DRIE MAAL KRAAIEN

Het was een kort kikkerleven.

Geologie in de Barranco de las Angustias (4)

In de 18de eeuw trokken geleerden erop uit om in de natuur te gaan steenbreken, met een
hamertje gingen zij op de rotsen kloppen om te zien wat er in zat. In Engeland werd de
"Geological Society" opgericht en werden er grote verzamelingen stenen aangelegd.
De geologie trok heel wat buitengewone mensen aan die een rariteitenkabinet aanlegden van
fosielen, schelpen, half edelstenen en allerlei fel gekleurde keien. Deze mensen noemden
zichzelf 'steenbrekers'. Tegenwoordig heeft het woord een gans andere betekenis gekregen,
het zijn namelijk crushers, mashines die stenen verpulveren tot materiaal om te bouwen,
wegenaanleg enz... Ook is een steenbreker niet meer welkom in de beschermde gebieden
overal ter wereld, het is verboden om de natuur daar te beschadigen.

De stenen die ik hier laat zien komen wel uit de Barranco de las Angustias (beschermd gebied)
maar zijn daar niet gevonden. Ze zijn gevonden op het strand van Tazacorte, daar waar door
natuurlijke afwatering de rivier Taburiente s' winters enorme hoeveelheden water, stenen en
ander materiaal naar zee brengt. Alle jaren worden de strandkeien met buldozers en carterpillars
verwijderd en dienen dan als opvulmateriaal voor een project van "algemeen belang".
Achteraf struin ik daar rond en vind opengebroken keien met kristallen en mooie kleuren,
sommigen neem ik mee naar huis en geef ze een plekje in de tuin.

Dubbelog (1).

Als je door de Barranco de las Angustias de Caldera de Taburiente binnenwandelt zie je langs
beide zijden wanden van mysterieuze trage processen die de aarde vormden. Dit gebied is van
groot geologisch belang voor 'aardkundigen', want als we de kloof oplopen kunnen we een
grote hoeveelheid rotsformaties zien die onder het wateroppervlak gevormd werden en door
opstuwing van het eiland bloot liggen. In de wanden zien we vele samengeperste sedimenten,
op sommige plaatsen wel tot op 400 meter boven het niveau van de zee.

Dubbellog (2).

zonsondergang op een zondag in de winter.

Just drawing a note.

Een goeroe kan heel goed een persoonlijkheidsbeeld "schetsen" om van daaruit een aantal
verbanden te leggen. Als de goeroe dan nog medium allures heeft kan het bovendien gevaarlijk zijn voor je geestelijke gezondheid.
Verzint eer je begint!

Toen ik op de kleine parkeerplaats uit de wagen stapte liep het betonpad verder naar beneden,
maar na 50 meter werd het een aarden pad, dan een steil geitenpad tot aan een smalle
éénmanstunnel. Alvorens je door de claustrofobische tunnel ging kon je de lampen aansteken
die vanzelf terug uitgingen, de energiebron was een zonnepaneel. Na de tunnel liep het pad
langs een afgrond en zo belande ik dan uiteindlijk beneden op het strandje.
En weet je wat?? De batterij van mijn camera was leeg. Ik moet dus nog eens terug om foto's
te maken van het paradijselijk strandje. Maar dat vind ik geen straf ;-)
Wederom had ik genoten van de onvergetelijke adembenemende vergezichten.

Men zegt wel eens : "Een booteigenaar is twee dagen een gelukkige bezitter, de dag dat hij de
boot koopt en de dag dat hij hem verkoopt".
Het was toch de "goede oude tijd" toen ik met Jan van Barbarossa tot tweemaal toe per week
ging varen. (Jan is na een 20tal jaren als eilander, terug naar Antwerpen, misschien leest hij dit
en laat hij nog eens iets van zich weten. Internet was toen nog niet deel van ons leven).
We vertrokken gewoonlijk uit de haven van Tazacorte richting noorden langsheen Cueva Bonita
om zo via de Piratenbocht voor anker te gaan bij "Playa de la Veta". Dit is een klein smal zwart
strandje met enkele zomerhuisjes, helder blauw water, ideaal om te zwemmen, te snorkelen en
kokkels te verzamelen tussen de rotsen aan de kleine aanlegplaats.
Vanaf de boot zag ik toen wat een heksentoer je moest uithalen om vanaf hoog op de klif
helemaal naar beneden te wandelen om zo het paradijslijk strandje te bereiken. Ik zag hoe de
auto's bijna vertikaal naar beneden reden tot aan een kleine parkeerplaats.
Nu zoveel jaren later heb ik het ook op deze manier ervaren, en ik moet eerlijk bekennen,
met adembenemende vergezichten. 

Morgen gaan we te voet verder naar beneden.

Bootje spelevaren.

Het vervelende met golven is dat als ze juist voor de boeg breken, je moeilijk met je schip voorbij
de branding geraakt 

ASSEMBLAGE                             


                           Het doel is niet belangrijk maar de weg er naar toe

                                                                  ***

Wie kent het niet ; Het gevoel van inspiratie te vinden in kleine dingen, een gevoel van ergens
helemaal in opgaan, heerlijk bezig zijn en de tijd vergeten.
Samen met het maken van de foto's en de feedback van mijn blog is de verwezenlijking van de
uitdaging voorbij en sta ik open voor een nieuwe "reis".
Niet het doel maar het maken is dan belangrijk. Volgens dit idee begint het tijdens de wandeling
op het strand, het vinden van materiaal (dat zelf al een hele reis achter de rug heeft) en de
gevonden voorwerpen in je verbeelding een nieuwe identiteit geven tot en met het eindprodukt.

                                                                   ***

" Basically I no longer work for anything but the sensation I have while working"
Albert Giacometti.
                                                                   ***

"La grande aventure, c'est de voir surgir quelque chose d' inconnu, chaque jours, dans le même
visage. C'est plus grand que tous les voyages autour du monde."
Albert Giacometti.


_____________________________________________________________________________

Assemblage; hoogte: 54 cm. Breedte: 27 cm.

Zonsopgang op zondag.

De olijfboom komt piepen boven de yucca's.

Beeldhouwen is een van de oudste en meest veelzijdige kunstvormen. De uiteindelijke vorm van
een plastiek wordt niet uitsluitend bepaald door onderwerp of thema, maar ook door de gebruikte
materialen. Het bijeen brengen van verschillende materialen om driedimensionele vormen te
creëren en zeker als het gevonden materialen betreft zoals drijfhout, zeeijzer, steen, zeeglas enz...
is voor mij een bezigheid die grote voldoening schenkt. Sinds mijn academische tijd heb ik steeds
geassembleerd. Dit soort beeldhouwen is niet beperkt tot een bepaalde techniek, dito materiaal.
De materialen en technieken worden gecombineerd en bovendien is er nog het strandjutten, het
zoeken en verzamelen van allerlei afvalmateriaal, het meesleuren naar het atelier, het bekijken
van de (kostbare;-) stukken, sorteren en fantaseren wat men er mee kan "doen"
_____________________________________________________________________________

Assemblage; Hoogte 61 cm. Breedte 36 cm.
drijfhout (Tea) geschroeid door een kampvuur, zeeglas, lavasteen (natuurlijke zwavelkleur),
aangespoeld zeeijzer en porcelein.

Om de atmosfeer van een dorpje in het noorden te ervaren zet je best de auto aan de rand van
het gehucht aan de kant. Van sommige boerengehuchten is zelfs de hoofdstraat nog te smal voor
een auto. De straat is een geribbeld betonpad waarin je je hielen kunt schrap zetten om stijl naar
beneden te gaan.
Eerst nam ik een kijkje in de buurtsuper, tevens estaminet (herberg) waar ik ook een koffie heb
gedronken en een fles wijn heb gekocht in de hoop de barmoeder met haar vriendinnen op de
foto te zetten, maar de dames wilde die dag liever niet gefotografeerd worden. De buurtsuper
werd tevens gebruikt als praktijkruimte voor de dokter die eenmaal per maand consult houdt.
Het eerstvolgende consult was op 10 augustus 2011. Verderop kwam ik een hond tegen, die zo
schuchter was dat hij zich ging verbergen, en een man die groen was gaan snijden voor de
geiten, let op de cikkel tussen zijn broeksriem.
Ondanks een modern wegennet dat toegang verschaft tot het ruige noorden is in de dorpjes de
isolering erg voelbaar. De enorme ravijnen zijn nog steeds een obstakel voor communicatie
tussen de huizengroepen onderling. Wat vroeger werd aangevoerd langs slecht begaanbare
paden, via zee en ankerplaatsen zoals La Fajana gaat nu over geasfalteerde wegen maar door het
geringe aantal bewoners is het economisch niet rendabel. In dit geval, vraag ik me af of het
ontsluiten van een achtergesteld gebied zoals het hoge noorden van La Palma en vooropgesteld
het karakter van dit gebied te behouden, wel zin heeft.

Wat mij bij een bezoek aan de gehuchten in het hoge noorden van La Palma steeds intrigeert is
de levenswijze van de al wat oudere bewoners en hoe deze mensen bewust streven naar
zelfvoorziening. Om daar te wonen heb je de behoefte nodig om economisch onafhankelijk te
zijn. Toen ik daar rondkeek zag ik hier en daar nog een bewoond huis met kleine akker, groenten,
fruitbomen, kippen en twee varkens die net niet in de afgrond konden vallen. Je staat er niet bij
stil wat er komt kijken bij het leven in een vergeten paradijsje. Je kunt natuurlijk ook alle dagen
twee uur heen en weer rijden om koffie en croissants ;-) maar dat is niet de filosofie van een 
zelfbedruipend kluizenaar.

Dr. Jekyll and Mr. Hyde.
In het voorjaar zag ik valken vliegen boven de bananenplantages en dacht ik:
"De bananenboeren worden er zich van bewust dat gif geen oplossing is voor een duurzaam
landbouwbeleid". Bananen die groeien met respect voor mens en natuur wordt eindelijk een
haalbare zaak.
Maar verleden week zijn ze terug begonnen met gif spuiten. Het zichtbare resultaat is dat de
valken sterven door het eten van vergiftigde hagedissen, hun hoofdvoedsel.

En dat terwijl :
Door overaanbod is er alleen op La Palma 733.000 kilo bananen weggegooid.
http://www.agf.nl/nieuwsbericht_detail.asp?id=73035

                                    Gekleurde stoeptegels in het dorpje Tazacorte

                                                                      ***
Wat mij steeds heeft gefascineerd aan het dorp Tazacorte was de bananenplantage midden in het
dorp, die weliswaar door verdere urbanisatie kleiner wordt maar er toch nog steeds is, en de fel
gekleurde stoeptegels. De antieke gekleurde stoepen zijn nu grotendeels verdwenen maar er is
nog een straat "Calle Caballos Fufos" waarvan de geribbelde stoepen zich nog in min of meer
goede staat bevinden. Hier en daar zijn er nog verbrokkelde resten van de eens zo frivole
voetgangerszones. De nieuwe stoepen zijn nu grijs of vaal roze.

                                                        CALETA PASO DE LA SOGA
Caleta is Spaans voor kleine bocht of inham maar het is ook een plek om geroofd goed te
bewaren. - Dar "soga" a una persona - is iemand foppen.
In de zestiende eeuw voeren met goud en zilver beladen schepen voorbij La Palma op weg met
hun buit naar de katholieke koningen van Spanje. Zeepiraten van allerlei slag lagen in hinderlaag
en enterden de rijk beladen schepen. De zeeroverschatten werden geborgen ergens in kleine
inhammen of bochten aan de noordwestkust van het eiland. Maar het was dus heel goed mogelijk
dat indien je ging zoeken naar de verborgen schat op deze plek, je bedrogen uitkwam, m.a.w.
je was gefopt ;-)  Vandaar de naam Caleta Paso de la Soga.

                                                                       ***

Caleta Paso de la Soga ligt in het "Monumento de la Costa de Hiscaguán" en is het kustgebied
tussen de punt van El Poris de Santo Domingo (Garafia) en Punta del Serradero (Puntagorda).
Het is een lang smal uitgestrekt kustgebied met steile kliffen, en mondingen van ravijnen die
overgaan in kleine baaien waar men bij rustig water eventueel kan aanleggen met een boot.
Op verschillende plaatsen boven op de kliffen kan men geraken met de auto. Er zijn kleine
parkings voorzien om de auto achter te laten en van daaruit te voet de daling naar de zee in te
zetten. Toen ik na het dalen, stijgen en schatzoeken ;-)  terug op de parking kwam en in mijn
autootje stapte gutste het zweet over mijn schoenen