in een pittoresk gehucht met vervallen traditionele architectuur.
Een asfaltweg brengt je na een uurtje rijden terug naar de bewoonde wereld, weg van de diepe
ravijnen, de wilde oceaan, de steile kliffen, de smaak van vroegere tijden en de tradities van
de voorvaderen .........

Het gehucht "El Tablado"  ligt op een kleine hoogvlakte op de rand van de steile rotskust in het
noorden van het eiland. Het dorpje was in het begin van vorige eeuw redelijk welvarend en
zelfbedruipend met ongeveer een 300tal inwoners. Er was zelfs een school.
Door het Amerikaanse avontuur, volgens sommigen 'het drama van de emigratie' werd het dorp
ontvolkt. Gedurende de Spaanse burgeroorlog en de daarop volgende jaren was emigratie
verboden, toch vertrokken er rond 1950 nog 1.272 niet geregistreerde jongen mannen clandestien
naar Venezuela.
Morgen meer ....

Een van mijn geheime hobby's (nu geen geheim meer) is "Sea glass hunting". In het Engels
klinkt het avontuurlijker dan in het Nederlands. Het is gewoon de kusten afwandelen op zoek
naar stukjes glas die door de branding en de golfslag, zout, zand en keitjes zijn aangetast.
Ze zijn afgerond en mat. "Frosted" weer een Engelse term die mooi weergeeft hoe zij er dienen
uit te zien. Bij al dat jutten is er natuurlijk een bijvangst en dat zijn ontstekingskaarsen.
Deze bougies worden door kantvissers gebruikt om vislijnen te verzwaren. Afgedankte bougies
zijn natuurlijk veel goedkoper dan lood. De ontstekingskaarsen komen dikwijls vast te zitten
tussen stenen en rotsen en worden dan later door de branding terug op het strand geworpen.

FUMAR PUEDE MATAR is Spaans voor ROKEN KAN DODELIJK ZIJN.

Op een vroege ochtend riep mijn "Wanenonlie":
"Kom eens kijken Wim, een geknipte wolk, snel, snel, anders is het te laat". Ik nam mijn camera
en ging buiten kijken, maar ik was te laat, zegde ze. "Je had dat moeten zien, alsof de wolk recht
af met een schaar geknipt was".
Ik vond het verschijnsel toch nog imposant genoeg om er enkele foto's van te maken, en dit jaar
dragen de yucca's uitzonderlijk veel bloemen.

Alle jaren worden de palmen gesnoeid en dat gebeurt zo ...

Fotogeniek skelet van een vijgenboom in het lavaveld van Las Manchas.
Laatste foto, een duif.

Tijdens het dolen, dwalen en onbestemd wandelen in het noorden van La Palma, kwam ik dit
tegen : "Vorsicht Scharfe Katze".
Hier woont dus een Duitser die zijn Heimat heeft verlaten om zijn (hun) leven een nieuwe
invullig te geven (dacht ik zo). Maar zonder de adelaar en de 'scherpe' kat ging het niet ;-)

http://nl.wikipedia.org/wiki/Wapen_van_Duitsland

Strand-altaar met zeeglas op het strand van Tazacorte.

De drakeboom is een indrukwekkende plant die een hoogte kan bereiken van 20 meter. De
'boom' is een agave die een stam vormt door bladverlies. Het is dus in feite geen boom en ook
geen palm. De drakenbloedboom is windbestendig en kan lange periodes van droogte overleven.
In legenden wordt verteld dat indien men een draak zijn hoofd afhakt er twee of meerderen voor
in de plaats komen, zo ook met de takken van de drakeboom. De hars van de boom is kleurloos
maar als het in contact komt met de lucht verandert het in donker rood.
Voor de oorspronkelijke bewoners van La Palma, de Benahoaritas, was dit "drakenbloed" een
medicijn en het werd ook gebruikt om hun doden te mummificeren. Doordat een drakeboom
duizend jaar kan worden wordt het rood vocht tegenwoordig in de alternatieve geneeskunde
gebruikt om het immuunsysteem te versterken.
Deze mytische en legendarische boom is wat aantallen aangaat goed vertegenwoordigd in het
noorden van La Palma.

Offer voor Neptunus.

Het meeste zeeglas dat ik op het strand vind is wit of groen. Groen is in de meerderheid.
De minder gangbare kleuren zijn blauw en geel. De meest zeldzame kleur is rood. Rode stukjes
zeeglas die er uit zien als robijnen, afkomstig van scheepslantaarns, mogelijk van de groene en
rode lichten op gezonken schepen die stuur- en bakboord aangeven (tot hiertoe nog maar eentje
gevonden). Wat ook heel zeldzaam is, is het "piratenglas" afkomstig van oude wijn of rum
flessen, ze waren gemaakt uit donkergroen bijna zwart glas.

Omdat ik hou van Land-Art en tegelijkertijd een offer wou brengen aan Neptunus had ik twee
vliegen in een slag. Nu maar hopen dat Neptunus mij zo welgezind is dat hij morgen enkele
"robijnen" op het strand achterlaat.

ZONSONDERGANG

Strandjutten naar zeeglas is een gepassioneerde hobby voor velen, maar ook een "business"
voor sommigen. Wanneer ik over het strand wandel zie ik dingen die anderen niet zien. Waar
de meesten, zand, keien en drijfhout vinden, zoek ik naar 'juweeltjes' van groen, wit, soms
blauw, en op een goede dag een rood.
De interesse voor zeeglas groeit, zodat er zakenlieden zijn die in trommels met zand en water
namaak zeeglas maken, ten behoeve van de juwelen industrie. Op de lava heb ik een spiraal
met gevonden zeeglas gemaakt en een met namaak. Er is geen vergelijk... De meeste liefhebbers
van zeeglas zijn natuurlijk niet te spreken over namaak !!

Door onze wegwerpmaatschappij en het motto : "Verbruik de inhoud en gooi de fles weg" en
de achteraf gezien, slechte gewoonte van ons afval in de oceanen te dumpen zijn er stranden
waar het zeeglas meters onder de grond kan liggen. Daarom kwam er tijdens de werken met de
Carter-pillar veel zeeglas boven.
Ik was er als de pinken bij