SPINNEN IN DE TUIN

                                                   

Een onvergetelijke vakantie met onuitwisbare achterlating van indrukken.
Was getekend ..............

Laat de schuldigen zich kenbaar maken

Bananen kunst.
De landbouw op La Palma bestaat voor bijna 100% uit bananen. Dit beeld van bananen,
bananen en nog eens bananen blijft op het netvlies van iedere bezoeker die op het eiland
beneden de 400 meter verblijft. De monoteelt werd ongetwijfeld door de protectionistische
wet (nog uit de Franco tijd) die een verbod op invoer van buitenlandse bananen inhield
gestimuleerd. Hierna kwam er een extra heffing op bananen uit alle niet E.G. landen.
Na de "bananenoorlog" is het vandaag voor de bananensector kantje dubbeltje en wil men
overschakelen op meer en grootschalig toerisme.

Nu komt de aap uit de mouw, : De bananenboeren kijken de kat uit de boom alvorens in de
aap te logeren 

Ik denk dat de situatie die deze steenman uit zijn evenwicht brengt, zijn innerlijke is
Daarom hou ik me bezig met hoe steenmannen over zichzelf denken
Door ze te fotograferen laten ze hun intensiteit zien
en de bepaalde spanning die in hen aanwezig is

Vanaf het begin heeft de "kunst" naar manieren van vernieuwing gezocht. Kunstenaars
proberen nieuwe innovatieve werken te creëren terwijl in de wereld om ons heen, de
wereld van de natuur, er zoveel te ontdekken valt. Fotografie is een van de mediums om
de kunst van de natuur te ontcijferen. Het 'artistieke' werk van het komen en gaan van de
branding over het zwarte lavastrand was op het eerste gezicht vanzelfsprekend, maar bij
nader bekijken zag ik het verschijnen van de Japanse tekeningen. 
ZENzien, ZENtekenen of de plotse ultieme ZENervaring    
Ik ga geen pogingen doen om zo te tekenen, uiteraard haal ik het in de verste verte niet
van de natuur. Bij deze manier van tekenen zijn onder andere beheersing, wijsheid en een
goed gevoel voor humor van belang. Het houd me wel bezig, dat spiritueel "gewaarzijn"
van het leven. Steenmannen maken is een beetje vertoeven in die 'toestand'. 

Volle maan.

Zonsondergang met vooravond.

Na het oogsten van de tros bananen (de tros noemen ze hier piña) wordt de plant in
stukken gehakt om te mulchen, de bladeren worden verspeid als grondbedekker tegen
het onkruid en het vochtig houden van de grond. Het is mooi om zien en te fotograferen 
hoe zo'n blad verkleurd van fel groen naar geel en bruin. Gedroogde bananenbladeren
worden ook artisanaal gebruikt om stoelen te vervaardigen "rotan stijl", bloemschikken,
manden en dienbladen zoals op de foto.

                                                          EUPHORBIA CANARIENSIS
                                                        ___________________________

De kandelaars wolfsmelk, ook wel "Cardón" genoemd komt veel voor op La Palma.
Af en toe ziet men een plant die een uitzondelijke vrij grote kolonie heeft gevormd,
bestaande uit wel 400 tot 500 rechtopstaande stengels die een hoogte bereiken van
3 a 4 meter. Het latex sap van deze plant is zeer giftig. Dit exemplaar stond op een
klif aan de zuid-oost kust van het eiland en vond ik de moeite van het fotograferen
waard.

Het noord westelijk kustgebied gezien vanaf de boot.
Een ruige kust met kliffen en gekeurde rotspartijen. De kuststrook is bijzonder stijl
met enkele grillig gevormde rotsen in de oceaan. De witte guano is afkomstig van
een kolonie witte reigers, die gingen vliegen als we dichter langs vaarden. Ik hoop
volgende keer meer geluk te hebben om ze te fotograferen.

Zoals ik gisteren in een 'toemaatje' publiceerde, lag er op de toppen van de Cumbre Vieja
sneeuw. Volgens het Canarisch weerbericht zou de sneeuw al weg zijn vandaag (woensdag).
Dus ik gisteren naar boven gereden om nog meer foto's te maken van dit voor La Palma 
zeldzaam gebeuren. "De Birigoyo" een pyramide vormige uitgedoofde vulkaan die een
dominante positie inneemt tussen de Cumbre Nueva en de Cumbre Vieja was volledig bedekt
met sneeuw! De weg naar boven was afgesloten ...
Ik had het gevoel op weg te zijn met de latten op 't dak van de auto naar de skilift om vanaf de
top een blauwe piste (een rode zal niet meer gaan ;-) te nemen naar het dal. Maar niets is
minder waar! We zijn hier op La Palma, een eiland van eeuwige lente dat deel uitmaakt van
de Canarische Archipel.
Toen mijn buurman de foto's zag vertelde hij me: " Weet je, het is minstens 40 jaar geleden
dat er nog zoveel sneeuw lag op de Birigoyo".

Toemaatje : Dit zijn geen Zwitserse landschappen met weiden, koeien en hooggebergte.
Deze landschappen hebben niets te maken met de Jungfrau, de Matterhorn of de Eiger.
Het zijn gewoon landschappen op La Palma, gefotografeerd gisteren.

Na de regens hebben de mossen in het bos water opgezogen als sponzen. In het bergwoud zijn
het de ontboste smalle waterslopen die het regenwater zonder ophouden in stralen naar zee
brengen. Het water klettert langs kale rotswanden en sleurt stenen en grond mee naar het dal.
De mossen liggen verspreid als badsponzen over de bodem en kleuren fel na de regen. Zij
hebben veel water vastgehouden en laten het teveel rustig afvloeien. Het zijn levende
waterreservoirs die nog weken vocht bieden aan de bosflora.

Het geheim van de waterhuishouding van het eiland is dat het meeste water verdwijnt in
allerlei spleten en geulen naar ondergrondse galerijen, maar dat is een ander verhaal.

Update:
De foto's zijn genomen verleden week donderdag. Momenteel ligt er sneeuw en hagel in de
bergen en zijn de toppen van de Cumbre wit. Dit gebeurt uitzonderlijk om de zoveel jaren ...

Toemaatje: Sneeuw op de toppen van de Cumbre Vieja.
Foto's genomen gisteren rond 18 uur.
In de laatste twintig jaar is dit de tweede maal dat wij dit meemaken, het is dus wel heel
uitzonderlijk. De toppen van de Caldera de Taburiente zijn alle winters enkele dagen wit, dat
is dan op een hoogte van 2.500 meter. De toppen van de Cumbre Vieja zijn 6 a 7oo m. lager.
Het is hier dus uitzonderlijk koud en La Palma is een beetje uit zijn doen.

Tijdens fikse regenbuien gutst het water van de bergen. Over de flanken van de Cumbre Vieja
(het ruggengraatgebergte van La Palma) zijn er geulen ontstaan waarlangs het water als
watervallen over de Camino Real (de oude koningswegen) heen in het dal of naar zee loopt.
Daar waar het regenwater over de weg stroomt zijn betonnen beddingen aangebracht die
gemarkeerd zijn met rechtopstaande vastgemetselde stenen.

De dag na de regen is het bos op zijn best, dan is het groen, groen en groen.

Aan de westkant van het eiland, waar wij wonen, ziet men de zon niet opkomen omdat de
bergketen tussen ons en de horizon ligt, maar de lucht kan wel fel gekleurd zijn. Van oost
naar west verandert de kleur aan de hemel van rood oranje naar fuchsia. Het fenomeen is
er niet alle dagen en duurt gewoonlijk niet lang, tien minuten en het is voorbij.

Sommigen eten vlees, anderen stapelen stenen en eten pizza vegetale.

Binnen de Land-Art beweging bestaan er verschillende benaderingen van deze kunstvorm.
De drie voornaamste tendensen zijn:
a) Toevoegingen aan het landschap zoals mijn "dekselse vis" van eergisteren
    (ik heb de deksels mooi opgeruimd en terug mee naar huis genomen).
b) Acties in het landschap.
c) Ingrepen in het landschap (zoals vandaag).
En dan heb je nog allerlei mengvormen van deze drie stromingen.

Voor het kunstwerk van vandaag had ik nodig of moest rekening houden met:
- Het landschap dat als noodzakelijk decor fungeert,
- Een rijf die ik in de auto heb liggen voor het geval van: "de ideale condities tijdens de 
  ochtendwandeling"
- Het natuurlijk en tijdsgebonden beloop van eb en vloed.
- Een regenachtige ochtend om de interactie tussen mezelf en de natuur te dramatiseren
  alsook een beter contrast van de tekening op het natte lavastrand.
- Een camera.

Nu, in het vroege voorjaar is een ochtendwandeling in het bos een welkome afwisseling. Mijn
ochtendwandelingen zijn geen inspannende activiteiten, het zijn meer kleine lanterfantertripjes
van enkele kilometers met veel stilstaan, rondkijken en fotograferen en deze morgen was het
behoorlijk wat klauteren door een oude lavageul van de vulkaan Tahuya (1585). Een
overgangsgebied van landbouwgrond (meestal wijngaarden) naar pijnbos. Het had 's nachts
geregend en door de vochtigheid was de bosgeur indringend, en beleefde ik de wonderlijke
wereld van plantengroei met een verscheidenheid aan rotsrozen en kruiden tegen de
lavawanden van de kleine barranco. Na een uurtje kwam ik wederom bij de auto en was het
tijd om terug naar huis te rijden (10 min.) voor de koffie  

Spelen met deksels
De vis, jarenlang mijn handelsmerk op het eiland.
Ik kan niet zeggen dat ik bewust met kunst bezig ben maar het feit dat het kunst is,
beschermd me tegen kindsheid. Het geeft me het recht om me met 'spielerei' bezig
te houden