VOGELEN OP LA PALMA

Nog steeds vertrekkende van de "Lokroep der Sirenen", alhoewel de titel evengoed
"Instrument voor Kritiek" kan zijn, of nog beter : "Stoel voor de Schoonmoeder van Freud".

Met de nodige overredingskracht twee tot elkaar vreemde elementen tot verzoening brengen.
Vuur verbrandt het hout en vormt het ijzer, ze ontsnappen uit hun vroeger bestaan en vormen samen een sculptuur.

Het hout is "Tea", dit is het binnenste van de Canarische pijnboom.
Dit hout is zeldzaam en onverwoestbaar. De boom is beschermd en mag niet meer gekapt worden.
Af en toe vindt men op rommelmarkten nog enkele antieke balken, afkomstig uit een oude schuur.

Deze morgen tijdens de ochtenwandeling, het fenomeen "mar de fondo", dit is een grote deining op de oceaan met grote golven op het strand. Het is dus geen stormweer maar warm en zonnig.
Ik heb al meerdere malen gelijkaardige foto's gepubliceerd op mijn blog maar ik vind het nog steeds impressionant

Als je tegen je auto praat dan ben je natuurlijk stapelzot (knettergek zegt men in Nederland).
Maar het is misschien niet zó abnormaal als je na een lange rit denkt :
"Het was een mooie rit vandaag"
Er zijn psychiaters die vinden dat je beter tegen de (n)maaimachine praat dan tegen je eigen auto.
Leuk die gesofisticeerde onzin

Een aangespoelde rog op het strand van Tazacorte.

Op Montmartre in Parijs midden de bebouwde kom is er een wijngaard, waarvan de wijnflessen niet voor consumptie maar wel per opbod peperduur worden verkocht (collector's item).

Op een dakappartement aan de Place de la Bastille, ook in Parijs, is er een imker waarvan de bijen hun honing zoeken bij de vele balkon-bloem-bakken in de omtrek. De weinige honingpotten dragen een etiquette met daarop de "Colone de Juillet" (dit laatste heb ik van horen zeggen).

Op het eiland La Palma heb je bananenplantages op de meest onmogelijke plaatsen, namelijk de stijle helling van de Barranco de las Angustias.

Van de ongeveer 5700 beschreven soorten is dit er eentje uit mijn tuin.
http://nl.wikipedia.org/wiki/Libellen  Hier kun je een filmpje bekijken hoe een libelle in sneltempo uitsluipt.
____________________________________________________________________________

Op de tweede en derde foto : Het omhulsel waar de libellen zijn uitgeslopen.

Toemaatje, speciaal voor insiders.
Deze morgen;
De vorderingen der werken op Playa Nueva en de nieuwe promenade tussen Puerto Naos en Playa Nueva.

 "Het Geel Museumstuk" staat daar als een monument voor de uitbreiding van de haven van Tazacorte

"Fotografen zijn archivarissen van de tijd waarin ze leven"
In het tijdperk van het Post-postmodernisme waarin wij leven is alles mogelijk.
Ik gebruik deze post op mijn blog als galerieruimte en verhef de antenne tot 'kunstwerk'.
Niets nieuws in de kunstwereld (zie Marcel Duchamps).
http://nl.wikipedia.org/wiki/Marcel_Duchamp
Dit is dus een waardeoordeel. Moest deze antenne op de Documenta van Kassel (Duitsland) staan met als titel "Collaboration between Heaven and Earth" zou niemand er van opkijken.
Een nieuwe generatie kunstenaars dringt steeds meer door in gebieden die oorspronkelijk niet tot de zogenaamde "Schone Kunsten" behoorden, zoals ontwerpers, fotografen en filmmakers, designers, architecten enz ...
Hoe ik daartoe ben gekomen?
Sommigen eten graag tompoezen anderen spelen met de gedachte om alledaagse dingen tot een kunstwerk te verheffen.
____________________________________________________________________________

De antenne staat op een unieke plaats, boven de haven van Tazacorte.

Thema : De lokroep der Sirenen. (5)
Om mijn doel te bereiken heb ik tussen het ijzerafval gezocht naar bruikbare stukken.
Deze verliezen daarmee hun toevallig karakter van afval en worden voorwerpen met een geschiedenis, alsof ze niet gevonden zijn.
De vormen van de stukken metaal worden pas echt levendig als ik begin met 'vuur',
(snijden, verhitten buigen en lassen).
Op dat moment ben ik geïnteresseerd tussen datgene wat ik verwacht en dat wat er daadwerkelijk gebeurd.
Ik probeer dan voor mezelf oplossingen te zoeken.
Het gaat er niet meer om de "lokroep van de Sirenen" uit te beelden maar om hem te construeren.
Soms heb ik het gevoel dat het lukt en daardoor geeft het me recht om zulke dingen te doen.
Het is mijn persoonlijke therapie ;-)

De yucca's gaan slapen ;-)

In vogelvlucht over het kleine haventje van Tazacorte.

De rol die water speelt in ons leven wordt duidelijk met deze foto's.
Zonder water geen avocado's.
Niet ver van de antieke gerestaureerde aquaduc heeft iemand een avocado boomgaard begonnen.
Een alternatief voor bananen. De bomen zijn nog klein. De avocadoboom is slecht in staat water op te nemen en heeft een behoefte aan reguliere water toevoer.
Het duurt wel een tijdje alvorens je avocado's kan oogsten.

Soms denk ik : "Met al die rommel, kan ik echt niet verder leven" ;-)

Zie bijlage ; Een blog vertaald door de machine (grappig).
Als mensen niet meer werken moeten de machinen het maar doen

Op de voorgrond; Een stukje hoofdstad met de zeehaven.
Geheel rechts; De raffinaderij met de immer blauwe rook.
In het midden, De kazernes van het eilandleger.
Daarnaast; Het enigste stukje autostrade (snelweg - tot hiertoe) en weg zonder bochten op het eiland. Op dit stukje laten veel chauffeurs hun auto ff. accelereren (optrekken).
Boven de kazerne; Het toeristisch complex van Los Cancajos.
Daarboven; De luchthaven.
En daarboven; Als men komt aangevlogen om te landen ziet men links uit het raampje de bananekassen.

Thema : De lokroep der Sirenen - recycled metal art.
Om mijn doel te bereiken grijp ik steeds terug naar "De Lokroep der Sirenen".
Zo wordt de sculptuur een individueel "kenobject".
Zolang ik de 'lokroep' voel kan ik niet aan de 'onweerstaanbare verleiding' weerstaan sculpturen te maken die daarop gebaseerd zijn.
Het heeft te maken met onmacht en kracht, daardoor krijgt de abstractie een menselijk formaat en verliest zijn toevallig karakter.
Het individueel kenobject wordt een buitentalige werkelijkheid waarvan de beschouwer een voorstelling kan maken.

De lasnaden, het snijden, verhitten en buigen van het metaal maken deel uit van de constructie.
Het materiaal krijgt zijn eigen geschiedenis.
___________________________________________________________________________

Metaal constructie (assemblage) hoogte: 46 cm, breedte: 29 cm. Gewicht. 7 kg.

Land-Art, vanaf zeeniveau tot hoogtezon.

Hoe hoger we de bergen ingaan, hoe meer de hoeveelheid schadelijke ultraviolette straling door de zon toeneemt. De kracht van de zon neemt per 300 m. hoogteverschil met 4% toe. Op 3000 m. hoogte bevatten de zonnestralen al 50% meer U.V. straling dan op zeeniveau.
De blootstelling van de huid aan ultraviolette stralen versnelt de veroudering van de huid en verhoogt de kans op verschillende vormen van huidkanker en dient daarom volgens dermatologen liever vermeden te worden.
We weten allemaal wel hoe we ons daartegen moeten beschermen.

Als we dit dorp bezoeken, voelen we aan hoe het is om geïsoleerd te wonen ver weg van de bewoonde wereld. Te bedenken hoe moeilijk breikbaar het gebied was in het nog niet zo verre verleden. Alles werd aangevoerd over smalle paden of via de zee en de ankerplaats Santo Domingo.
Het dorp eert ook haar beroemde burgers van weleer, Baltasar Martin die met een groep patriotten de zeerovers verwijderde die de stad Santa Cruz hadden ingenomen en geplunderd.
Anselmo Pérez de Brito die in 1773 het volk aanvoerde tegen de voor het leven benoemde regenten. Het lukte hem door algemene verkiezingen, de stad Santa Cruz een gemeenteraad te bezorgen.
Als men voor de beelden van de beroemde Garafianos staat weet men niet wie, wie is. Waarschijnlijk weet niemand hoe ze er hebben uitgezien, in die tijd was er nog geen fotografie en portretschilders waren er ook niet op het eiland, die zouden trouwens hun brood niet hebben kunnen verdienen.
Oorspronkelijk werd het dorpje gesticht door Portugese kolonisten. Het kerkje (Nuestra Señora de la Luz) datteerd uit 1552.