ZON OP ZONDAG

Beeldhouwen is een van de oudste en meest veelzijdige kunstvormen. De uiteindelijke vorm van
een plastiek wordt niet uitsluitend bepaald door onderwerp of thema, maar ook door de gebruikte
materialen. Het bijeen brengen van verschillende materialen om driedimensionele vormen te
creëren en zeker als het gevonden materialen betreft zoals drijfhout, zeeijzer, steen, zeeglas enz...
is voor mij een bezigheid die grote voldoening schenkt. Sinds mijn academische tijd heb ik steeds
geassembleerd. Dit soort beeldhouwen is niet beperkt tot een bepaalde techniek, dito materiaal.
De materialen en technieken worden gecombineerd en bovendien is er nog het strandjutten, het
zoeken en verzamelen van allerlei afvalmateriaal, het meesleuren naar het atelier, het bekijken
van de (kostbare;-) stukken, sorteren en fantaseren wat men er mee kan "doen"
_____________________________________________________________________________

Assemblage; Hoogte 61 cm. Breedte 36 cm.
drijfhout (Tea) geschroeid door een kampvuur, zeeglas, lavasteen (natuurlijke zwavelkleur),
aangespoeld zeeijzer en porcelein.

Om de atmosfeer van een dorpje in het noorden te ervaren zet je best de auto aan de rand van
het gehucht aan de kant. Van sommige boerengehuchten is zelfs de hoofdstraat nog te smal voor
een auto. De straat is een geribbeld betonpad waarin je je hielen kunt schrap zetten om stijl naar
beneden te gaan.
Eerst nam ik een kijkje in de buurtsuper, tevens estaminet (herberg) waar ik ook een koffie heb
gedronken en een fles wijn heb gekocht in de hoop de barmoeder met haar vriendinnen op de
foto te zetten, maar de dames wilde die dag liever niet gefotografeerd worden. De buurtsuper
werd tevens gebruikt als praktijkruimte voor de dokter die eenmaal per maand consult houdt.
Het eerstvolgende consult was op 10 augustus 2011. Verderop kwam ik een hond tegen, die zo
schuchter was dat hij zich ging verbergen, en een man die groen was gaan snijden voor de
geiten, let op de cikkel tussen zijn broeksriem.
Ondanks een modern wegennet dat toegang verschaft tot het ruige noorden is in de dorpjes de
isolering erg voelbaar. De enorme ravijnen zijn nog steeds een obstakel voor communicatie
tussen de huizengroepen onderling. Wat vroeger werd aangevoerd langs slecht begaanbare
paden, via zee en ankerplaatsen zoals La Fajana gaat nu over geasfalteerde wegen maar door het
geringe aantal bewoners is het economisch niet rendabel. In dit geval, vraag ik me af of het
ontsluiten van een achtergesteld gebied zoals het hoge noorden van La Palma en vooropgesteld
het karakter van dit gebied te behouden, wel zin heeft.

Wat mij bij een bezoek aan de gehuchten in het hoge noorden van La Palma steeds intrigeert is
de levenswijze van de al wat oudere bewoners en hoe deze mensen bewust streven naar
zelfvoorziening. Om daar te wonen heb je de behoefte nodig om economisch onafhankelijk te
zijn. Toen ik daar rondkeek zag ik hier en daar nog een bewoond huis met kleine akker, groenten,
fruitbomen, kippen en twee varkens die net niet in de afgrond konden vallen. Je staat er niet bij
stil wat er komt kijken bij het leven in een vergeten paradijsje. Je kunt natuurlijk ook alle dagen
twee uur heen en weer rijden om koffie en croissants ;-) maar dat is niet de filosofie van een 
zelfbedruipend kluizenaar.

Dr. Jekyll and Mr. Hyde.
In het voorjaar zag ik valken vliegen boven de bananenplantages en dacht ik:
"De bananenboeren worden er zich van bewust dat gif geen oplossing is voor een duurzaam
landbouwbeleid". Bananen die groeien met respect voor mens en natuur wordt eindelijk een
haalbare zaak.
Maar verleden week zijn ze terug begonnen met gif spuiten. Het zichtbare resultaat is dat de
valken sterven door het eten van vergiftigde hagedissen, hun hoofdvoedsel.

En dat terwijl :
Door overaanbod is er alleen op La Palma 733.000 kilo bananen weggegooid.
http://www.agf.nl/nieuwsbericht_detail.asp?id=73035

                                    Gekleurde stoeptegels in het dorpje Tazacorte

                                                                      ***
Wat mij steeds heeft gefascineerd aan het dorp Tazacorte was de bananenplantage midden in het
dorp, die weliswaar door verdere urbanisatie kleiner wordt maar er toch nog steeds is, en de fel
gekleurde stoeptegels. De antieke gekleurde stoepen zijn nu grotendeels verdwenen maar er is
nog een straat "Calle Caballos Fufos" waarvan de geribbelde stoepen zich nog in min of meer
goede staat bevinden. Hier en daar zijn er nog verbrokkelde resten van de eens zo frivole
voetgangerszones. De nieuwe stoepen zijn nu grijs of vaal roze.

                                                        CALETA PASO DE LA SOGA
Caleta is Spaans voor kleine bocht of inham maar het is ook een plek om geroofd goed te
bewaren. - Dar "soga" a una persona - is iemand foppen.
In de zestiende eeuw voeren met goud en zilver beladen schepen voorbij La Palma op weg met
hun buit naar de katholieke koningen van Spanje. Zeepiraten van allerlei slag lagen in hinderlaag
en enterden de rijk beladen schepen. De zeeroverschatten werden geborgen ergens in kleine
inhammen of bochten aan de noordwestkust van het eiland. Maar het was dus heel goed mogelijk
dat indien je ging zoeken naar de verborgen schat op deze plek, je bedrogen uitkwam, m.a.w.
je was gefopt ;-)  Vandaar de naam Caleta Paso de la Soga.

                                                                       ***

Caleta Paso de la Soga ligt in het "Monumento de la Costa de Hiscaguán" en is het kustgebied
tussen de punt van El Poris de Santo Domingo (Garafia) en Punta del Serradero (Puntagorda).
Het is een lang smal uitgestrekt kustgebied met steile kliffen, en mondingen van ravijnen die
overgaan in kleine baaien waar men bij rustig water eventueel kan aanleggen met een boot.
Op verschillende plaatsen boven op de kliffen kan men geraken met de auto. Er zijn kleine
parkings voorzien om de auto achter te laten en van daaruit te voet de daling naar de zee in te
zetten. Toen ik na het dalen, stijgen en schatzoeken ;-)  terug op de parking kwam en in mijn
autootje stapte gutste het zweet over mijn schoenen

Toemaatje,
voor permanente en tijdelijke Eilanders die houden van :

Zonsondergang op zondag.
Het is steeds een moeilijke opgave er een uit mijn archief te kiezen, ze zijn allemaal om ter mooist.

                                                         Potlood-schetsen op karton

                                                                            ***
Reeds een tijdje recycleer ik karton, bv. van pizza's. De binnenkant is lichtgrijs en kan nog wel
eens van pas komen als drager voor schetsen (dacht ik zo).
Het oppervlak is mat en een beetje ruw, zeer goed geschikt om snel te schetsen en niet in detail
te tekenen. Enkele potloden, een slijper en een pak karton in de auto en we zien wel. Met mijn
Nikon D40X, reeds een wat ouder model zoals ikzelf (het gaat snel tegenwoordig ;-) gaat het
natuurlijk "sneller" maar een schetsje maken in enkele minuten in een krachtige schriftuur met
de heftigheid van het 'action expressionisme' is ook leuk om te doen.

Naviera Armas vaart op de Canarische Eilanden. U hebt de keus uit tientallen routes tussen de
eilanden.
Foto's : De Armas veerboot "Volcan de Tauce" in de haven van Santa Cruz de La Palma
wachtend op de inscheping van pasagiers om de reis te maken naar het eiland Tenerife.

http://www.navieraarmas.com/en/home

De Caldera de Taburiente is een van de grootste erosiekraters ter wereld. Binnen zijn loodrecht
oprijzende wanden tref je een oerlandschap aan van een kleine 50 km2 groot.
De moeilijkheidsgraad om de ketel vanbinnen te voet te bezoeken is groot. De laatste jaren is een
aarden ezelspad geasfalteerd en is het mogelijk met een gewone auto naar de Mirador de los
Brecitos te rijden. Vandaar uit kun je de krater als een 'nobele wilde' te voet verkennen.
Ergens halfweg Los Brecitos kom je voorbij een mystieke plek vol rust en vrede waar verlichte
wezens in enkele huizen wonen. Een tiental jaren geleden dacht ik daar anders over, dan had ik
meer de indruk dat een of andere groep maatschappelijke bannelingen hier hun rust hadden
gevonden. Het is mij steeds een raadsel gebleven welke mensen hier wonen.
Terwijl ik kijk hoe de zon achter de bergkam verdwijnt, verschijnen er zonneharpen tussen de
gekartelde bergtoppen. Mystiek genoeg op deze plaats die de naam draagt "Hacienda del Cura"
(= Landgoed van de Priester of landbezit van de zielverzorger). Cura wil ook zeggen, genezing
of herstel maar als zelfstandig naamwoord is het dan vrouwelijk en zou het Hacienda de la Cura
zijn in de plaats van Hacienda del Cura..... en zo blijven we aan de gang ....
Niemand kon me vertellen wie de priester was of waar hij woonde.


Gevonden op het net: Een geitenkaasboer die in het gehucht woont (Spaans).
In bijlagen: De vertaling.
http://www.quesopalmero.es/organizacion/ficha.php?ID_queserias=1#

La Palma heeft een forum waar men vragen kan stellen over vanalles en nog wat met  
betrekking tot het eiland.
http://lapalma.startpagina.nl/prikbord/14301844/hacienda-del-cura#msg-14301844

                                                    Alleen per bootje bereikbaar

Het natuurmonument Costa de Hiscaguán (2)
De kusten in het noorden van La Palma rijzen honderden meters boven de Antlantische Oceaan
uit. In de winter beitelt de reusachtige branding monsters uit in de basalt stenen kliffen. In de
zomer kan men de meeste schelpvormige strandjes die verscholen liggen tussen de geribbelde
kliffen alleen per bootje benaderen. 

Het zweet parelde gestaag vanonder mijn hoedrand op het geitenpad tussen de rotswand en de
diepte. 200 meter boven de glinsterende zeespiegel stopte het pad. Althans voor mij, want verder
durfde ik niet, het pad was afgebrokkeld en gedeeltelijk naar beneden gestort. Ik keek in de diepe
afgrond. Voor Palmeros is het hun thuis, een plek om te vissen en op het strand een visje te
roosteren tussen twee keien met wat drijfhout als brandstof. 

De noordwest kust van het eiland staat bekend om zijn schoonheid en is het resultaat van erosie
als gevolg van oceaan, weer en wind. Sommige strandjes zijn alleen in de zomer tijdens een
kalme zee breikbaar, andere dan weer via een duizelingwekkend geitenpad, maar hier moest
ik terugkeren. Tijdens de klim terug naar boven waar de auto stond zong ik een deuntje,
klimmen is nu niet zo direct mijn ding ;-) Toch had ik genoten van mijn tocht en van het weids
zicht over de oceaan en de kliffen.
 

Natuurmonument Costa Hiscanguán.

Het gebied rond Las Trícias is in tegenstelling tot het aardsparadijs op elke toeristenkaart van
La Palma te vinden. De streek met zijn grotten, holen en ruwe kustlijn was het Shangri - La voor
de hippies die hier in de jaren '70 van verleden eeuw neerstreken. De alternatievelingen
probeerden te overleven buiten de traditionele handelssystemen, ver weg van de op geld
gebaseerde economie. Van die groep zijn er nog steeds enkele die zich jeugdig genoeg voelen
en met hun kampeervergunning van 8 dagen, jaren zijn blijven hangen. Ze zijn nog steeds
tevreden in hun stulpje met uitzicht doorheen de kloof over zee.
Er heerst een intens gevoel van vredigheid en rust hier in hun vallei. Ik zit hier een uurtje rustig
te genieten, eet een boterhammetje en drink een kop koffie uit de thermos. Om hier te leven,
denk ik, heb je die typische hippiecultuur nodig, een spirituele kracht ingegeven door goden en
sjamanen (en misschien wat marihuana ;-). Ik krijg kippenvel als ik er aan denk hier zo te
"moeten" leven. Ik stap in de auto en vier maal vier de dag verder, mijn eigen "Lost Horizon"
tegemoet .....

Lieu de mémoire

Ik heb me laten wijsmaken dat er aan de westkust van La Palma steeds mooie zonsondergangen
zijn    

Voor bergwandelaars is het noorden van La Palma "het einde", maar ook voor gewone mensen
is het noorden van het eiland het einde van de wereld.
De grote uitdaging is om van dorpje tot gehucht te wandelen door indrukwekkende barranco's
langsheen steile geitenpaden. 
De foto's van het gehucht La Fajana zijn genomen vanaf het dorpje Don Pedro, dat gelegen is
op een mini bergplateautje. Het lijkt alsof La Fajana op een steenworp binnen handbereik ligt,
niets is minder waar, met de auto dik drie kwartier en te voet met geitenpoten ;-) mag je rekenen
op een halve dag.
 

                               Dromen met Carlos Castaneda en Don Juan in Mesa Verde.

                                                                            ***
Een belangrijke stelling van de door Castaneda gepropageerde levensbeschouwing is de
mogelijkheid om 'heldere dromen' te cultiveren, om zo tot een beter bewustzijn te komen,
wat leidt tot een toestand waarin buitengewone waarnemingen kunnen worden gedaan.
Ook wordt het breken met routines en het toepassen van nieuwe vormen van gedrag
(onvoorspelbaarheid) aanbevolen als manier om de relatie van een persoon met de wereld
duidelijk te maken.
De combinatie van droomtechniek en gedragsbeheersing leidt volgens Castaneda uiteindelijk
tot het vermogen om te komen tot een hoger waarnemingsniveau.

_____________________________________________________________________________

Na het verzamelen van brandstof voor mystiek (oud roest op het strand) en het aaneenlassen
in trance onder invloed van peyote ;-) werd deze assemblage het resultaat.
Dit laatste is natuurlijk een grapje, maar wat ik wel vind,  is dat het leven een reis is met een
onbekende bestemming. Als je eraan begint, weet je niet waar het je naartoe zal brengen.
Zolang je het kind in jezelf blijft koesteren zal de "reis" je blijven verwonderen. 

http://nl.wikipedia.org/wiki/Carlos_Castaneda

_____________________________________________________________________________

Update:
Aan de hand van de vele mailen en belangstelling voor dit onderwerp (peyote).
Er is een drug met heftiger visioenopwekkende resultaten namelijk 'ayahuasca'.
Wordt beschreven in het boek :
Het Oermysterie - Ontmoetingen met de oude leermeesters van de mensheid.
Door Graham Hancock - Tirion

Meer weten over ayahuasca:
http://nl.wikipedia.org/wiki/Ayahuasca

In bijlage nog meer over deze halucinerende drug.

Reeds een kleine 10 jaren geleden schreef Juan josé Santos in "La Palma, un jardin natural" deze
"overpeinzing"

............ Ook al valt een groot deel van de oppervlakte van het eiland onder een of andere vorm
van beschermd gebied zoals het Nationale Park, verscheidene natuurparken en een
Wereldnatuurreservaat van de Biosfeer die het hele eiland omvat, toch is het zo dat de
destructieve activiteit van de mens een zware druk blijft uitoefenen op het kwetsbare
eco-systeem van het eiland. Het evenwicht tussen hetgeen de "vooruitgang" genoemd wordt
en het natuurbehoud valt helaas in het voordeel van het eerstgenoemde uit. Ik wil hiervan graag
enkele voorbeelden geven :

De bouw van de illegale woningen neemt met de dag toe zelfs buiten de stedelijke gebieden.
Bovendien getuigen veel van deze huizen van slechte smaak en houden op generlei wijze
rekening met onze traditionele bouwwijze. De aanleg van nieuwe communicatieverbindingen,
die in sommige gevallen uitgevoerd worden, zonder enige overweging ten aanzien van het
milieu, brengen onherstelbare schade aan het landschap toe. De landbouwkassen kennen een
enorme groei en de visuele gevolgen daarvan spreken voor zich. De kabels, zoveel kabels!,
houden het eiland gevangen onder een plakkerig spinnenweb. En de buitenwijken, werkelijk
onvoorstelbaar, wat hebben dat soort grote gebouwen hier op het eiland te zoeken? In kleine
dorpjes worden zowel afschuwelijk lelijke als overbodige dingen gebouwd en zo zal het
platteland van het eiland haar eigen charme voor eeuwig verliezen.

Als we op ons eiland dezelfde levenskwaliteit willen bewaren waarvan we tot op de dag van
vandaag van hebben kunnen genieten en daarmee het toerisme willen aantrekken dat we nodig
hebben, dienen er vele dingen te veranderen. Onze uitdaging ligt in een grotere zorg voor de
"Kleine Dingen", die kleine en grote dingen zonder enige verdienste die overal het uitzicht
vervuilen en schaden. Wij hebben een door de natuur uitermate begunstigd land en wij zullen
niet de eerste bewoners zijn die dat uiteindlijk verstoren..............

Juan José Santos Cabrera
Hij is auteur van verschillende gidsen en boeken over La Palma, van landkaarten en meer
dan 400 verschillende ansichtkaartmotieven, te verkrijgen in dagblad- en boeken winkels.
Op de werelddag van het toerisme, is hem de zilveren medaille "Importantes del Turismo"
toegekend door het ministerie van de Canarische regering.

 

Het is ongeveer 2, 3 uur lopen vanaf de ingang van de kloof tot aan het watergebouw Dos Aguas.
Daar wordt het water van de rivier afgetapt en gekanaliseerd. Vanaf dit punt wordt de kostbare
vloeistof door een hoofdkanaal naar Los Llanos gevoerd.

Het  vrachtvervoer gebeurd op de rug van muilezels. Vroeg in de ochtend worden muildieren
beladen met allerlei bouwmaterialen en vertrekt de kleine karavaan lastdieren onder begeleiding
van Jesús en keert terug in de late namiddag om het heetst van de dag te vermijden.

Dat was de werkelijkheid van wat ik me gisteren allegorisch had voorgesteld