Archief

The making of  X'MAS Land Art op het strand van Tazacorte,
vastgelegd door Big Brother

Op La Palma is het gebruikelijk om een omvangrijke kerstkribbe (Belén in't Spaans) te plaatsen voor het gemeentehuis. Meestal is het een miniatuur van een gekend landschap, dorp of wijk.
De gemeente Tazacorte heeft dit jaar gekozen voor het nabootsen van de oude stadskern.
Ik ben erop uit getrokken en heb de echte gebouwen gefotografeerd, zo kan men vergelijken.

Tot de jaren zestig van verleden eeuw kwam bijna al het water uit de natuurlijke bronnen van de Caldera de Taburiente, met in de zomer een capaciteit van 300 liter per seconde.
Met de explosieve toename van de bananenplantages kwam er ook een grotere vraag naar water.
Er werden tientallen kilometers watermijnen (galerías) en ook waterputten geboord.
Dit beïnvloedde de waterhuishouding van het eiland en meerdere bronnen verdwenen.
De eigenaren van de bronnen groeven ook watermijnen om zo doende hun water terug te krijgen.
Er ontstond een strijd om water met winners en verliezers, volgens mijn buren soms een bittere strijd.
Alhoewel er steeds nieuwe putten en mijnen bijkwamen geven er slechts 74 van de 162 watermijnen water, waarvan de hoeveelheid water in velen van de galerías langzaam afneemt.

Om het water tot bij de bananen te brengen werden er kanalen gebouwd en allerlei buizen aangelegd die soms het landschap ontsieren.
De eenheidsmaat voor het water is een "pipa" (480 liter). Een hectare bananen verbruikt per jaar 35.700 pipa oftewel 17.136.000 liter water. De Canarische platano (banaan) zuipt veel water, tot 1000 liter per kilo banaan, terwijl dit in Zuid Amerika 'slechts' 400 liter bedraagt.

PS : Al dat neemt niet weg dat wanneer de bananen drinken, ik er poëtische foto's kan van maken.

                                         A LA ATLANTIDA Y A SAN BORONDON
                                    _________________________________________

De winter is fel dit jaar.
Hevige sneeuw en vorst in Europa en hier op het eiland de laatste weken met tussenpozen felle regens.
In de 20 jaar dat wij hier wonen hebben wij dit nooit meegemaakt. Zo vroeg op het seizoen en zoveel dagen lang die felle stortbuien, heel uitzonderlijk! Dit is natuurlijk geen troost voor al de toeristen die dezer dagen speciaal naar hier zijn gekomen voor zon en warmte, volgens de vooruitzichten zou het morgen terug volle zon zijn. Zonneschijn is voor velen een noodzakelijk comercieëel product hier op het eiland.
In het log van vandaag geen felle blauwe luchten want die zijn er momenteel niet.
De foto's van de tuin zijn gisteren en eergisteren genomen en door de regens is hij fel groen.
De tuin is gelegen in "Barrio Puerto" (havenwijk) en draagt de naam A La Atlantide y a Sa(m)Borondon.
Vrij vertaald: Voor Atlantis en San Borondon, de M is fout en moet een N zijn.

San Borondon is een legendarisch eiland voor de westkust van La Palma. San Borondon heeft een vreemd gedrag, het verschijnt en verdwijnt of verbergt zich achter een dikke laag mist of wolken.
Het eiland lijkt wel een fata morgana. Er zijn zelfs 8 verschillende expedities geweest om het beruchte eiland te zoeken, maar de zeekapiteins kwamen allen van een kale reis terug.

Meer weten over San Borondon (in het Spaans) :

http://es.wikipedia.org/wiki/Isla_de_San_Borond%C3%B3n

Cairn (in het Iers Càrn) is een kunstmatige stapel stenen vaak in de vorm van een kegel
(een stenen man, steenmannetje).
Zij worden gebouwd voor verscheidene doeleinden, van het merken van een graf en het markeren van een bergtop tot het richting houden van een wandelroute op onherbergzaam terrein.

Voor mij is het maken van een "stenen man" een evenwichtsoefening en het geeft me een goed gevoel, niet allen door te proberen de ene steen bovenop de andere te zetten, maar ook om de persoonlijke relatie die je ondervind met de omgeving om je heen.
Ik neem al eens mooie stenen mee naar huis en leg ze in mijn tuin. Materiaal genoeg om steenmannetjes te maken, maar dan mis je de dialoog met de natuur.
Het spelen met het concept "kei" doet je nadenken over de tijdelijkheid en de veranderingen in het leven. Het geeft me dus een goed gevoel als ik bij vertrek van de plaats de stenen man nog van verre zie staan en als hij is omgevallen beginnen we opnieuw, net zoals het leven bestaat uit vallen en opstaan 

"Big brother"
Een webcam is een invoerapparaat dat is uitgerust met een kleine camera met veelal een beperkte resolutie en is bedoelt om via internet beelden te verzenden.

Spelletje spelen met de webcam.
Wanneer ik 's morgens ga wandelen zeg ik al eens tegen mijn 'Wanenonlie' : "Ik zal eens wuiven".
Daar bedoel ik mee dat ze o.a. kan checken welk weer het is op het strand van Tazacorte ;-)
Veel toeristen weten de webcams staan en zenden zo groetjes naar de geliefden in hun thuisland.

Webcam life bekijken :

http://stach.heinz-tuerk.info/tazacorte/index.php

Webcam foto 1.
Iemand heeft "HALLO" met keien gelegd op het strand,
Een groet naar de wereld.
____________________________________________________________________________

Webcam foto 2.
Het begint te waaien en deze man wil dit laten zien aan de wereld door een lint te bevestigen aan de lantaarnpaal.
____________________________________________________________________________

Zonsopgang aan de oostkant van La Palma met in de verte het eiland Tenerife 
en de "Teide" als een schildwacht in de oceaan.

Zo 'n massa ontsnapte zeebaars voor de kust trekt natuurlijk veel vissers, zeker de weekends.
Met gans de familie een paar uurtjes vissen en de diepvries is vol.
Volle zee, lege winkels is natuurlijk een illusie. De ontsnapte kweekvis verorbert alle kleinere vissoorten rond het eiland. Er is dus een groeiend tekort aan verscheidenheid van vis in de winkels.
Zo te zien heeft de eilandregering de visserij in zijn haar wateren toch niet goed geregeld.

"Elk nadeel heb z'n voordeel"  ( Cruijffiaans )
Doordat de ontsnapte zeebaars gedurende de ganse zomer zich kon vermeerderen tot wel honderdduizenden, kunnen kantvissers met een lijntje de ene na de andere binnenhalen.
In de viswinkel (bij de visboer) heeft men de keuze tussen gekweekte zeebaars die rond en dik is en de "wilde" die slank en lang is en bovendien veilig en lekker. In principe mogen kantvissers niet verkopen aan de consument, kwestie van vergunningen, maar schenken of ruilen kan altijd.
Die dag had ik er tijdens de ochtendwandeling twee "gekregen" en 's middags hebben mijn Wanenonlie, ik en de poes ze opgesmult