Archief

Tijdens een wandeling in de Barranco de Las Angustias tot diep in de Caldera kom je in de lente
niet veel mensen tegen maar wel gele kwikstaarten en een biddende valk op zoek naar een
wegritselende hagedis. Het is tenslotte een opgave om dit traject te volgen en te laveren
tussen de rotsblokken en van kei naar kei te springen over een stromend beekje. Af en toe kom
je een "Indiaan" tegen, t.t.z. een 'nobele wilde toerist' die zich goed in zijn vel voelt in dit laatste
restje paradijslijk gebied. Je moet dus goed kijken waar je loopt. Ik zag dat er nog maar net een
paard was voorbij gekomen, een Indiaanse Appaloosa misschien?  In een door mezelf bedacht
hersenspinsel begon ik te spoorzoeken. Het spoor was vers. Een beetje verder zag ik meerdere
hoef afdrukken. De ene al wat dieper dan de andere ... sommige paarden moesten dus zwaar
beladen zijn. Onwillekeurig maakte ik mij een voorstelling van een reeds lang vergeten
samenleving van rondreizende Indianen ...

Morgen meer ...

                                                Het ontstaan van een vulkanisch eiland

                                                                           ***
Volgens een oude legende op Hawaï, streedt Pele een harde strijd met haar zus, de godin van de
zee. Hoe Pele ook opgejaagd werd haar vuur liet zich niet bedwingen, zij kwam dichterbij en
zocht een nieuwe thuis maar werd steeds weer verdreven door haar zuster de zeegodin.
Hun krachtmeting duurt voort tot op de dag van vandaag, waarbij de oceaan voorlopig langzaam
de overhand krijgt.
Zo vertelt de legende het onstaan van een vulkanisch eiland.

Ochtendgloren - "geiten" wolkjes  

De meest voorkomende mossen en korstmossen op La Palma.
korstmossen behoren niet tot de mossen maar tot de schimmels.
Meer lezen ...

http://nl.wikipedia.org/wiki/Mossen

http://nl.wikipedia.org/wiki/Korstmos

http://www.goedzo.com/index.php/2005/12/07/korstmos_overleeft_verblijf_in_ruimte

Strandjutters zijn verzamelaars. Ze speuren de kusten af op zoek naar voor hen "waardevolle"
spullen. Aangespoelde 'rommel' wordt door deze romantische zonderlingen dikwijls gebruikt
om hun huis en erf te versieren.

Cafébaas
De laatste der Tabladanen.
Een gedeelte van het gehucht El Tablado ligt op een kleine hoogvlakte van een zakdoek groot,
een afgeplatte bergtop. Er staan enkele verlaten huizen. Bij een van de huisjes zag ik leven. De
was hing te drogen op het dak en toen ik er voor de tweede keer langs kwam stond de deur open.
Gedreven door mijn nieuwsgierigheid loerde ik even naar binnen en het was waarempel het
dorpscafé. Na een praatje, het nuttigen van een cafe solo en een tip, wou de cafébaas graag
poseren. Ik maakte daar duchtig gebruik van ;-)

Toemaatje.
Speciaal voor Mary-Anne en Henk; "Het was relativeren, lachen en gezellig gisteren".

Het is al een hele tijd geleden dat ik tijdens m'n ochtendescapades papier en potlood bij me
had. Gewoonlijk wandel (struin) ik wat rond en maak enkele foto's. Deze morgen ben ik op een
steen gaan zitten en heb een schets gemaakt. Op de terugweg liepen de geiten voor m'n voeten
en had ik een scherp zicht over het stadje Los Llanos. Ik kom hier zeker nog terug schetsen
maken. Het was er mooi en heel rustig, de distels stonden in bloei, buiten de geiten die kwamen
kijken was er geen kat ;-)

Als men op La Palma aan tien bananenboeren de vraag stelt : "Hoe zit dat met het water?" dan
krijg je tien verschillende antwoorden. Dat is omdat de boeren zichzelf organiseerden om de
soms wel tientallen kilometers 'galerias' (watermijnen) en het boren van putten. Zij stichtten
watergenootschappen (die een naam kregen bv. "Lasovejas") waarvan een niet gedefinieerd
aantal wateraandelen verdeeld werden onder de leden voor een vastgestelde prijs, te betalen
per maand, semester of per jaar. Dan pas konden de werkzaamheden beginnen. Indien er extra
kosten bijkwamen werd een bijkomende heffing gevraagd. Dit noemde men een "derrame".
Op het moment dat de waterput of galerij water gaf (In veel gevallen was dat niet zo en verloor
men zijn investeringen, zie foto's van de verlaten put) werd het water op gelijke wijze verdeeld
onder de aandeelhouders die om de zoveel tijd het water kregen dat hen toekwam. Dit systeem
noemde men "duda". De eenheidsmaat voor het water noemde men pipa (480 liter) maar dat kon
verschillen van genootschap tot genootschap. Per aandeel kreeg men een bepaalde tijd
(in minuten) water dat toekwam aan een bepaald debiet, een pipa had dus een grote marge en
hing af van de grote van het waterkanaal en het debiet (de snelheid waarmee het water kwam).
Ingewikkeld en niet te controleren. Algauw werd er gesproken over de watermaffia ;-).
De laatste tijd zijn vele van die kleine venootschappen samen gegaan in enkele grote
maatschappijen, maar ingewikkeld blijft het nog steeds.

Foto's:
Aan het begin van de Caldera wandeling langsheen de Barranco de Las Angustias staat links
hoog deze waterput. De galeria 'Lasovejas' ergens op de weg naar Los Brecitos.

Het noordwesten van La Palma was en is nog steeds het Walhala voor hippies en mensen met
een alternatieve levenswijze. Vele hippies streken hier neer eind jaren zestig en begin jaren
zeventig van verleden eeuw. Nog steeds leven hun "nakomelingen" in grotten, vindingrijke
en kunstig samengestelde onderkomens en hun medegebrachte "hippiebus". Zie :
http://nl.wikipedia.org/wiki/Hippiebus
Zo'n tien jaar geleden probeerde men het gebied te ontsluiten met vakantiehuizen voor begoede
pensionistas. Makelaars verschenen om een graantje mee te pikken. Hippies waren niet meer
welkom. "Utopia" zou al gauw plaats maken voor meer urbanisatie met de grotten als toeristische
attractie. De financiële crisis stak er een stokje voor.

Vandaag een steenman die in het huidige maatschappelijk klimaat goed tot zijn recht komt.
De snelheid waarmee hij zich kan aanpassen aan de nieuwe omstandigheden, ttz. van recht-
opstaande naar tegen de vlakte liggende hoedanigheid noemt men flexibiliteit
Een overgevoelige steenman heeft het daar natuurlijk moeilijk mee ;-)