Het verlies van onze zoon/broertje zelfvermoord.
Naar aanleiding van onze lieve, goedaardige, leerzame, behulpzame Tharukshan schrijf ik dit bericht.
Heel de familiekring, vriendenkring, omgeving rouwt om het verlies van hun lieveling Tharukshan. Er waren zoveel mogelijkheden om hulp te bieden aan Tharukshan, alleen niemand wilde het initiatief nemen.
We hebben meerdere keren vriendelijke verzoeken gedaan bij Tharukshan zijn school 'Grotius te Heerlen', die wuiven het weg als een puber pesterij. Het is zoals gezegd een ding wat onder jongeren speelt op de puberleeftijd. Elkaar plagen, elkaar pesten, maar school directies horen daar grenzen in te moeten zien. Met de nadruk dat ik leg op MOETEN! Dat pesterij en plagen door een groep leerlingen op school leidt tot het plotseling overlijden van onze Tharukshan is niet in woorden te bevatten.
Na meerdere pogingen om zichzelf van het leven te beroven heeft Tharukshan alle manieren voor zich uit geschreven. We hebben mondeling gesproken met zowel de zorginstelling, school coördinator, niets mocht baten. Ieder laat het zitten met een enkeling gesprek, niemand die zich er van bewust is dat ze moeten navragen hoe het met de situatie van Tharukshan gaat, helemaal niemand.
Het gevolg van gemakzucht door iedereen die hem hulp kon aanbieden, is dat de familiekring hem zonder beademing terug vindt. Er is geen enkeling die even langs komt of eens de moeite neemt om telefonisch contact te hebben met de situatie van onze Tharukshan. Het is ronduit triest hoe er is gehandeld met onze lieve zachte Tharukshan.
We hebben gehoord dat er op school is gevraagd aan hem persoonlijk of hij hulpverlening nodig heeft om uit zijn problemen te komen, dit zijn dingen wat je niet hebt mogen vragen aan een 15-jarige leerling. Die hulp mag je niet aanbieden, die moet aangeboden worden. Zijn vriendenkring kijkt met een gevoel op van, dit kan mij ook overkomen?
Hulp had er moeten worden verleend, desalniettemin had er contact opgenomen moeten worden hoe het nu met onze Tharukshan gaat, of ze eventueel langs willen komen voor een professionele onderzoek. Maar waar waren ze terwijl ze nodig hadden, nergens? Vanwege gemakzucht en onoplettendheid!
Als Tharukshan op een 15-jarige leeftijd tot een besluit heeft kunnen komen net als deze, dan moet er zoveel in zijn gedachten hebben gespeeld.
Hij heeft het niet gedurfd om naar buiten te brengen wat er in zijn gedachtes spelen, het is een stille jongen met een heel behulpzaam hart, zoverre bekend is bij ieder mens in zijn omgeving.
Hij maakte iedereen trots dat hij goed studeerde, dat nadat hij na zoveel jaren in moederland heeft gewoond. Het is moeilijk hier zo snel alles te begrijpen en succesvol te zijn in je studie. Het lukte hem, hij slaagde erin. Totdat de bliksem in zijn leven sloeg.
Hij is de eerste en enige in zijn klas die werk verleende, Tharukshan was zo gedreven, dat hij naast zijn studie op deze leeftijd al hard aan het werk ging. Dit viel op bij zijn klasgenootjes. Ik probeer het nog zo netjes mogelijk uit te drukken, want de emoties lopen zo hoog op. Ze hebben goed meegekregen wat profiteren is van andermans geld, helemaal als het betreft om het profiteren van een personage die zo zacht is en met zijn ogen dicht alles vertrouwt. Dit heeft het einde betekent voor zijn leven.
Ze hebben hem meerdere beloftes gedaan, aangezien Tharukshan behulpzaam is voor elk medemens is hij er ook makkelijk in meegegaan. Tharukshan is samen met zijn moeder altijd vegetarisch geweest, zijn klasgenoten weten dat Tharukshan veel geld bij zich heeft, omdat hij op deze jonge leeftijd werk heeft verleend. Vanuit deze situatie is het misbruik begonnen.
Zijn klasgenootjes hebben hem meerdere keren gevraagd om naar de MC'Donalds te gaan in pauzes, tussenuren, na scholing. Tharukshan is altijd een personage geweest die met elk mens goed en vrolijk kan opschieten. De personen die hem hebben meegenomen telkens naar de MC'Donalds hebben hem gebruikt om er van te kunnen profiteren. Zo ver dat er minimaal richting €15,- per dag werd besteed door hen, want onze Tharukshan eet niets bij de MC'Donalds behalve een ijsje voor zichzelf.
Het bleef niet alleen bij meerdere bezoeken bij de MC'Donalds, het is verder uit gaan lopen tot winkelen. Dan willen ze dit; alles in de belofte dat Tharukshan het geld terugkrijgt. Hij heeft de afgelopen tijd zowat heel zijn bankrekening uitgegeven voor die enkele groep klasgenoten hiervan. Nogmaals, alles in de belofte dat ze het geld lenen en terug zullen geven. Tharukshan is veel te zacht en besefte achteraf pas toen wij zijn rekening gingen controleren hoe veel hij heeft uitgegeven.
Wij hebben na het zien van zijn bankstatus en rekening afschriften zijn bankpas ingenomen in de hoop dat het probleem zich van zelf zal stoppen. Hij is naar school geweest, maar natuurlijk zonder bankpas, ofterwijl hij heeft niet meer geld op zak gedragen, dit werd het bliksem slag in Tharukshan zijn leven.
Doordat Tharukshan geen geld meer had, gingen de klasgenoten afstand nemen en hem compleet zwart maken in de gehele school. Ze begonnen met het gooien van eten, het beledigen om zijn getinte kleur en om zijn uiterlijk. Dit soort uitspraken waren er nooit!!! Tot het moment kwam dat hij geen geld meer bij zich droeg, dit was het ommekeer.
Hij werd belooft dat hij zijn geld voor dergelijke uitgaven bij (McDonald's voor die klasgenootjes hun eten, kosten bij de parfumerie en meiden die lipstick hebben gekocht bij MAC). Hij heeft na meerdere beledigingen vriendelijk verzocht of ze het geld zouden willen teruggeven, niemand die er überhaupt de behoefte heeft gehad om er op te beantwoorden. En als er iemand beantwoord, dan zijn het dingen dat ze ontkennen dat ze hebben geprofiteerd van onze Tharukshan.
Tharukshan heeft zelfs in al deze situaties rustig gehandeld, heel kalm gebleven. Hij is een persoon die veel om iemand geeft, vooral om zijn directe mensen. Zijn familie, zijn zussen dat is zijn liefde. Voornamelijk zijn zussen, daar doet hij alles voor. Tharukshan heeft in het verleden vaker foto's laten zien van zijn familie, toen ze nog goed profiteerden van Tharukshan zeiden ze altijd het zijn mooie, leuke mensen.
Maar na de ommekeer hebben ze altijd negatief gepraat over zowel de uiterlijk als de familie. Dit heeft de maat volgebracht, Tharukshan is boos geworden en heeft een beetje boos geschreeuwd naar ze. Op dit incident is heel triest gereageerd, die klasgenoten hebben hun eten naar hem toegegooid, op school en onder oog van alle scholieren. Wat heeft school hier aan gedaan? Helemaal niets en niemand van scholing heeft hier aandacht aan besteed.
Tharukshan heeft ons hierover helemaal niets verteld, totdat hij het niet meer in zich zag zitten en besloot een poging te doen tot zelfmoord! Wij werden hier ons bewust van toen middernacht 02:30 politie op de stoep stond om te vragen wat er gaande was rondom onze Tharukshan, hoe veel moet er wel niet in zijn hoofd hebben gespeeld dat hij dergelijke stappen heeft genomen op zijn 15-jarige leeftijd.
Vanaf dat moment heeft hij zich geprobeerd te verzetten en zijn concentratie te verleggen op school in zijn studie, maar dit heeft zeker niet mogen baten. In de omgeving van school werd hij zwakker en zwakker na alle beledigingen die hij op zich af kreeg, anonieme berichten op social media richting Tharukshan als 'ga dood, je bent niet geschikt om te leven, we willen je niet, we zullen blij zijn zonder jou, ga voor de trein springen, pleeg zelfmoord'. Dit zijn uitspraken van de groep klasgenoten die verantwoordelijk zijn tot de dood van onze lieve Tharukshan. Daarnaast is er ook sprake van afpersing met ongewenste foto’s die zijn gemaakt op school en zijn gepost op social media met als bijschrift verschrikkelijke berichten. We spreken hierbij zelfs met bewijzen, pesterij op middelbaar onderwijs heeft zijn grenzen in alle oogpunten verloren.
Er werden serieus accounts opgericht om haat te uiten op onze Tharukshan, alleen omdat hij het geld vroeg wat belooft werd dat hij alles zou terugkrijgen. Doordat hij geen geld had, gingen de klasgenoten afstand houden en hem beledigen. Beledigingen die hem nu fataal zijn, maar wat is er gedaan tegen die kinderen? Ik durf het niet eens meer kinderen te noemen, want hun hebben geleid tot de dood van onze zachte jongen. Wij hebben onze Tharukshan goed verwend wat betreft alles, als hij iets wilde, kreeg hij het mee vanuit huis, hij was de lieveling in huis, de jongste in de familie. Maar wij hebben onze jongste zoon/broertje niet meer in leven meer om tegen te kunnen praten, om mee te kunnen lachen, om te kunnen zien. Hij is er niet meer!
Hij heeft zich de laatste weken zonder contact met school heel goed bevonden thuis, de laatste dag voordat hij kerstvakantie nam van school heeft de docenten gevraagd of hij in het nieuwe jaar zich goed gaat oppakken wat betreft zijn resultaten, toen heeft hij beantwoord 'als ik er dan maar ben?' Heeft school dit geïnformeerd bij ons? Heeft school dit geïnformeerd bij een eventuele professionele hulpdienst? Heeft school dit geïnformeerd op zijn minst bij iemand? Nee!! Ze hebben Tharukshan totaal niet begrepen, geen begrip getoond, geen gevoel gekregen wat er met hem speelt.
Hij heeft zich de laatste tijd in zijn kerstvakantie verrassend positief opgesteld en vrolijk tegenover zijn familiekring, wat hij deed om ons het gevoel te geven dat hij zich goed voelt, dat wij niets merken dat hij een einde aan zichzelf wilt maken. Hij heeft zoveel afscheidsbrieven geschreven naar al zijn beste mensen om zich heen, goede vriendinnen, goede familievrienden, zijn oma, iedereen die hem veel liefs was. Niemand heeft een schijn van gedachte kunnen hebben, dat Tharukshan tot een besluit als deze zou hebben willen komen. Uit het moment dat hij zichzelf heeft beroofd van zijn leven is duidelijk te zien, waarvoor hij dit besluit uitgerekend op dit moment heeft willen nemen.
Hij heeft het moment voor zichzelf uitgekozen aan het einde van de vakantie, ofterwijl beter en te verduidelijken het naderen van begin van scholing. Hij heeft te veel gevreesd voor dit moment, hij heeft de angst gevoeld 'wat als ik nu naar school ga? wat gaan ze nu op school zeggen? wat gaan ze me nu aandoen op school? Dit zijn vragen dat heeft geleid tot de dood van onze Tharukshan. Deze angst heeft zijn leven en die van ons verwoest. Lichamelijk en geestelijk heeft dit ons zo ver teruggestort.
Hij heeft de laatste twee weken heel lief en vanouds getoond,, voornamelijk de laatste 2 a 3 dagen voordat hij dit besluit nam. Hij heeft alle tijd besteedt met een brede glimlach zoals ieder medemens van onze Tharukshan is verwacht. Dit alles om ons de schijn te geven dat hij niets verkeerd zal doen, ondanks de belofte die hij laatst aan zijn moeder gaf van 'mam, ik blijf u zoon en ik zal mijzelf nooit meer iets aandoen' alles om iedereen een gevoel te geven van het gaat beter met me. Hij heeft hierdoor gezorgd dat iedereen zich goed kan voelen en dat hij daardoor makkelijk zijn besluit kan nemen. Dat moment besloot hij iedereen om half 1 snachts slaaplekker te wensen en is om 1 uur middernacht om het leven gekomen door de angst om naar school te willen gaan en de pesters in de ogen te zien.
Dit heeft veel naar buiten gebracht, waarin zoveel media gepubliceerd is heeft geen enkeling van zijn huidige klas contact opgenomen, dit heeft zeker wel gevolgen? Ze durven het niet te doen, of ze willen het niet doen? Er kan zomaar een volgende slachtoffer vallen! Eerder is er al een soortgelijke situatie plaatsgevonden waarin een scholier werd gepest, naar meerdere malen te hebben geprobeerd dit te overtuigen als ouder werd ze ook steeds weggewuifd. Die ouder had haar dochter bewust uit eigen initiatief van school laten veranderen, omdat de school 'Grotius' alle pesterijen niet serieus neemt en het maar een bijzaak vindt! Wat lijdt? Onze Tharukshan is er niet meer!
Tharukshan heeft meerdere pogingen gedaan om in zijn arm te snijden en heeft heel veel bloed verloren, wat heeft Tharukshan hierop als mededeling op school gekregen? Hij zoekt aandacht van iedereen? Iemand van 15 jaar, echt waar 15 jaar en dan hem nog eens aanspreken van dat hij aandacht zoekt? Hij is minderjarig, als er op school iets aan de gang is, bel de leerplicht, schakel de zorginstelling in, zorg voor professionele behandeling en begeleiding, waar tot toe heeft dit geleid? Tot de dood van onze Tharukshan? Grotius, is een school waar hij de laatste moet zijn die maar ooit in aanraking mag geweest zijn in de wereld van pesterij. De klasgenoten die hem dit aan hebben gedaan, hebben momenteel een eigen leven met hun studie en hun spullen die ze van onze Tharukshan hebben geprofiteerd, maar er niet van bewust zijn wat dit heeft gedaan met alle mensen rondom onze Tharukshan heen.
Deze dood heeft geen einde, dit gaat niet zomaar gelaten worden! Dit is discriminatie, pesterij, misbruik, gebruik van personage, dat te verstaan onder jongeren op een leeftijd van 15 jaar? Grotius de school, zorginstellingen, leerplicht, professionele hulp en begeleiding waar waren jullie ? Wat is de reden dat jullie dit ons hebben kunnen aan doen? Wat heeft onze Tharukshan fout gedaan, hij was te lief en te zacht! Iedereen maakte er misbruik van en gebruikte hem voor het geld? Wat blijft er van over?
Een levenloos lichaam, we willen met hem praten, we willen met hem lachen, we willen veel jaren met hem leven, wat krijgt hij als dank voor al zijn behulpzaamheid?
We zijn onze lieve, goedaardige, leerzame, behulpzame Tharukshan
Onze zoon, ons kind, ons bloed, ons broertje
Tharukshan
verloren!
Orka Tilikum is dood : Uit het wild gestolen eindelijk verlost van 45 jaar leven en optreden in een badkuip !
Ben Weyts 
Door: 
Door: 
Letterlijk en figuurlijk hartverwarmend !