GEKNIPTE WOLK

Alle jaren worden de palmen gesnoeid en dat gebeurt zo ...

Fotogeniek skelet van een vijgenboom in het lavaveld van Las Manchas.
Laatste foto, een duif.

Tijdens het dolen, dwalen en onbestemd wandelen in het noorden van La Palma, kwam ik dit
tegen : "Vorsicht Scharfe Katze".
Hier woont dus een Duitser die zijn Heimat heeft verlaten om zijn (hun) leven een nieuwe
invullig te geven (dacht ik zo). Maar zonder de adelaar en de 'scherpe' kat ging het niet ;-)

http://nl.wikipedia.org/wiki/Wapen_van_Duitsland

Strand-altaar met zeeglas op het strand van Tazacorte.

De drakeboom is een indrukwekkende plant die een hoogte kan bereiken van 20 meter. De
'boom' is een agave die een stam vormt door bladverlies. Het is dus in feite geen boom en ook
geen palm. De drakenbloedboom is windbestendig en kan lange periodes van droogte overleven.
In legenden wordt verteld dat indien men een draak zijn hoofd afhakt er twee of meerderen voor
in de plaats komen, zo ook met de takken van de drakeboom. De hars van de boom is kleurloos
maar als het in contact komt met de lucht verandert het in donker rood.
Voor de oorspronkelijke bewoners van La Palma, de Benahoaritas, was dit "drakenbloed" een
medicijn en het werd ook gebruikt om hun doden te mummificeren. Doordat een drakeboom
duizend jaar kan worden wordt het rood vocht tegenwoordig in de alternatieve geneeskunde
gebruikt om het immuunsysteem te versterken.
Deze mytische en legendarische boom is wat aantallen aangaat goed vertegenwoordigd in het
noorden van La Palma.

Offer voor Neptunus.

Het meeste zeeglas dat ik op het strand vind is wit of groen. Groen is in de meerderheid.
De minder gangbare kleuren zijn blauw en geel. De meest zeldzame kleur is rood. Rode stukjes
zeeglas die er uit zien als robijnen, afkomstig van scheepslantaarns, mogelijk van de groene en
rode lichten op gezonken schepen die stuur- en bakboord aangeven (tot hiertoe nog maar eentje
gevonden). Wat ook heel zeldzaam is, is het "piratenglas" afkomstig van oude wijn of rum
flessen, ze waren gemaakt uit donkergroen bijna zwart glas.

Omdat ik hou van Land-Art en tegelijkertijd een offer wou brengen aan Neptunus had ik twee
vliegen in een slag. Nu maar hopen dat Neptunus mij zo welgezind is dat hij morgen enkele
"robijnen" op het strand achterlaat.

ZONSONDERGANG

Strandjutten naar zeeglas is een gepassioneerde hobby voor velen, maar ook een "business"
voor sommigen. Wanneer ik over het strand wandel zie ik dingen die anderen niet zien. Waar
de meesten, zand, keien en drijfhout vinden, zoek ik naar 'juweeltjes' van groen, wit, soms
blauw, en op een goede dag een rood.
De interesse voor zeeglas groeit, zodat er zakenlieden zijn die in trommels met zand en water
namaak zeeglas maken, ten behoeve van de juwelen industrie. Op de lava heb ik een spiraal
met gevonden zeeglas gemaakt en een met namaak. Er is geen vergelijk... De meeste liefhebbers
van zeeglas zijn natuurlijk niet te spreken over namaak !!

Door onze wegwerpmaatschappij en het motto : "Verbruik de inhoud en gooi de fles weg" en
de achteraf gezien, slechte gewoonte van ons afval in de oceanen te dumpen zijn er stranden
waar het zeeglas meters onder de grond kan liggen. Daarom kwam er tijdens de werken met de
Carter-pillar veel zeeglas boven.
Ik was er als de pinken bij
 

Zoals beloofd; De log van vandaag heeft niets te maken met "zeeglas". Alhoewel! Anderzijds,
gister morgen tijdens het wandelen op het strand en op jacht naar zeeglas, kwam ik dit tafereel
tegen: "Een visser vangt een vis en zet hem netjes terug in zee."
De vis is een koeneusrog. Ik heb het opgezocht op het internet.

http://nl.wikipedia.org/wiki/Koeneusroggen

Zoals je ziet, er zijn nog andere dingen op La Palma buiten het standjutten, maar als je hobby
zeeglas is ... kom je nog wel eens wat tegen ...
Het verbreedt in ieder geval je horizon.

Bij het zoeken naar zeeglas kom je ook gekleurde steentjes tegen die lijken op "tuttefrut"
(kauwgom). Het zijn stukjes gesmolten en aaneen geklit glas uit vreugdevuren op het strand
(bonfires). Door eb en vloed en de wrijving in de branding worden ze ook afgerond en zijn ze
erg gewild bij de "zeeglas jagers". Sommigen zijn echte kunstwerkjes.

Zo, genoeg gezeverd over mijn geheime (nu niet meer zó geheim) hobby, morgen iets anders.
Het eiland La Palma is onuitputtelijk  

Dubbellog, La Bombilla (1)

La Bombilla (de gloeilamp) is een gehucht aan de kust van de gemeente Los Llanos de Aridane.
De wijk is omringd door bananen. De bananensector is tot hiertoe de grootste werkverschaffer
op het eiland, maar met het einde van de Europese subsidies in zicht wordt het een dubbeltje op
zijn kant.
In de winter liggen er geen boten voor de kust omdat er steeds een zware en sterke golfslag
heerst. Heel spectaculair voor 'fotogragen'. Vanaf mei gaan de bootjes in het water en blijven
daar voor anker de ganse zomer.
Het dorpje is gelegen (toeristisch gezien) op een van de beste plaatsen van het eiland. De plaats
heeft de meeste zonuren en de aangenaamste temperaturen zowel in de zomer als in de winter.
Van boven af gezien lijkt het op een "favela" maar dan in miniatuur. Als er een hond begint te
blaffen beginnen ze allemaal en wordt het muziek uit de luidsprekers overstemt, kortom een
echte Zuid-Amerikaanse bedoening. De foto's zijn genomen op een morgen in het weekeinde,
alleman slaapt nog ;-).
Deze Palmese gemeenschap is een doorn in het oog van beleidsmakers en project ontwikkelaars. 
Een groepje Palmese jongeren hebben er een liedje over gemaakt. Zij hebben de bevolking
geïnterviewd en samen met een "rap" op YouTube gezet. De basist heet Koen en is een
echte Belg.

http://www.youtube.com/watch?v=hOWzz3r7b0s


Speciaal voor Eilanders :
De groep "SOULAMENTE SOULO" treedt op in "BAR CENTRAL" El Paso. 
Vrijdag 9 september om 23.00 uur.
Inkom vrij.


http://dondecoñovamoshoy.com/concierto-soulamente-soulo-bar-central/

Dubbellog, La Bombilla (2)

Nog een "Rap" van de groep SOULAMENTE SOULO

en meer ...

http://www.larevistadelapalma.com/concierto-soulamente-soulo/

Die dag probeerde ik met een deel van mijn verzameling zeeglas een golf na te bootsen
(fotograferen is ook een van mijn hobby's ;-)) , toen ik in mijn vizier een kantvisser zag die
"beet" had. Uitgelaten riep hij mij toe : " Kom kijken, kom kijken!! Wat een mooie!".

Vieja (een soort slijmvis) is een bekende vis op het eiland en hij wordt traditioneel gebakken
in de pan met veel rots-zeezout, opgediend met mojo en papas arrugadas in de vele kleine
visrestaurantjes.

De mannetjes zijn grijs en de vrouwtjes hebben een mooie rode kleur, ze smaken ook beter.

Het woordje 'zeeglas' staat nog niet in (mijn) dikke van Dale. Google kent het woord wel, en
onder de benaming "sea glass" vindt men het in Wikipedia onder :
http://en.wikipedia.org/wiki/Sea_glass

Zeeglas wordt omschreven als zeemeermin tranen, strandglas, strandgoed, jutglas enz ...
Hoe je het ook noemt, sinds de mens de zeeën gebruikt als dumpplaats, ligt het al honderden
jaren op onze kusten. Na verloop van de tijd, het rollen in de branding, schurend tegen zand en
kiezels en de werking van het zout water, ontstaat er een ding van schoonheid.
 
Mensen over de hele wereld begonnen het zeeglas te verzamelen en met het internet ontstaan
er zeeglas verenigingen die "weetjes" over hun hobby uitwisselen. Het zijn sociale netwerken
met een taxidriver uit Nieuw Zeeland, een gepensioneerde beursspeculant uit Schotland, de
vrouw van een eerste stuurman op een cruiseschip, een makelaar uit Spanje, een verpleegster
uit Kaapstad, een huisvrouw uit Bogota, een havenarbeider uit Halifax, allemaal mensen met
één gemeenschappelijke interesse . "Sea glass hunting" of "Sea glass loving".

Ze fotograferen niet alleen hun vondsten maar ook de meestal spectaculaire stranden waar
ze hun "kroonjuwelen" vinden.
http://seaglasslovers.ning.com/

ZONSONDERGANG

Lomo de La Crucita is een gehucht in het 'hoge' noorden van het eiland op de top van een
heuvel, 345.5 meter hoog. De gemiddelde hellingsgraad is 20,89 %. Volgens de statistieken
heeft het gehucht nog 23 inwoners. Toen ik er langs kwam, leek het inwoner aantal meer dan
gehalveerd. Vele huisjes zijn vervallen en wachten op restauratie, maar er is een probleem. De
bouwvallen hebben geen eignaar meer, de jongeren zijn in de jaren '50 vertrokken naar het
beloofde land, Cuba of Venezuela. De ouderen zijn gestorven, neven en nichten zijn niet meer
traceerbaar ... Heel lastig om de eventuele rechtmatige eigenaar te vinden in verband met
aankoop, registratie en restauratie. Dat is, indien er nog wat te restaureren overblijft, stilletjes
aan neemt de natuur het terug.

Er was een tijd dat ik onderzocht wat ik zoal kon maken uit een strandkei. De vraag werd mij
gesteld door vrienden die op het eiland een souvenirshop hebben. Dus ik begon strandkeien te
bekijken, analyseren, bestuderen, testen, toetsen, ontleden, inspecteren enz... enz... en natuurlijk
ook te verzamelen. De souvenir mocht niet abstract zijn en moest herkenbaar zijn, liefst in
relatie met het eiland, iets commercieel. Iets wat mensen leuk vonden om mee te nemen als
souvenir.
Ik heb een kast vol met prototypen ; Uilen, parkieten, gelukskevers, vulkaanmonsters, hartjes,
zeesterren, schildpadden enz...  Uiteindlijk hadden we uitgevist ;-) dat het een vis zou worden,
gemaakt uit zwarte lavasteen, waarvan ik er duizenden heb gemaakt.

Op de foto : Prototype van een schaap.
Een van die probeersels dat een schaap moest worden maar het niet haalde (bij de jury;-)

Gisteren schreef Henk IJs in een reactie op het log het volgende :
Altijd als ik een enkele schoen tegenkom, vraag ik mij af welk verhaal er achter zit. Als de
schoen nog goed is, moet de eigenaar hinkend zijn thuisgekomen. Als de schoen er uitziet 
zoals op de foto, kan het ook zijn dat deze er al lang heeft gelegen, of de eigenaar heeft de
moeite genomen om deze in de wildernis te dumpen. 
Je zult er nooit achterkomen ...

Ik heb daar niets aan toe te voegen, alleen dat ik het leuk vind dat er nog mensen zijn die 
kunnen rondlopen en kijken naar wat men onderweg tegenkomt.
een fantasie wereld gaat open ...
 

Er is wandelen en wandelen ...
Neem nu bijvoorbeeld het psychogeografisch wandelen. Niet zo nodig van punt A naar punt B,
maar gewoon zonder bestemming. Rustig dolen, dwalen, flaneren en onderzoeken hoe de
landschappelijke vormgeving van het gebied waarin je wandelt je gedrag beïnvloedt en
eventueel manipuleert.
 
Het verkennen van locaties en holtes op een manier die afwijkt van het normale gebruik van de
wandelroutes, door op zoek te gaan (in gedachte) naar wat hier is gebeurt. Een schoen geklemt
tussen enorme keien, midden de bedding van een riviertje.

Een tijdje geleden was dit beekje een kolkende massa water ....