Vanaf mijn terras kijk ik uit over de Atlantische oceaan,
naar de wolken en de zon en hoe drie karvelen naar het westen varen,
als suikerklontjes die langzaam (ver)smelten.
Ik denk aan Columbus, 500 jaar geleden,
de man waarmee het begon, de uitroeiing.
Een beetje naar links ligt Hispaniola (nu Haïti en de Dominicaanse Republiek).
Morgen ga ik varen, denk ik dan.
Voor de Indianen in de Andes is gisteren het jaar 5516 begonnen.
Het licht verandert voortdurend en speelt in de camera.
Schitterend goud bij deze zonsondergang
en de wolken die komen opzetten maken een dreigende indruk.
LAVA MARABOE
11 reacties op dit bericht
Vogelfestijn
(...)
gierzwaluwen bemesten het land
de boerenzwaluw leeft achter de hand
de ransuil is niet te vreten
en de steenuil bakt klinker s(...)
© Coosje Vlaardingerbroek
Wat het ook voorstelt, dit is een knap stukje werk!
PS: er staat wel degelijk gepuBliceerd hoor, hihi.
mag voor mij
Mooi bewerkte steen, met mooie lijnen.
Zoals geschreven , de steen wacht om de ziel te laten blootleggen.
De speerwerper is gelast ijzer, maar het lichaam is toch functioneel bewerkt , of zo gevonden?
Dan toch een geluk , te vergelijken, met winst op de lotto.
ludo
alleszins vind ik het een heel mooi beeld, wim!
hoedje af voor jou!
x
het is weer een prachtig kunstwerk.
Gr.
P-TER
uil
mooi beeldje !
Body and soul
De eerste oogopslag.
De bovenst kan zijn uitstraling met een uiltje delen.
Maar de onderste heeft toch wel iets van een menselijke uitstraling weg.
Ja het is soms maar net wat je er in wil zien.
Maar het is wel leuk om te zien.
Groeten van Henny en Jan.
Internetshop
waar kunstwerk en dat met een paar lijntjes, knap hoor! Geniet van de rest van je dag!
uil
Haha, gelijke gedachten, zie net een berichtje van jou binnen komen.
Fijne dag verder
ja hoor
maar als je zegt dat het een maraboe is dan zal het zo wal zijn zeker
hahah
knap
...hallo meneer de Uil :)
Een uil
zit,
wordt dan wachten
kijkt,
wordt dan zien.
Vouwt veren
rond adem.
Wenkt de nacht
en wacht,
in de langste sluitertijd,
op leven
dat een teken geeft.
Maakt zich dan los
uit gedempt grisaille
en wordt,
in een zijden ruis,
de regisseur van zijn vleugelslag.
Cécile Vanhoutte