Dinsdag 9 februari 2010
VOGELVLUCHT
- VOGELVRIJ -
***
Als 'eilander' ben ik natuurlijk gefascineerd door de oceaan rondom me heen.
Ik vertoef dan ook veel aan de kust waar de branding van de zee vele "schatten" op de kustlijn werpt.
Ik heb nooit goed begrepen hoe mensen op een eiland midden in de oceaan gaan wonen zonder zicht op die oceaan en zonder affiniteit met de kust. Een dilemma?
Ik hoef geen dilemma te begrijpen. De weg uit een dilemma is een zeer persoonlijke keuze.
Een tijd geleden vaarde ik nog het eiland rond op zoek naar plaatsen waar,
door de wind en de stroming, veel aangespoeld spul lag.
Los Lázaros was zo'n baai, gelegen aan de zuid-oost kant van het eiland.
Onbereikbaar via land maar vanaf zee met een bijbootje kon je de "schatten" ophalen.
Tussen het vele lelijke maritieme afval kan men incidenteel een object van schoonheid vinden,
in dit geval een wrakstuk van geroest metaal dat mij deed denken aan een vogel in vlucht.
Door de jaren heen heb ik me dan ook het ijzerbewerken aangeleerd.
Het heeft wel een tijdje geduurd alvorens ik een serieuze lasnaad kon leggen,
maar oefening baart kunst.
Het beeld staat nu in de tuin.
De onafgewerkte sokkel van opeen gemetste cementblokken moet nog bekleed worden met lavasteentjes.
___________________________________________________________________________
Hoogte zonder sokkel 160 cm. breedte 90 cm.
















***
Als 'eilander' ben ik natuurlijk gefascineerd door de oceaan rondom me heen.
Ik vertoef dan ook veel aan de kust waar de branding van de zee vele "schatten" op de kustlijn werpt.
Ik heb nooit goed begrepen hoe mensen op een eiland midden in de oceaan gaan wonen zonder zicht op die oceaan en zonder affiniteit met de kust. Een dilemma?
Ik hoef geen dilemma te begrijpen. De weg uit een dilemma is een zeer persoonlijke keuze.
Een tijd geleden vaarde ik nog het eiland rond op zoek naar plaatsen waar,
door de wind en de stroming, veel aangespoeld spul lag.
Los Lázaros was zo'n baai, gelegen aan de zuid-oost kant van het eiland.
Onbereikbaar via land maar vanaf zee met een bijbootje kon je de "schatten" ophalen.
Tussen het vele lelijke maritieme afval kan men incidenteel een object van schoonheid vinden,
in dit geval een wrakstuk van geroest metaal dat mij deed denken aan een vogel in vlucht.
Door de jaren heen heb ik me dan ook het ijzerbewerken aangeleerd.
Het heeft wel een tijdje geduurd alvorens ik een serieuze lasnaad kon leggen,
maar oefening baart kunst.
Het beeld staat nu in de tuin.
De onafgewerkte sokkel van opeen gemetste cementblokken moet nog bekleed worden met lavasteentjes.
___________________________________________________________________________
Hoogte zonder sokkel 160 cm. breedte 90 cm.

















































































































8 reacties op dit bericht
Ja jongske
(eigenlijk: het vliegt, 'k weet het, maar toch, voor mij: hij vliegt.)
:-)
Het beeld is weer prachtig, doet me wel wat aan de werken van Bert Meinen denken.
Maar ook vind ik de foto's die bij dit berichtje zijn geplaatst erg geslaagd vooral die van jou achter de cirkelzaag.
Vogelvrij
Ik heb geen medelijden met je Wim.
XXXm
Het oog...
Ik zie er een soort van rails in het materiaal.
Wat zijn de golven sterk, dat dit meegesleurd kan worden en op een kust gesmeten kan worden.
En jij ziet het!
En jij ziet er wat in...
Mooi, Wim.
Ziet er trots uit, zo in je tuin.
Groet van Marlou
:-)
je hebt toch véél mooiere gemaakt ,
met minder materiaal ook nog,
maar als jij der gelukkig mee bent , ben ik het ook,
zo'n tochtje langs het water is wel super aangenaam lijkt me vanaf de andere kant
maak er een fijne dag van hé.
vergeet je zonnebril niet
lasnaad
want die van jou oogt wel mooier.
wist niet dat jullie met de vlieger naar het gemeentehuis moesten voor een paske.
groetjes
ludo
vrij
ja, vogelvrij is het wel!