LA PALMA - ERIC

Voor een avonturier is in de oerwoudachtige kloven, die verborgen liggen tussen de kammen, een onbedorven wereld te vinden. Mystieke geitenpaden verborgen in barranco's waar rust en schoonheid heersen, die leiden naar de oude woongrotten van de oerbewoners van La Palma. Hun cultuur bevatte een spirituele kracht die werd ingegeven door hun voorouders.
Zij begroeven hun doden in grotten van verschillende afmetingen. er zijn begraafplaatsen gevonden met wel 20 lichamen.
In dit deel van La Palma valt ook de meeste regen. In de winter beuken reusachtige golven tegen de basaltstenen kust dat resulteert in honderden meters hoge kliffen die uit de oceaan oprijzen.
Voor de vroege Palmeros was het ook een thuis, een plek om te vissen en hun geiten te hoeden. Hun aanwezigheid is nog zichtbaar. Het landschap is er bezaaid met tekenen van meer dan 1000 jaar bewoning; stenen muurtjes, altaren, overblijfselen van grotwoningen en talloze rotsinscripties.
                                                  _________________________

Op het laatste stuk van het pad doorheen de barranco ontmoet ik iemand die al een lange tijd op weg lijkt. Een jonge 'outlaw' met een enorme rugzak die mij met grote passen passeert. Aan de rand van de klif laat hij zijn last voor zijn voeten vallen, gaat zitten op een rotspunt, strekt zijn benen en vraagt mij of ik zijn taal spreek. "Natuurlijk, ik ben immers een Vlaming". Hij vertelt dat hij Eric heet. Hij is van plan zes maanden in een grot, lager in de kloof en dichter bij de kust, te verblijven. Gans die tijd wil hij zich richten op het universum en mediteren.
"Als je het pad volgt door de barranco zie je overal grotten met platforms en steenmannen," zegt hij.
"Die steenmannen zijn waarschijnlijk namaakaltaren, die kunnen er nog niet zolang staan, ze lijken wel in harmonie met het oerlandschap." "Ja dat weet ik ," antwoord ik.
We babbelen een poosje, Eric lijkt volledig in harmonie met zichzelf en de wereld. Hij zwiert zijn zware last over zijn schouders, we nemen afscheid en met vaste tred loopt hij het pad af verder naar beneden. Hij draait zich om en roept mij na: "Geniet van je reis over de aarde".
"Doe ik, voor de rest van mijn leven," denk ik.