AARDVERSCHUIVING - DON PEDRO

Assemblage kunst - Creativiteit met afval en gevonden materialen -

De Belgische assemblagisten zoals Vic Gentils, Paul van Hoeydonck, Wilfried Pas, Camiel van
Breedam, om er maar enkele te noemen, zijn (waren) moderne kunstenaars die zich creatief
bezighielden met gevonden materialen en namen een unieke plaats in binnen de wereld van de
moderne kunst.
Maar die tijd is voorbij ... De hedendaagse kunst van de jaren '90 en het begin van het nieuwe
millenium werd een ondoordringbaar netwerk van de meest uiteenlopende conceptualismen.
In het post- postmodernisme lijkt alles mogelijk. Bij hedendaagse kunst (kunst die "nu" wordt
gemaakt) ziet men vaak een mix van installatie, perfomance, media-Art, waaronder fotografie,
video, elektronische of digitale kunst. Je kunt het zo gek niet bedenken, als er maar het woordje
Art achter staat.
Ikzelf ben nog steeds emotioneel betrokken bij de oude assemblagekunst en het plezier dat ik
als kunstenaar heb in het vinden van 'schatten' op onverwachte plaatsen en de bevrediging om er
iets mee te maken, zoals in dit geval een "Schaarvogel"
_____________________________________________________________________________

Assemblage; Hoogte: 54 cm. Breedte: 30 cm.
Aaneengelast zeeijzer, lavasteen met natuurlijke zwavelkleur.

Diep ingesneden barrancos (kloven) in het noorden van La palma.

De zich snel uitbreidende bevolking van de Canarische Eilanden heeft er op alarmerende wijze
voor gezorgd dat het "oorspronkelijke" bijna verdwenen is. Behalve in het noorden van La Palma.
Door het onvoorspelbare klimaat heeft het landschap daar zijn woeste ruigheid bewaard.

Na een eindeloze bochtige weg en de beschaving achter zich latende komt men in een afgelegen
gebied met diepe barrancos. Men zet ergens de auto aan de kant en wandelt voor een uur een
kloof in en uit en men waant zich alleen op de wereld.

                                                         Het eiland als gastenboek

                                                                          ***

Mensen tatoeëren namen en tekens op hun lijf, geliefden kerven hartjes en initialen in bomen,
artiesten spuiten hun naam in graffitiletters op gevels, muren en bushokjes.
Banken in parken, rotsen langs wandelpaden, houten leuningen van uitzichtpunten, moeten er
aan geloven en zijn niet veilig voor de drang van de mens om "iets" na te laten.
Een vorm van communiceren met onbekenden, net zoals massaal gebeurt op net internet.

De Rots aan de Zee.

http://www.casadebuceo.nl/index.php?/20081003152/puerto-naos.html

Er zijn guru's die hun kliënten opdracht geven in de zon te staren, zonder de ogen te knipperen.
Zo ontwikkel je fosfenen, dit zijn vlekken voor je ogen. Een verschijnsel dat verwant is aan de
beelden die men ziet in trance toestanden. Een dergelijke roekeloze manier van werken is
bijzonder laakbaar en schadelijk voor de ogen en wordt 'verkocht' door guru's die gebakken
lucht verkopen. 

Er bestaat ook een denkwijze dat sjamanen onder invloed van drugs (bv. peyote) de ontstane
neuropsychologishe fosfenen in hun "dromen" uitleggen als een toegang tot een ander wereld
waar zij geesten bezoeken en antwoord krijgen op de vragen die ze hun stellen.

In het vuur staren.
Een creatieve geestestoestand kan men ook ervaren door gewoon in het vuur te staren. Met een
beetje  fantasie kan men dan de subjectieve ervaringen opwekken die men krijgt met peyote,
LSD of mescaline.
 _____________________________________________________________________________

De tekeningen zijn min of meer tot stand gekomen door de ritmische bewegingen van de
lichtfosfenen visueel voor te stellen. Cerebrale afwisseling genoeg dus om het fenomeen
pictografisch voor te stellen.
Probeer het maar eens...

Meer weten over fosfenen :
http://www.phosphenism.com/nederlands/genese.html

en, of :
http://nl.wikipedia.org/wiki/Lichtfosfenen

Zonsondergang op zondag.

Asfalt kunst.

Kunst van de eerste decenia van de 21ste eeuw lijkt een ondoordringbare jungle van
uiteenlopende -ismen. Zelfs de onderdelen van een bepaald isme willen toch nog allemaal met
mekaar in tegenspraak zijn.
Enkele voorbeelden :
Art Trouvé                                     Gevonden kunst
Ready Made                                   Prullebak kunst
Found Object                                 Anti Art
Found Art                                       Junk Art
Trash Art                                        Poubellisme     enz...
In het post-postmodernisme lijkt alles mogelijk. Een nieuwe generatie kunstenaars profileren
zich in gebieden die voorheen niets met 'schone kunsten' te maken hadden. Theatermakers,
designers, architecten, mode en sieradenontwerpers, filmmakers en fotografen, om er slechts
enkelen te noemen.
Vandaag in dit log enkele voorbeelden van Asfaltkunst.
En nu maar hopen dat de machines van Google het woord oppikken en er een nieuwe
"afbeeldingen" van maakt, dan heb ik misschien een nieuw -isme gecreëerd ;-)
 

Je mag drie keer graaien.

Het was een kort kikkerleven.

Geologie in de Barranco de las Angustias (4)

In de 18de eeuw trokken geleerden erop uit om in de natuur te gaan steenbreken, met een
hamertje gingen zij op de rotsen kloppen om te zien wat er in zat. In Engeland werd de
"Geological Society" opgericht en werden er grote verzamelingen stenen aangelegd.
De geologie trok heel wat buitengewone mensen aan die een rariteitenkabinet aanlegden van
fosielen, schelpen, half edelstenen en allerlei fel gekleurde keien. Deze mensen noemden
zichzelf 'steenbrekers'. Tegenwoordig heeft het woord een gans andere betekenis gekregen,
het zijn namelijk crushers, mashines die stenen verpulveren tot materiaal om te bouwen,
wegenaanleg enz... Ook is een steenbreker niet meer welkom in de beschermde gebieden
overal ter wereld, het is verboden om de natuur daar te beschadigen.

De stenen die ik hier laat zien komen wel uit de Barranco de las Angustias (beschermd gebied)
maar zijn daar niet gevonden. Ze zijn gevonden op het strand van Tazacorte, daar waar door
natuurlijke afwatering de rivier Taburiente s' winters enorme hoeveelheden water, stenen en
ander materiaal naar zee brengt. Alle jaren worden de strandkeien met buldozers en carterpillars
verwijderd en dienen dan als opvulmateriaal voor een project van "algemeen belang".
Achteraf struin ik daar rond en vind opengebroken keien met kristallen en mooie kleuren,
sommigen neem ik mee naar huis en geef ze een plekje in de tuin.

Dubbelog (1).

Als je door de Barranco de las Angustias de Caldera de Taburiente binnenwandelt zie je langs
beide zijden wanden van mysterieuze trage processen die de aarde vormden. Dit gebied is van
groot geologisch belang voor 'aardkundigen', want als we de kloof oplopen kunnen we een
grote hoeveelheid rotsformaties zien die onder het wateroppervlak gevormd werden en door
opstuwing van het eiland bloot liggen. In de wanden zien we vele samengeperste sedimenten,
op sommige plaatsen wel tot op 400 meter boven het niveau van de zee.

Dubbellog (2).

zonsondergang op een zondag in de winter.

Just drawing a note.

Een goeroe kan heel goed een persoonlijkheidsbeeld "schetsen" om van daaruit een aantal
verbanden te leggen. Als de goeroe dan nog medium allures heeft kan het bovendien gevaarlijk zijn voor je geestelijke gezondheid.
Verzint eer je begint!

Toen ik op de kleine parkeerplaats uit de wagen stapte liep het betonpad verder naar beneden,
maar na 50 meter werd het een aarden pad, dan een steil geitenpad tot aan een smalle
éénmanstunnel. Alvorens je door de claustrofobische tunnel ging kon je de lampen aansteken
die vanzelf terug uitgingen, de energiebron was een zonnepaneel. Na de tunnel liep het pad
langs een afgrond en zo belande ik dan uiteindlijk beneden op het strandje.
En weet je wat?? De batterij van mijn camera was leeg. Ik moet dus nog eens terug om foto's
te maken van het paradijselijk strandje. Maar dat vind ik geen straf ;-)
Wederom had ik genoten van de onvergetelijke adembenemende vergezichten.

Men zegt wel eens : "Een booteigenaar is twee dagen een gelukkige bezitter, de dag dat hij de
boot koopt en de dag dat hij hem verkoopt".
Het was toch de "goede oude tijd" toen ik met Jan van Barbarossa tot tweemaal toe per week
ging varen. (Jan is na een 20tal jaren als eilander, terug naar Antwerpen, misschien leest hij dit
en laat hij nog eens iets van zich weten. Internet was toen nog niet deel van ons leven).
We vertrokken gewoonlijk uit de haven van Tazacorte richting noorden langsheen Cueva Bonita
om zo via de Piratenbocht voor anker te gaan bij "Playa de la Veta". Dit is een klein smal zwart
strandje met enkele zomerhuisjes, helder blauw water, ideaal om te zwemmen, te snorkelen en
kokkels te verzamelen tussen de rotsen aan de kleine aanlegplaats.
Vanaf de boot zag ik toen wat een heksentoer je moest uithalen om vanaf hoog op de klif
helemaal naar beneden te wandelen om zo het paradijslijk strandje te bereiken. Ik zag hoe de
auto's bijna vertikaal naar beneden reden tot aan een kleine parkeerplaats.
Nu zoveel jaren later heb ik het ook op deze manier ervaren, en ik moet eerlijk bekennen,
met adembenemende vergezichten. 

Morgen gaan we te voet verder naar beneden.

Bootje spelevaren.

Het vervelende met golven is dat als ze juist voor de boeg breken, je moeilijk met je schip voorbij
de branding geraakt