LA PALMA - ZUID AMERIKAANSE ZIEL

Mijn buurvrouw, Maria Remedios Garcia Hernandez,
zij rookt sigaren, werkt in de bananen en verteld :
"Ach ja ... Vroeger was het levensniveau veel lager.
De traditionele keuken was direct verbonden met de natuurlijke middelen.
Wat de zee voortbracht in tijden van genoeg vis moest bewaard worden.
De manier waarop de vis bewaard werd was het inzouten.
Bij gebrek aan koelruimtes werd de vis in grote hoeveelheden in zout ingelegd.
Om hem te eten , was het toen gebruikelijk de vis eerst in het water te leggen
om het meeste zout eruit te onttrekken, dan werd hij gekookt
en gegeten met aardappels in de schil en groene knoflooksaus."

Beeldje hoogte 25 cm. en breedte 23 cm.
Bewerkte gevonden strandsteen (natuurlijke kleuren) op voet van gelast ijzer.

FRAGIEL ZEE-IJZER
______________________________
Het zeeijzer dat men op het strand vindt is door het zoute water bijna onherkenbaar geroest.
Het wekt bij mij het gevoel van kwetsbaarheid op. Van het ijzer blijft op den duur niets meer over.
De Japanners hebben een woord voor het gevoel dat wordt opgewekt door de schoonheid van iets van voorbijgaande aard, het woord is "aware".
Dit woord verwijst niet naar de kwetsbaarheid, maar naar de gevoelens die de vergankelijkheid oproepen. Voor het begrip "aware" is geen goede vertaling te vinden. Men kan het, het best vergelijken met een tedere, licht melancholische gemoedstoestand die ontstaat door de steeds voortdurende verandering van de tijd. - De fragiele schoonheid van het vluchtige en dus ook van de vergankelijkheid.

Ik ben nu begonnen aan de laatste fase van mijn artistiek leven en toch voel ik mij als een jonge wolf die zijn ware aard in de kunst nog volop aan het ontdekken is.
- " Mono no aware " -
Voelen dat fantasie een leuke eigenschap is ...
____________________________________________________________________________
Beeldje van aaneen gelast gevonden strand-ijzer, hoogte 51 cm, breedte 32 cm.

De fysieke ervaring van het strand en de branding, de eenvoudige ingreep, het "oerscheppen" van het stapelen, geven een esthetisch bestanddeel aan de schoonheid van de keien.
Als ik s' anderendaags terugkom en de steenman is omgevallen weet ik dat zijn tijd voorbij is en er een tijd aanbreekt om er een nieuwe te maken.

EEN WILD PASEN-KONIJN
________________________________
In de plaats van een chocolade konijn hadden wij een wild konijntje in de tuin.
Het liet zich gewillig fotograferen en hield zich bewegingsloos dood.
Als ik klaar was, spurtte het als een pijl uit een boog weg.

                                      EL PASO - NUESTRA SEÑORA DE BONANZA
                                   ___________________________________________
De kerk van Onze Lieve Vrouw van de Voorspoed.
Als men er de toeristische gidsen op na pleegt dan heeft 'elk' dorpje op La Palma het mooiste kerkje.
Wat religieuze gebouwen aangaat is de kerk van Nuestra Señora de Bonanza die zich in het centrum van El Paso bevindt de fraaiste in die stijl op het eiland.

Af en toe gaan we in de oude haven van Tazacorte op de boulevard bij "Kiosko Teneguia" een visje eten. Falio zorgt er meestal voor dat we goed bediend worden.

Alfonsiño is een visje dat leeft in de gematigde en tropische oceaan. Hij zwemt op een diepte tot en met 800 meter. Op La Palma worden de meeste alfonsiño's rond de zuid-west kust van het eiland gevangen. Zij worden gevangen in zeer kleine wankele bootjes waarop een bobijn is gemonteerd met +- 500 m.  roestvrij staaldraad, elektrisch aangedreven. Staaldraad wordt gebruikt omdat haaien en andere roofvissen nylon draad doorbijten. Als de lijn (500 m.) elektrisch wordt boven gehaald hangen er soms alleen nog koppen aan, de rest is opgegeten door de haaien. Volgens de natuurbescherming (Medio Ambiente) mogen er maar 3 haken aan de lijn bevestigd worden (Sommigen hangen er twaalf aan en dat is strafbaar).

Het visje is een delicatesse en niet overal en steeds verkrijgbaar...

                                    PUUR NATUUR VAN ONAARDSE SCHOONHEID
                                 ______________________________________________

Tijdens de dageraad reed ik naar de 2000 m. hoog gelegen "Heksenvlakte". Het licht was reeds aanwezig maar er was nog geen zon. Eenmaal boven kon ik na het ochtendgloren de zonopkomst aanschouwen, de opkomende lentezon die zijn bleke stralen werpt op de 2400 meter hoge wanden van de Caldera rand die door de Palmeros de kroon van het eiland wordt genoemd. Het aanbreken van de dag in het landschap is van een onaardse maar ook een kwetsbare schoonheid.
Het is niet verwonderlijk dat verschillende godsdiensten "goden of godinnen van de dageraad" aanbidden.

HERDER, WACHTER, WARRIOR of THERIANTROOP, maakt niet veel uit, het is in ieder geval een "GESTRANDJUT SCULPTUUR".
____________________________________________________________________________
Zoals steeds tijdens de ochtenwandeling word ik geboeid door de rommel op het strand. Ik zie in het strandafval materiaal en expressiemiddelen voor "Gestrandjutte sculpturen".
De 'strandjuttersbeelden' ontstaan in een losse creativiteit, in een loutere vanzelfsprekendheid van het bezig zijn met de materialen. Het gejutte drijfhout draagt zijn geschiedenis, het heeft een verleden dat het met de mens heeft gedeeld. Elk onderdeel is verweerd, gegleufd, rond en glad door het drijven op zee.
Het " Zeeijzer " is de antimaterie die het assembleren afwijst, het is verweerd en beschadigd en geeft kleuring door roest. Deze materialen wijzen de traditie af en tegelijkertijd geven zij kracht aan de sculptuur.
____________________________________________________________________________
Juthout, zeeijzer en lavasteen, hoogte 70 cm, breedte 31 cm.

In de omgeving van de luchthaven staat er een piramide uit de pre-Spaanse tijd.
De trappiramide blijkt een mysterie voor archeologen. Hij lijkt sterk op de piramides van de Maya's en de Azteken en doet de vraag rijzen of de vroegere bewoners van La Palma (de Benahoaritas) contact hadden met overzeese volkeren. Andere archeologen stellen zich de vraag of de religie van de oerbewoners zich afspeelden rond piramides.

Boven op de piramide geniet je van prachtig panoramisch uitzicht over de oostkust, de oceaan en de hoofdstad Santa Cruz. De piramide is moeilijk bereikbaar en in zeer slechte staat.

Een gedeelte van onze tuinmuur. De muur is gebouwd als resultaat van "het stenen verzamelen".
Ik heb gewerkt zonder tekening of plan. De muur is organisch gegroeid en opgebouwd, het was een levendige creatie. Cement was het enige materiaal dat ik moest aanschaffen en de stenen zijn over gans het eiland verzameld.

De vissen zijn gemaakt van op het strand uitgezochte lavakeien.  Nadat de keien bewerkt zijn zitten ze onder het stof. Ze worden dus gewassen en staan nu te drogen in de zon.
Morgen komt madammeke van de souvenirwinkel ze halen.

                                                                   STRAND-IJZER
                                                                _________________
De wandeling tijdens de ochtend aan zee bestaat uit het vergaren van voorwerpen.
een roestig stuk ijzer half verborgen onder het zand was een toevalstreffer en het begin van een constructie. De objecten die ik op het strand vind zijn gekneed en gevormd door de zeereis die ze achter zich hebben. De vergaarde voorwerpen worden samengevoegd tot een sculptuur.
Het tijdstip van de dag, "het blauwe uur" is ook belangrijk tijdens de tocht naar de plaats waar het gebeurt. Daar begin ik te sleuren met hout, ijzer, keien en stenen, er ontstaan 'religieuze' vormen of tekens. Toch is het niet enkel de stapeling die van belang is, het is de gehele sfeer, de ambiance, de details en het gevoel dat bepaald hoe de sculptuur er uiteindelijk uitziet.

Dit schip, de "AIDA BELLA" maakt cruises tussen Madeira en de Canarische Archipel.
De foto is genomen in de haven van Santa-Cruz de La Palma.
Santa Cruz is de charmante kleine hoofdstad van het eiland met een oud centrum en verder niets.
Het mondain publiek dat overbodige luxe zoekt kan beter aan boord blijven.
Weliswaar heeft Santa Cruz voor de bezoekers iets waardevols te bieden . Sfeer uit vervlogen jaren.

Toen ik de top bereikte van La Palma (2.426 m.) zag ik de schaduwzijde van het toerisme.
De autoriteiten die het natuurgebied beheren, hebben de laatste 10 jaren overal nieuwe paden aangelegd. Op de foto's ziet men hoe men met een katrol en dus met beperkte kracht een zak cement van de ene naar de andere piek vervoerd.
De vraag is : Hoe is de bezorgdheid over de door mensen veroorzaakte natuurschade te verenigen met wat de "vooruitgang" wordt genoemd.
Wat zijn je gedachten die door je hoofd spelen als je op een 2400 meter hoge rotspunt zit die ontstaan is uit de bodem van een oerzee, met niets om je heen dan blauwe lucht en weidse vergezichten.
Hopen dat het publiek gaat inzien dat nationale parken meer zijn dan alleen prachtige landschappen. Ze hebben een belangrijke functie in de bewustwording van het hele ecosysteem waarin wij leven, en het behoud van een gebied dat verder niet door de mens verstoord mag worden.
Hopelijk zijn wij niet diegenen die de natuur uiteindelijk onherstelbaar verstoren. (Met een knipoogje naar Roger)

Op de achtergrond van de tweede foto, "El Teide" (3.718 m.) de grootste vulkaan van het eiland Tenerife.

ELEKTRISCHE LASTRANSFORMATOR
___________________________________________________
Uit de noodzaak materialen te kunnen verbinden ben ik nog niet zo heel lang geleden (een 6tal jaren terug) begonnen met lassen. Lassen is de techniek van het samensmelten van twee stukken metaal door toevoeging van warmte. Ik heb gekozen voor de techniek waarbij een elektrische lastransformator wordt gebruikt.

ZEESTAAL
___________________________________________________
Het zeeijzer dat ik de laatste tijd gebruik is gebogen en gedraaid door de branding over de strandkeien en tegen de rotsen. Het kreeg de gelegenheid om op een krachtige wijze te roesten met kleuren van fel oranje tot bruin en fluweelzacht zwart.
Dit toeval beïnvloedt het ritme en de vorm van de sculpturen. Het lassen op zichzelf en de lasnaden worden ook deel van de compositie.
___________________________________________________
De reeks foto's zijn genomen door mijn "Wan-en-onli".

SPELEN MET DRIJFHOUT, STRANDHOUT, ZEEHOUT, OF AANGESPOELD HOUT, DRIFTWOOD, BOIS FLOTTÉ OF TREIBHOZ ODER STRANDHOLZ.
____________________________________________________________________________

Voor een kunstenaar is er weinig heil te verwachten van een onbuigzaam vasthouden van maar één standpunt, tenzij hij tevreden is zich steeds te blijven herhalen. Elk nieuw idee zal een andere benadering eisen. Wat het werken met "juthout" betreft blijkt wel dat een volledig ingerichte atelier een luxe is die zijn nut afwerpt, maar helemaal geen noodzakelijke voorwaarde is.
Het meeste 'driftwood' als uitgangsmateriaal is al voorbewerkt. Het is gezuiverd door het zeewater.
De ruwheid, gladheid of verweerd karakter van het 'zeehout' leidt er toe dat de huid van de sculptuur ouder wordt en deze oppervlakte kwaliteit kan met geen enkel kunstmatig proces worden nagebootst.
Als al het 'strandhout' ligt uitgestald begint het zoeken naar de juiste stukken die bij mekaar passen om met boren, schroeven, deuvelverbindingen en lijmen de assemblagesculptuur tot stand te brengen.
____________________________________________________________________________
 Reiger : Hoogte 55 cm, breedte 75 cm.

Wat dacht je? APRIL VIS ;-)

Wandelingen in de ochtend aan zee leveren allerlei schitterende opvallend gevormd "zeeijzer",  uitgeholde stenen en rare verweerde stukken wrakhout.
Strandvonsten voeden de impulsen bij het scheppingsproces van een samengevoegd sculptuur.
Het belangrijke, is het evenwicht, niets is bevestigd alles wordt gestapeld. De levensduur van een werk kan een paar uur, een dag, hoogstens een week zijn, maar digitaal blijven ze bestaan.

De lange spiraalvormige opwaarts en zijwaartse horens zijn een karakteristiek kenmerk van de Palmese geit.
Deze berggeit leeft op de meest onbereikbare steile hellingen, ze zijn halfwild en evolueren perfect op de gevaarlijke nauwe richels in de barranco's van het noorden. Minpunt is dat zij hun habitat kaalvreten en zodoende schade toebrengen aan de unieke vegetatie van het eiland.

De pre-spaanse benaming van La Palma was "BENAHOARE" en het woord bestaat uit drie lettergrepen. BEN wil zeggen "gebied of land", AHO is "zoon" en het laatste deel ARE is "geit".
De vertaling is dus, "Het land der Zonen van de Geit".

Tijdens het maken van deze foto's zag ik in mijn ooghoek een 'faun' voorbijspringen, ik ben bijna zeker dat hij de herder was ;-)