https://www.hln.be/nieuws/buitenland/texaan-lacht-en-pest-ex-vrouw-terwijl-hij-dodelijke-injectie-krijgt-voor-moord-op-hun-twee-dochtertjes~a68a5b76
Texaan lacht en pest ex-vrouw terwijl hij dodelijke injectie krijgt voor moord op hun twee dochtertjes
-
- 02 februari 2018
- 13u59
- Bron: The Dallas Morning News, The Independent
Photonews, AP Een executiekamer (Illustratiebeeld), John David Battaglia.
De terdoodveroordeelde moordenaar John David Battaglia (62) heeft zijn laatste momenten nog in leven gebruikt om zijn ex-vrouw - de moeder van hun kinderen die hij vermoordde - uit te dagen.
John David Battaglia schoot in 2001 zijn twee jonge dochters Faith (9) en Liberty (6) dood terwijl hij hun moeder, zijn ex-vrouw May Jean Pearle, dwong om via de luidsprekerfunctie op de gsm mee te luisteren.
Lees ook
De man was voorwaardelijk vrij voor het mishandelen van zijn ex-vrouw. Hun twee kinderen waren die dag op bezoek in zijn appartement in Deep Ellum, terwijl mama Mary Jean hem opnieuw in de cel probeerde te krijgen voor het schenden van zijn voorwaarden. Plots kreeg ze een telefoontje van haar dochter Faith. “Mama, waarom wil je dat papa naar de gevangenis moet?”, vroeg haar oudste meisje. En dan hoorde ze haar dochter smeken. “Nee, papa. Doe het alsjeblieft niet. Doe het niet!” Vervolgens hoorde de moeder haar ex roepen tegen de kinderen dat ze moesten lopen. En dan meerdere schoten. “Merry f****** Christmas”, zei Battaglia nog tegen zijn ex, die inhaakte en de politie inschakelde. Intussen vuurde de Texaan nog verschillende kogels richting zijn dochters af. De 9-jarige Faith werd drie keer geraakt, Liberty vijf keer.
Rode rozen
Battaglia werd uren later gearresteerd aan een tattooshop waar hij twee grote rode rozen had laten zetten om zijn dochters te “herdenken”. Er waren vier agenten nodig om hem te overmeesteren. In zijn truck werd een geladen geweer gevonden. In zijn appartement troffen agenten meer dan een dozijn wapens aan.
Wat de man bezield heeft, is niet duidelijk. In 2014 verklaarde hij aan The Dallas Morning News dat zijn dochters “zijn beste kleine vriendinnetjes waren”. Hij zei dat er foto’s van hen in zijn cel hingen. “Ik heb niet het gevoel dat ik hen vermoord heb”, stelde hij nog. “Ik weet niet wat er gebeurd is.” Battaglia toonde nooit spijt voor zijn daden. Ook toen hij gisteren werd klaargemaakt voor zijn executie toonde hij geen enkele vorm van schuldbesef. Hij ging rustig zitten, liet zich ingespen en keek rond. “Hoeveel mensen zijn er? Oh, wel veel.”
“Leef ik nog?”
Opeens zag hij zijn ex-vrouw in het publiek zitten. Hij keek haar recht aan, lachte en zei: “Hallo, Mary Jean.” Gevolgd door: “Ik zie jullie allemaal later. Daag.” Daarna droeg hij het gevangenispersoneel op om verder te gaan. “Oké, doe maar alstublieft.” Toen de dodelijke injectie werd toegebracht, sloot hij zijn ogen en richtte hij zijn hoofd naar boven. Een paar seconden later opende hij zijn ogen weer en richtte hij zijn hoofd opnieuw naar voor. “Leef ik nog?”, vroeg hij laconiek. Wat later grijnsde hij. “Ah daar, ik voel het.” Het werden zijn laatste woorden. 22 minuten na de injectie werd hij doodverklaard, om 21u40.
Lange juridische strijd
Battaglia is de derde geëxecuteerde van het jaar in de Verenigde Staten – allemaal uitgevoerd in Texas. De executie bracht een einde aan een lange juridische strijd om zijn leven te sparen. Het was al de derde keer dat Battaglia op het schema stond voor de dodelijke injectie.
Telkens probeerden zijn advocaten de doodstraf tegen te houden omdat de Texaan mentaal ziek zou zijn. Zo stelden ze dat de zestiger dacht dat zijn terdoodveroordeling “een complot”, was “georkestreerd door de KKK, pedofielen en homoseksuele advocaten”. De rechtbank oordeelde echter dat Battaglia niet mentaal ziek is en zelfs heel intelligent en competent. Ze argumenteerde dat hij een geestesziekte fakete om de doodstraf te vermijden. Zo bleek onder meer dat de moordenaar in de gevangenisbibliotheek onderzoek had verricht naar uitspraken over wilsonbekwaamheid en met zijn vader had gesproken over het ‘schaakspelletje’ dat een executie vermijden, is.
Mary Jean Pearle trok gisteren bijna 17 jaar nadat ze haar dochters had horen doodgaan naar de gevangenis om hun moordenaar te zien sterven. Ze leunde zo dicht als mogelijk tegen het raam van de executiekamer. Toen haar ex zijn laatste adem uitblies, vertrok ze. “Ik heb genoeg van hem gezien”, zei ze.
“Er zijn er nog… Ze hebben hen alleen niet gevonden”: seriedoder doet schokkende bekentenis tijdens interview in dodencel
-
- 04 februari 2018
- 11u34
- Bron: itv, Daily Mail
RV
“Ik had er gewoon zin in.” Dat is de enige uitleg die de Amerikaanse seriedoder William Clyde Gibson (60) uit South Indiana heeft voor de gruwelijke moorden op drie vrouwen die hij pleegde in 2002 en 2012. De man zit momenteel in de dodencel en tijdens een interview met de Britse zender itv deed hij plots een onverwachte bekentenis: hij beweerde nog veel meer slachtoffers te hebben gemaakt.
“Er zijn er nog… Ze hebben hen alleen niet gevonden”, klonk het opeens tijdens het interview dat Sir Trevor McDonald met de man had voor zijn programma ‘Death Row 2018’.
Lees ook
Gibson werd gearresteerd in 2012, nadat het lichaam van een vriendin van zijn overleden moeder gevonden werd in zijn garage. Later bekende hij dat hij Christine Whitis (75) gewurgd had nadat ze hem had betrapt terwijl hij een ander slachtoffer in stukken aan het hakken was en dreigde de politie te bellen. Die laatste bleek Stephanie Kirk (35) te zijn. Hij had beide vrouwen eerst vermoord en daarna aangerand en verminkt. Later bekende hij ook de moord op schoonheidsspecialiste Karen Hodella (44). Haar lichaam was in 2002 gevonden vlak bij de Ohio River in Clarksville en ze was neergestoken door haar moordenaar. (lees hieronder verder)
RV Slachtoffers Stephanie Kirk en Christine Whitis.
In juni 2014 werd de man ter dood veroordeeld voor de moord op Whitis en Kirk. Voor de dood van Hodella kreeg hij 65 jaar cel. Intussen wacht hij op zijn executie in de Indiana State Prison.
Het is daar dat reportagemaker Trevor McDonald hem opzocht. En Gibson bleek allerminst spijt te hebben van wat hij had gedaan. Hij grijnsde en leek zelfs trots toen hij opeens bekende dat er nog meer slachtoffers waren. Maar dat hij daarmee weg was gekomen. “De politie heeft misschien een tiende blootgelegd”, klonk het. En toen McDonald hem vroeg: “Hoeveel dan? 29 of 30?”: “Ja”.
Adrenalinekick
Op de vraag of hij een adrenalinekick kreeg van de moorden, antwoordde Gibson: “Ik denk dat het zeker heeft meegespeeld. Ik kreeg er een kick van om hen in stukken te snijden. De eerste keer was ik nerveus, maar daarna kreeg ik de smaak te pakken. Het waren trouwens niet alleen vrouwen, er waren mannen ook. Ze hebben hen gewoon niet gevonden. Ik heb erover gezwegen.” (lees hieronder verder)
RV Slachtoffer Karen Hodella.
Of hij een reden had om zijn slachtoffers te vermoorden? “Ik had er gewoon zin in”, klinkt het. “Ik had er helemaal geen reden voor nodig. Ik denk niet dat er enige menselijkheid in mij schuilt. Ik denk het echt niet. Het lijkt me allemaal niet echt te raken. Ik zou iemand kunnen vermoorden en daarna gewoon uit eten kunnen gaan. Het kan me niets schelen.”
Slechte jeugd
“Iedereen denkt ook dat je een slechte jeugd gehad moet hebben om te doen wat ik doe: mensen in stukken snijden. Ze denken dat je gemolesteerd bent of een brandstichter was toen je klein was. Dat is bij mij niet het geval. Ik had een perfect normale jeugd”, besluit hij.
Zijn advocaat voerde tijdens zijn proces nochtans aan dat de man een alcoholprobleem heeft en bipolair is. De rechtbank liet het haar keuze voor de zwaarste straf niet beïnvloeden.
Meer over
“Ik heb altijd vermoedens gehad”: April vertelt hoe ze haar eigen vader ontmaskerde als seriemoordenaar
-
- 11 januari 2018
- 14u09
- Bron: People
Rv/AP Links: April Balascio. Rechts: Edward Edwards.
April Balascio (48) is opgegroeid met een vader die seriemoordenaar was. Aan het tijdschrift ‘People’ vertelt ze nu hoe ze almaar meer bewijs tegen hem verzamelde. Uiteindelijk vond ze de moed om Edward Edwards zelf aan te geven bij de politie.
Als kind verhuisde Balascio met haar familie zowat om de zes maanden. Soms zelfs in het midden van de nacht, zonder enige aankondiging. Waarom dat nodig was? “Voor mijn werk”, antwoordde haar vader telkens.
De vrouw had het gedrag van Edwards altijd al verdacht gevonden. Zo leek hij geobsedeerd door allerlei nieuws over moorden die in de buurt gebeurd waren. En dat gebeurde dan telkens als ze er zelf nog niet zo lang woonden. “Ik heb altijd vermoedens gehad. Je beseft gewoon dat dit niet normaal is”, klinkt het.
Op lijst van tien meest gezochte criminelen
Balascio wist dat haar vader geen heilig boontje was. In de jaren zestig had Edwards al zodanig veel overvallen gepleegd dat de FBI hem op de lijst van tien meest gezochte criminelen zette. Toen hij in 1967 op borg vrijgelaten werd, zwoer hij zijn leven te beteren. Hij kwam aan de bak als ‘motivatiespreker’ en trouwde met Kay, de moeder van Balascio. De hele familie ging ervan uit dat zijn crimineel bestaan ver achter hem lag. Niets bleek echter minder waar.
Even doorspoelen naar de lente van 2009: Balascio ging zelf oude artikels op internet uitpluizen, in de hoop dat die haar iets wijzer zouden maken. En inderdaad: in veel dorpjes waar ze gewoond had, bleken er moorden gepleegd die nog niet opgelost waren.
‘Sweetheart murders’
Neem nu bijvoorbeeld de ‘sweetheart murders’ in 1980: tortelduifjes Tim Hack en Kelly Drew bleken plots spoorloos verdwenen nadat ze even binnengewipt waren bij een huwelijksreceptie. Twee maanden later zouden hun lichamen gevonden worden in een bosje naast een korenveld. Hij had messteken in zijn rug en borstkas, zij bleek verkracht en gewurgd.
“Ik was op dat moment elf jaar, maar ik herinnerde me nog dat mijn vader in dat gebouw als klusjesman gewerkt had. Enkele dagen na die verdwijning zijn we halsoverkop verhuisd. Ik stond letterlijk te trillen op mijn benen. Alle hoop was plots weg. Mijn vader was wel degelijk die vreselijke persoon die ik altijd in hem gezien had.”
DNA
Balascio verwittigde de politie in Watertown en kreeg de agent aan de lijn die de zaak in het verleden onderzocht had. Uit het gesprek bleek dat haar vader als werknemer toen al eens ondervraagd geweest is. De dag erna was hij als sneeuw voor de zon verdwenen.
Enkele weken na het telefoontje had de politie genoeg bewijs in handen om Edwards te arresteren. DNA-stalen bewezen ontegensprekelijk dat hij de moordenaar geweest is.
De dader gaf meteen ook toe dat hij Billy Lovano (21) en Judy Straub (18) in een park in Norton doodgeschoten had. Pikant detail: hij leidde zijn eigen familie toen bijna tot op de plek waar hij de lichamen gedumpt had. “Hij wilde per se met iedereen gaan wandelen in dat bewuste park”, herinnert Balascio zich. “Ik weet nog dat we langs heel wat onkruid stapten. De volgende dag doken er plots ambulances op... Zonder dat we het zelf beseften, had hij ons dus naar de plek gebracht waar de lijken lagen.”
Ook adoptiezoon vermoord
Edwards biechtte tot slot ook de moord op zijn adoptiezoon Dannie Boy op, een soldaat in het leger. De 25-jarige man werd in 1996 met twee kogels vermoord, zodat hij het geld van de verzekering kon opstrijken. Zijn lichaam werd vier maanden later ontdekt op anderhalve kilometer van het huis van Edwards.
De man werd in 2011 tot twee keer levenslang veroordeeld voor de dubbele moorden. De afrekening met zijn adoptiezoon leverde hem zelfs de doodstraf op. Een maand na die uitspraak stierf Edwards echter aan complicaties van zijn suikerziekte.
“Kat en muis”
Balascio zou haar vader nooit meer spreken. Nu heeft ze spijt dat ze hem nooit de ‘waarom’-vraag gesteld heeft. “Al denk ik wel dat ik het antwoord ken. Voor hem was het gewoon een kat- en muisspelletje met de politie.”
Tegenwoordig werkt de vrouw als fitnesscoach in Kingsville. “Ik voel me nu twee keer schuldig. Eerst en vooral omdat ik niet vroeger ingegrepen heb, ik had misschien nog levens kunnen redden. Maar anderzijds heb ik mijn eigen vader aangegeven, dat voelt ook niet lekker.”
Dieren Nieuws ! Uitgebreid !
