Deurwaarders liggen volgens Weisfelt momenteel aan de leiband van de schuldeisers én van de wet. Ze zijn verplicht de gezelschapsdieren mee te nemen als een schuldeiser meedogenloos is en dat eist. ,,Als een schuldeiser denkt: 'I don't care. Haal wat er te halen valt. Als het moet, zelfs de hamsters', dan is de deurwaarder verplicht zich hieraan te houden'', vertelt ze balend.

Deurwaarders zijn niet harteloos, zegt ze. En de beestjes gaan zeker niet mee om te pesten. ,,Wij ontraden schuldeisers huisdieren in beslag te laten nemen. Want wat levert dat nou op? Het is zinloos.‘’ Sommige schuldeisers willen evenwel van geen wijken weten. ,,Als een kat geen geldwaarde vertegenwoordigt, kun je je afvragen waarom dan de inbeslagname is?'' Het is een drukmiddel, denkt Weisfelt.

Geertje van Kranen is diep geraakt door het verdriet van de mensen die hun geliefde beestjes uit het oog verliezen: katten, honden, hamsters en konijnen.

Bovendien zijn deurwaarders tot haar verbijstering regelmatig zelf de grootste wanbetalers. ,,Ze laten knaagdieren via de Dierenambulance bij ons brengen'', briest Van Kranen, die herhaaldelijk aan de bel trok omdat een deurwaarder verzaakte de afstandskosten voor dat diertje te betalen. ,,Vijf euro voor een hamster of tien euro voor een konijn. We sturen de rekening naar zo'n deurwaarder op, maar naar het geld kunnen we fluiten.‘’ Soms sommeert ze. ,,Dan bel ik boos op.''

Het college van b en w in Den Haag deed deze week, vanwege alle verdriet, een appel op de deurwaarders om gezelschapsdieren met rust te laten. Het verliezen van een huisdier kan volgens de gemeente zo stressvol zijn dat de eigenaar verstijft. En hierdoor helemaal niet meer in staat is de problemen in zijn leven aan te pakken. 'Het in beslag nemen van een huisdier is een ingrijpende emotionele gebeurtenis, die veel spanning veroorzaakt', aldus het college.

Geertje van Kranen kent als geen ander de pijn die het geeft. Bij de ontruiming van een huis was ze getuige van een hartverscheurend tafereel. ,,De deurwaarder pakte uiteindelijk ook de kom met een goudvis. Waarop een jochie schreeuwde: ,,Mijn vis! Mijn vis!'' Van Kranen nam de kom onder haar hoede in de dierenopvang. ,,Het jongetje kwam dagelijks naar zijn vis kijken. Tot zijn ouders weer een huis hadden. Toen nam hij zijn vis blij weer mee.''