Hallo bezoeker,
welkom op het blog van de Mailgroep Huisdieren, een hechte groep Dierenvrienden-SeniorenNetters, die er zijn voor, door en met elkaar.
Op dit blog kunnen jullie kennismaken met onze dieren, tips vinden over de verzorging en de gezondheid van de dieren, dierengedichten en dierenartikels lezen, werkjes in verband met dieren bekijken, enz.
Veel kijk- en leesplezier!
24-06-2008
Lelijkste hond ter wereld heeft drie poten en één oog (Martina1)
Lelijkste hond ter wereld heeft drie poten en één oog
Dit is hem dan: de lelijkste hond ter wereld. De Chinese naakthond Gus.
In Californië hebben ze gisteren een wel heel aparte verkiezing gehouden. De verkiezing van lelijkste hond ter wereld. De eer is weggelegd voor de Chinese naakthond Gus. De arme drommel heeft maar drie poten, één oog en een plukje wit haar op zijn kop.
Gus woont in Florida, maar met zijn baasje reisde hij de duizenden kilometers naar de westkust om aan de wedstrijd mee te kunnen doen.
De prijs bestaat uit vijfhonderd dollar en een optreden op nationale ochtendtelevisie. Gus vierde zijn overwinning met een schoonheidsslaapje. Vorig jaar ging de dubieuze eer ook al naar een Chinese naakthond. (novum/ap/ka)
Dierenmummies zijn, zoals de naam al zegt, mummies van dieren. In het oude Egypte werden niet alleen mensen, maar ook dieren soms gemummificeerd. Er waren verschillende redenen om dieren te mummificeren: als voedsel voor de doden, als huisdier voor het hiernamaals, als offer aan de goden, of omdat het een heilig dier was.
Meer dan 50 dierenmummies zijn van 24 april 2008 tot en met 1 maart 2009 te zien in de tentoonstelling Dierenmummies in het Rijksmuseum van Oudheden in Leiden. Daarvoor zijn diverse mummies met een CT-scanner onderzocht.
Redenen om dieren te mummificeren
Dierenmummies werden, zoals gezegd, om andere redenen gemaakt dan menselijke mummies. Aan de buitenkant van een dierenmummie kan je meestal niet zien waarom het dier gemummificeerd is. De reden wordt pas duidelijk wanneer je ook de vindplaats kent of de mummie inwendig hebt onderzocht. In het oude Egypte had men vier verschillende redenen om een dier te mummificeren.
Mummie van een kat
Ten eerste werden dieren (of delen van een dier) gemummificeerd om als voedsel te dienen voor de overledene. De dierenmummie werd dan met ander voedsel en andere grafgiften in het graf gezet. Soms werd er een mummie van een huisdier gemaakt, om het voor de eeuwigheid te bewaren. Dit is een tweede soort dierenmummie. De huisdieren werden niet gedood om met hun baasje begraven te worden. Zij werden gemummificeerd wanneer ze stierven, bewaard, en later bijgezet in het graf van hun eigenaar. Zo waren zij weer samen in het hiernamaals. Een derde soort dierenmummie was die van de heilige dieren. Dit waren diersoorten die verbonden waren aan een bepaalde god of godin. Deze ziel van een god of godin kon bij een bezoek aan de mensenwereld plaats nemen in het lichaam van het dier. De heilige dieren werden bij een tempel verzorgd en dan na hun dood gemummificeerd en in speciale graven geplaatst. Per tempel was er maar een heilig dier. De vierde soort mummies was die van de offergaven. Wanneer iemand een tempel bezocht, kon die persoon een dierenmummie kopen om te offeren aan de god van de tempel. De Egyptenaren hoopten zo dat hun gebeden verhoord zouden worden of wilden de goden bedanken voor iets dat zij hadden gedaan.
Manier van mummificeren
Waar de dieren gemummificeerd werden, is helaas niet bekend. Wellicht was dit net als bij menselijke mummies in een werkplaats of tent. Wel is bekend dat de manier waarop de dieren gemummificeerd werden per periode en per diersoort verschilden. Een groot dier is natuurlijk moeilijker te mummificeren dan een klein dier. Een Apis-stier, de heilige stier die vereerd werd in de stad Memphis, kreeg bijvoorbeeld een uitgebreide mummificatie waarbij zijn inwendige organen apart werden gemummificeerd. Vogels werden eenvoudig ondergedompeld in pek of hars en daarna in linnen gewikkeld. Dieren als slangen en vissen werden misschien eerst gedroogd voordat zij in linnen werden gewikkeld.
Kom met hars. Hars diende om de mummies te balsemen. Vogels werden eenvoudig in een vat met gesmolten hars of pek ondergedompeld.
Dierenmummies in het museum
De collectie Egyptische mummies van het Rijksmuseum van Oudheden is internationaal een van de belangrijkste verzamelingen op dit gebied. Naast 31 mensenmummies heeft het museum 73 dierenmummies. De mummies zijn ongeveer 2000 jaar oud. In de 18e en 19e eeuw werden mummies vaak kapot gesneden om de inhoud te bekijken. Het Rijksmuseum van Oudheden, dat sinds 1818 bestaat, heeft dat vrijwel nooit gedaan. De eerste directeur van het museum was hier namelijk al geen voorstander van. De collectie mummies van het museum is daarom heel groot.
Van de dierenmummies zijn in het Academisch Medisch Centrum in Amsterdam röntgenfotos gemaakt. Ook zijn enkele mummies onderzocht met een CT-scanner. Zo werd veel over de inhoud van de dierenmummies bekend zonder ze te hoeven beschadigen. Met de fotos en scans konden de diersoort, doodsoorzaak, leeftijd bij overlijden en toegepaste mummificatietechniek vastgesteld worden.
Een aantal dierenmummies ligt tentoongesteld in speciale stofvrije vitrines in een ruimte waarin ook temperatuur, luchtvochtigheid en lichtsterkte ideaal zijn. Vandaar dat het op de afdeling Egyptenaren wat donkerder is dan in de rest van het museum.
Krokodillenmummies in de tentoonstelling 'Dierenmummies'
De mummies die niet in het museum zijn opgesteld, en al het andere organische materiaal uit de collectie, worden bewaard in een speciaal depot. In deze ruimte kunnen temperatuur en luchtvochtigheid worden geregeld.
Soms moeten kwetsbare mummies gerestaureerd worden. Losse windsels worden bijvoorbeeld vastgezet. Om verlies van fragmenten in de toekomst te voorkomen en de mummies verder te beschermen, hebben sommige een 'hoes' van zijdecrepeline gekregen. Zijdecrepeline is een dunne, doorzichtige stof die nauwelijks te zien is. Deze bescherming kan zo nodig eenvoudig weer worden verwijderd.
Meer weten?
Meer dan 50 dierenmummies zijn van 24 april 2008 tot en met 1 maart 2009 te zien in de tentoonstelling Dierenmummies in het Rijksmuseum van Oudheden.
Bij de tentoonstelling is een boekje verschenen: Esther Holwerda, Dierenmummies, uitgave Rijksmuseum van Oudheden, Leiden 2008 - ISBN 978-90-71201-18-9
De Egyptenaren mummificeerden mensen, zodat hun ziel na de dood nog terug kon keren naar hun lichaam op aarde. Naast mensenmummies maakten de Egyptenaren ook dierenmummies. Dit deden zij echter om hele andere redenen dan bij mensen. Aan de buitenkant van een dierenmummie kan je meestal niet zien waarom het dier gemummificeerd is. Dat wordt pas duidelijk wanneer je ook de vindplaats kent of de inhoud van de mummie hebt onderzocht. In het oude Egypte had men vier verschillende redenen om een dier te mummificeren.
Voedselmummies
Sommige dieren of delen van dieren werden gemummificeerd om als voedsel te dienen voor een dode. Deze moest namelijk iets kunnen eten in het leven na de dood. De voedselpakketjes werden met andere voedingsmiddelen, zoals brood en bier, in het graf geplaatst.
Offertafel met voedsel voor overledenen. Detail van een muurschildering in het graf van Menna; Thebe, 18e dynastie
Voedselmummies
Mummies van huisdieren
Soms werden er ook huisdieren gemummificeerd. De dieren werden niet gedood om met hun baasje begraven te worden. Zij werden gemummificeerd wanneer ze waren gestorven, bewaard, en later bijgezet in het graf van hun eigenaar. Zo waren zij weer samen in het hiernamaals. Behalve katten en honden zijn er ook enkele apen en gazellen gevonden in graven van mensen.
Detail van het reliëf uit het graf van Merymery. Kalksteen, 18de dynastie (1550-1307 v.Chr.) Katten werden veel gehouden als huisdier.
Mummies van heilige dieren
Er zijn ook mummies van heilige dieren die verbonden waren aan een bepaalde god of godin. De Egyptenaren geloofden dat de goden onzichtbaar waren en ergens buiten onze wereld woonden. Als een god zich op aarde wilden laten zien, dan kon de ziel van de god in het heilige dier plaats nemen. De god koos dan het lichaam van een dier waarmee hij eigenschappen gemeen had. De oorlogsgod koos bijvoorbeeld een sterke leeuw, de god van de wijsheid een slimme baviaan. Eigenlijk werd dus niet het dier, maar de god erin vereerd. Er was per tempel maar één heilig dier, dat allerlei speciale kenmerken moest hebben. Het dier werd bij de tempel door priesters verzorgd. Heilige dieren werden na hun dood gemummificeerd en per diersoort in speciale graven neergelegd.
Mummie van een baviaan, 30ste dynastie (380-343 v.Chr.) of Ptolemaeische Periode (332-30 v.Chr.) Een heilige baviaan werd gehouden en gekoesterd in een heiligdom, en na zijn dood bijgezet in een speciale begraafplaats.
Offergaven
De vierde soort mummies waren offergaven. Wanneer iemand een tempel bezocht, kon die persoon een dierenmummie kopen. De bezoeker offerde de mummie aan de god of godin van de tempel om die tevreden te stellen. De Egyptenaren hoopten zo dat hun gebeden verhoord zouden worden of wilden de goden bedanken voor iets dat zij hadden gedaan.
Vanaf ongeveer 500 v.Chr. begonnen de tempelpriesters naast het heilige dier ook groepen van zijn soortgenoten te verzorgen op het tempelterrein. Deze dieren waren niet zo speciaal als het heilige dier.
In de Griekse en Romeinse tijd werden de dieren op grote schaal gefokt om uiteindelijk gemummificeerd te worden. De priesters wachtten meestal niet tot de dieren op natuurlijke wijze stierven. Ze draaiden nog piepjonge dieren de nek om of sloegen hun schedel in, wanneer de vraag naar mummies groot was. Er zijn ook offermummies gevonden waarvan het lijkt alsof ze een dier bevatten, maar die in werkelijkheid gevuld zijn met zand. Misschien zijn die gemaakt op momenten dat de vraag naar offermummies te groot was.
De mummies werden soms in mooie kistjes, kruiken of houders geplaatst. Nadat zij geofferd waren, werden de mummies in uitgebreide grafcomplexen bijgezet.
Mummie van een ibis in een sarcofaag, waarschijnlijk uit de 27e dynastie Op deze sarcofaag staat een tekst met de naam van de persoon die de mummie heeft geofferd. Helaas is de naam onleesbaar.
Ibisbegraafplaats in Tuna el-Gebel. Hier werden de ibismummies bijgezet die in de tempel geofferd waren of die van elders waren meegebracht om met eerbied begraven te worden.
Van de eerste drie soorten mummies zijn er maar weinig exemplaren bekend, maar van de offergaven zijn er miljoenen bewaard gebleven.
Meer dan 50 dierenmummies zijn van 24 april 2008 tot en met 1 maart 2009 te zien in de tentoonstelling Dierenmummies in het Rijksmuseum van Oudheden in Leiden. Zie de website www.dierenmummies.nl
Heel wat honden- en kattenziekten kunnen verlies, massale vernietiging of verminderde productie van rode bloedcellen veroorzaken. Die kunnen dan geen hemoglobine meer vervoeren zoals het hoort. Gevolg: bloedarmoede (anemie), een aandoening die zo snel mogelijk moet worden behandeld, want ze brengt het leven van uw huisdier in gevaar.
Bloedarmoede herkennen
Bij bloedarmoede zit er te weinig hemoglobine in het bloed, wat het zuurstoftransport in het lichaam ernstig in het gedrang brengt. Een typisch teken van bloedarmoede bij dieren zijn de bleke of zelfs witte slijmvliezen van mond, ogen en genitaliën. Die moeten normaal gezien mooi roze zijn, dankzij de rode kleur die hemoglobine krijgt als ze gebonden wordt aan zuurstof. De diagnose kan bevestigd worden met laboratoriumtests waarbij de hemoglobineconcentratie en het aantal rode bloedcellen worden gemeten.
Regeneratieve en niet-regeneratieve anemie
Rode bloedcellen hebben een beperkte levensduur en worden voortdurend aangemaakt door het beenmerg. Maar als het aantal rode bloedcellen abnormaal daalt, reageert het beenmerg door de productie te verhogen. In de microscoop zijn dan heel wat jonge rode bloedcellen zichtbaar die groter zijn dan hun oudere leeftijdsgenoten. In dat geval spreken we van regeneratieve anemie. Bij sommige ziekten wordt anemie echter veroorzaakt door een stoornis van het beenmerg zelf of van een orgaan dat het stimuleert bij de productie van rode bloedcellen (de nieren bijvoorbeeld). We spreken dan van niet-regeneratieve anemie.
Bloedarmoede kan zeer veel oorzaken hebben
Mogelijke oorzaken van regeneratieve anemie zijn: bloedingen, bloedparasieten (piroplasmose, leptospirose en de hemobartonella-bacterie), darmparasieten (ankylostomen of mijnwormen) en huidparasieten (luizen, vlooien en teken, die zich voeden met het bloed van het dier). Verder ook darmzweren, urinewegontstekingen en tumoren van diverse organen, die kunnen beginnen te bloeden. De rode bloedcellen kunnen ook aangetast worden door een immuunstoornis of opname van toxische producten.
Niet-regeneratieve anemie daarentegen is een gevolg van ijzer-, koper- of vitamine B12-tekort in de voeding en van de verminderde productie van rode bloedcellen door het beenmerg. Soms wordt dat immers niet langer gestimuleerd om rode bloedcellen aan te maken, onder meer bij nierinsufficiëntie. Het zijn namelijk de nieren die erytropoëtine produceren, het hormoon dat de productie van rode bloedcellen stimuleert. Sommige geneesmiddelen, een langdurige overdosis oestrogenen in het bloed, virussen (parvovirose) en bacteriën (erlichiose) hebben eveneens tot gevolg dat het beenmerg geen rode bloedcellen meer kan produceren. Ten slotte veroorzaakt ook het feliene leukemievirus (FeIV) bloedarmoede bij katten.
Bloedarmoede bij honden en katten (deel 2)
Bloedarmoede kan pas behandeld worden als eerst de oorzaak opgespoord wordt. Toch is in zware gevallen soms een bloedtransfusie nodig. In dat geval moeten de bloedgroepen van het donordier en het ontvangende dier uiteraard wel compatibel zijn!
Behandeling van bloedarmoede
De behandeling moet aangepast worden aan de oorzaak : antiparasitica voor bloed-, darm- en huidparasieten, antibiotica tegen bacteriën, ondersteunende behandeling bij nierziekten en correctie van een eventueel ijzer- of vitaminetekort. Bovendien kan ook een groeidieet uw viervoeter helpen om weer op krachten te komen. Heeft het dier echter op korte tijd veel bloed verloren (het bloedvolume van honden en katten vormt slechts respectievelijk 7 en 4 % van hun lichaamsgewicht), dan is in sommige gevallen een bloedtransfusie noodzakelijk.
Welk bloed moet het dier krijgen ?
De bloedgroep van een dier wordt bepaald door de aanwezigheid van moleculen aan het oppervlak van zijn rode bloedcellen. Deze erfelijke moleculen worden « antigenen » genoemd.
Er bestaan twee soorten antigenen die zich vasthechten aan de rode bloedcellen van de kat. Katten kunnen dan ook drie bloedgroepen hebben: groep A voor katten die rode bloedcellen hebben met het antigen A en groep B voor diegenen met het antigen B. Een derde groep bestaat uit katten die beide antigenen hebben (A en B). Bovendien bevat het bloed van katten uit groep A antilichamen die de rode bloedcellen met het antigen B kunnen herkennen en vernietigen. Bij katten uit de B-groep geldt het omgekeerde. De anti-A-antilichamen van katten uit de B-groep zijn bijzonder agressief tegenover de rode bloedcellen A. Vandaar dat een bloedtransfusie tussen beide groepen katten een massaal aantal rode bloedcellen vernietigt.
De meeste katten behoren tot de A-groep. Toch zijn er enkele rassen waarin 5 tot 50 % van de katten in de B-groep thuishoren. Het gaat onder meer om de Abessijnse kat, de Somalische kat, de Perzische kat en de Devon Rex.
Bij honden is de situatie complexer, want er bestaan verschillende bloedgroepsystemen. Wel hebben de meeste honden geen antirodebloedcel-antilichamen zolang ze geen transfusie hebben gekregen. Vandaar dat een hond een eerste transfusie mag krijgen met bloed van om het even welke andere hond. Nadien kan hij antilichamen ontwikkelen en mag hij geen tweede transfusie krijgen zonder voorafgaande analyses.
Gevaren van een transfusie
Bij een bloedtransfusie moet het dier onder toezicht van een dierenarts geplaatst worden. Bij elke transfusie kunnen immers een massaal aantal rode bloedcellen vernietigd worden, waardoor de bloedarmoede nog verergert. Bovendien kunnen bij een transfusie ook bacteriële, virale of parasitaire infecties overgedragen worden (piroplasmose, feliene leukemie, hemobartonellose ).
Vroeger was er maar één manier om de inhoud van een mummie te achterhalen: opensnijden. Maar daarmee was zo'n mummie natuurlijk wel meteen vernield. Dankzij de medische wetenschap kunnen we tegenwoordig in een mummie kijken zonder hem te beschadigen: door middel van röntgenfoto's en CT-scans.
Van alle dierenmummies uit de collectie van het Rijksmuseum van Oudheden zijn in de jaren 1999 tot en met 2003 röntgenfotos gemaakt. Een paar van die fotos riepen vragen op. In 2008 zijn daarom van zeven mummies CT-scans gemaakt in het Academisch Medisch Centrum (Amsterdam).
Mummie van (twee) krokodil(len), datering onbekend. Deze meer dan drie meter lange mummie lijkt van een volwassen krokodil te zijn. Op röntgenfotos is echter te zien dat de mummie niet één grote, maar twee kleine krokodillen bevat, waarvan de voorste zijn staart en de achterpoten mist.
Een CT-scan (CT=computertomografie) is een onderzoek waarbij met röntgenstraling doorsnedenfotos van het lichaam worden gemaakt. Hierna bouwt een computer van die doorsneden een driedimensionale weergave van het onderzochte lichaamsdeel op. Behalve botten zijn ook (resten van) organen te zien. Eventuele voorwerpen op of in mummies zijn ook goed te zien op de scans. Omdat CT-scanbeelden driedimensionaal zijn, geven ze meer informatie dan de tweedimensionale röntgenfotos.
Mummie van een kat, datering onbekend. Deze kattenmummie was bestemd om verkocht te worden aan een bezoeker van een tempel, en vervolgens geofferd te worden aan de godheid van dat heiligdom. Om de mummie een levendige aanblik te geven is hij opgevuld en zijn op de kop namaakoortjes genaaid. Röntgenfoto's en CT-scans laten zien dat de botten van de kat op vele plaatsen zijn gebroken.
kattenmummie in CT-scanner
Aan de hand van de fotos en de scans kan de binnenkant van de mummies onderzocht worden, zonder de mummies te beschadigen. Onder andere diersoort en leeftijd kunnen zo vastgesteld worden. Ook is op de scans vaak te zien hoe het dier gestorven en gemummificeerd is. Bij het onderzoek komen soms verrassingen aan het licht. Zo bevatten enkele mummies alleen een onderdeel van een dier en zijn anderen slechts gevuld met zand. En de mummie die er uit ziet als een van een ibis, blijkt een hondenkop te bevatten.
Mummie van een baviaan, 30ste dynastie (380-343 v.Chr.) of Ptolemaeische Periode (332-30 v.Chr.) Een heilige baviaan werd gehouden en gekoesterd in een heiligdom, en na zijn dood bijgezet in een speciale begraafplaats. Op de CT-scans is duidelijk te zien dat deze baviaan zorgvuldig gemummificeerd is: zijn schedel en zijn buikholte zijn leeg.
De resultaten van het jarenlange onderzoek naar de dierenmummies uit de museumcollectie worden voor het eerst aan het brede publiek getoond in de tentoonstelling Dierenmummies. Deze is van 24 april 2008 tot en met 1 maart 2009 te zien in het Rijksmuseum van Oudheden in Leiden. Zie de website www.dierenmummies.nl
Vrouwelijke chimpansees "berekenen" hun seks (Martina1)
Vrouwelijke chimpansees "berekenen" hun seks
Vrouwelijke chimpansees vertonen de hebbelijkheid om tijdens het vrijen (soms) luidruchtig voor de groep duidelijk te maken waarmee ze bezig zijn.
Onderzoek naar dat gezucht en gekreun - vaker gekrijs - toont aan dat er heel wat sociale berekening aan de pas komt. Zo blijkt dat het wijfje in twee derden van de paarbeurten helemaal niet krijst. Dit ondermijnt de stelling - die tot dusver werd aangenomen - dat de wijfjes met hun gekrijs ook andere mannetjes willen aanzetten tot copuleren.
Bij chimpansees is het immers zo dat een wijfje met zoveel mogelijk mannetjes paart, om zoveel mogelijk vermeende vaders te hebben voor haar jong. Mannetjes malen er niet om een jong waarvan ze zeker weten dat het niet van hen is te doden.
Gang bang
De onderzoekers Simon Townsend, Tobias Deschner en Klaus Zuberbühler stelden vast dat een wijfje wel luidruchtig vrijt als ze met een hooggeplaatst mannetje bezig is. Vermoedelijk om andere hoge pieten te lokken en zoveel mogelijk bescherming voor haar jong te krijgen.
Ze doet ook zaad op bij lager geplaatste mannetjes - hoe meer concurrentie, hoe gezonder de nakomeling - maar dan is er geen gekrijs. Dat zou haar geen extra bescherming opleveren maar wel het risico dat andere wijfjes negatief reageren.
De zaak ligt nog complexer als ook de - bij vrouwelijke chimpansees uiterlijk zichtbare - vruchtbaarheid in acht wordt genomen. Je zou denken dat een wijfje krijst en zo veel mogelijk mannetjes wil, op de dag dat ze het meest vruchtbaar is. Maar dat is niet zo. Ze krijst altijd en verbergt dus de meest vruchtbare dag. Dit laat haar zelf toe om bijvoorbeeld bescherming en status te halen uit een één vrijpartij, en gegeerd genetisch materiaal uit een andere
Tijgers en olifanten keren terug naar Cambodja (Martina1)
Tijgers en olifanten keren terug naar Cambodja
Indochinese tijger met jongen.
Indochinese tijger.
Jarenlang stroopte Lean Kha de door de oorlog al zo erg geteisterde wildernis van de Mondulkiri-provincie van Cambodja leeg. De voormalige kindsoldaat van de Rode Khmer denkt dat hij zeker duizend dieren doodde, waaronder tien tijgers, en dat allemaal na de val van het brutale Pol Pot-regime in zijn land.
Oorlogen en stroperij vernietigden bijna al het wild in de wildernisgebieden van de Mondulkiri-provincie, ooit de ''Serengeti van Azië genoemd.
Terugkeer Maar nu Cambodja de vrede heeft teruggewonnen beginnen kleine, maar groeiende groepen van Indochinese tijgers, Aziatische olifanten en bijna geheel uitgeroeide soorten als de reuzenibis langzaam maar zeker terug te keren naar één van Zuid-Oost-Aziës laatste overgebleven oerwouden. En voormalig stroper Len Kha, intussen 45, helpt de WWF nu als hoofdopzichter om de dieren in stand te houden.
Onwetend ''In de tijd was ik een onwetende en ik dacht niet dat er een probleem was toen ik tijgers neerschoot'', zegt Kha. ,,Maar nu weet ik dat ik deze dieren moet beschermen opdat onze kinderen en kleinkinderen ze ook nog te zien zouden krijgen''. (hhm)
'Mensen met een hond of een poes hebben een lagere hartslag en hun bloeddruk daalt sneller na een stressvolle gebeurtenis. Ook voor de geest zijn dieren gezond. Ze geven zin aan het leven. Je huisdier heeft je nodig en dat geeft een goed gevoel.' We hebben het met dierendokter Rob Lückerath over de relatie mens-dier. En wat mens en dier voor elkaar kunnen betekenen.
R ob Lückerath: 'Dieren dragen bij aan de psychische en fysieke gezondheid van de mens. Het aaien en aanraken van een dier zorgt voor een gevoel van zekerheid, kameraadschap, intimiteit en continuïteit. Dieren zorgen ook voor afleiding en ontspanning. Daar komt bij dat dieren mensen helpen bij het leggen van contact.'
'De hond zoekt contact en communiceert door zijn lichaamstaal met de mens. Hij laat merken dat hij geniet van gemeenschappelijke activiteiten. Huisdieren brengen ons aan het lachen en zetten ons aan om met hen te spelen. De hond begrijpt zijn baas. Wie kent niet het beeld van de hond die zijn huilende baasje komt troosten door zijn tranen af te likken, of die opspringt als we een been gebroken hebben en op krukken lopen. Veel honden lijken te beseffen wanneer hun eigenaar verdrietig en ziek is of pijn heeft. Wij gaan met ons verdriet ook vaak naar onze hond toe, laten onze gevoelens zien en dat lucht op. Ook al begrijpen ze onze woorden niet allemaal, ze voelen onze emoties.'
Geldt dat ook voor kinderen?
'Ja, ook bij kinderen werkt de aanwezigheid van een dier rustgevend. Een dier kan de ideale vriend zijn voor een kind. De hond heeft aandacht voor de gevoelens van een kind, zijn vreugde, zijn verdriet. Een huisdier wekt ook de interesse op voor de natuur en stimuleert de motoriek van een kind.'
Wat vind jij ervan dat er rusthuizen zijn waar dieren worden toegelaten?
'Ik vind dat zeer goed. Volgens mij heeft dat een boel voordelen: een hond aaien kalmeert immers niet alleen de hond, ook de mens wordt er rustiger van. Veel bejaarden delen hun diepste gevoelens liever met kat of hond. Het dier kan een belangrijke morele steun zijn. Het dier zet hen ook aan tot bewegen.'
Vinden kat en hond het ook leuk om bij de mens te leven?
'Hoe leuk honden en katten het vinden, heeft te maken met het socialisatieproces tijdens de eerste levensweken van een huisdier. Een kitten dat de eerste 12 weken nooit een mens heeft gezien, wordt later een schuwe kat die schrikt van aaien en strelen. Van angst gaat ze bijten en klauwen. Maar een kat die mensen gewoon is, komt regelmatig rond onze benen draaien om aandacht te vragen. Honden beschouwen mensen als hun mederoedeldieren en hebben veel over voor hun baasje.'
Weegt voor kinderen het gevaar dat een hond bijt niet zwaarder door dan de voordelen ervan?
'Het is belangrijk om kinderen, zeker kleine kinderen, nooit alleen te laten met een hond of kat. Begeleid de kinderen in hun omgang met het dier. Niet elke hond vindt het aangenaam om bij kinderen te zitten. Angstige of zeer dominante honden zou ik persoonlijk niet laten omgaan met kinderen.'
Onze kleinkinderen hebben in hun tuin een klein eekhoorntje gevonden, schrijft Magda Noppe. Het had duidelijk dorst en honger. Ze gaven het water en nootjes en nu loopt het hen overal achterna. Het is heel tam. Maar wat als het dier groter is? Kunnen ze er zonder gevaar mee blijven spelen?
Dokter Rob Lückerath: De eekhoorn is een prachtig knaagdiertje met een mooie staart, maar let op: dat ding zit vol vlooien! Laat het behandelen door uw dierenarts. Doe het niet zelf, want het diertje kan niet tegen om het even welk anti-vlooienmiddel.
Probeer het diertje niet te veel gewoon te laten worden aan de mens, want het is beter het weer in het wild uit te zetten. Eekhoorntjes in gevangenschap kunnen wel eens lusteloos worden. Tot u het vrijlaat, zet u het dier knaagdierenvoer voor uit de dierenwinkel. Ook groente en fruit vinden eekhoorns zalig.
In de vrije natuur gaan eekhoorns denk maar aan Knabbel en Babbel in de Donald Duckfilmpjes in winterslaap. Het is evenwel geen volledige winterslaap, omdat ze niet genoeg kunnen eten om een vetlaag te creëren. Ze nemen dus een voorraad voedsel mee in hun hol, worden om de paar dagen wakker, eten wat en gaan weer slapen. Vandaar dat de eekhoorn tijdens de winterperiode chagrijniger is en met rust wil worden gelaten. Raadpleeg voor meer informatie www.eekhoorn.nl .
A.V.D.B. heeft een maltezer leeuwtje van 7 jaar oud. Onze hond is drie jaar geleden gebeten door een grote hond, terwijl hij aangelijnd was. Vanaf dat moment gedroeg hij zich vijandig tegenover grote honden, maar alleen als hij aangelijnd was. Onlangs is hij door een kleine hond gebeten, die absoluut niet wilde loslaten. Nu is hij voor elke hond bang, vertoont hij agressief gedrag en blaft hij alles bij elkaar als er een hond in de buurt komt. Wat moet ik doen?
Rob Luckerath: De angst moet langzaam worden weggenomen en wel met een vaste hand. Deze vaste hand betekent dat de hond de eigenaar ziet als baas, een leider die barst van het zelfvertrouwen. Het leven heeft voor de leider geen geheimen en dat vertrouwen geeft hij door aan de hond.
Nu heeft de ene hond van nature wat meer zelfvertrouwen dan de andere. Als er een andere hond aan komt, mag u uw hond nooit oppakken of troosten. Op dat ogenblik doet u het tegenovergestelde van wat een echte leider zou doen. U denkt dan als een mens: mijn schatje is bang, ik pak hem op en troost hem. Maar dat is absoluut fout. In de hondendenkwereld geeft u het signaal dat de hond gelijk heeft om bang te zijn.
Dit gedrag moet worden ingedamd. Een eerste stap is contact zonder dwang met een betrouwbare, niet-agressieve hond, en dan geleidelijk opbouwen. Het beste doet u dit onder begeleiding van een hondenschool. Hoe jonger de hond is, hoe makkelijker dit lukt.
Daar we niet goed weten hoe een amerikaanse bulldog eruitziet hieronder eventjes een rasbeschrijving.
Rasbeschrijving
(niet door de FCI erkende rassen)
Alias:
Bulldog
Beschrijving:
De Amerikaanse Bulldog komt voort uit de Bulldoggen die oorspronkelijk in Engeland leefden en werkten. Deze honden waren oorspronkelijk werk honden die vee bijeen dreven en de eigendommen van de baas beschermden. De kracht van dit ras, samen met de moed en houding jegens levend vee vergrootte de populariteit bij mensen die aan "bull baiting" deden. Toen deze sport in Engeland verboden werd verdween het originele type Bulldog en werd vervangen voor de kortere, minder atletische hond die we nu als Engelse Bulldog kennen. De originele Bulldog werd behouden door werkende immigranten die hun honden meebrachten nar het Zuiden van America. Kleine boeren en ranchers gebruikten deze allround werkhond voor veel taken. Na de Tweede Wereldoorlog stierf het ras bijna uit. Mr Johnson ging zich echter bezig houden met de wederopbouw van het ras. Samen met Mr Scott die overigens een heel ander type fokte. De huidige Amerikaanse Bulldoggen zijn niet meer goed uit elkaar te houden qua type omdat beide lijnen werden gekruist. De huidige hond is een werk hond die voor veel taken is in te zetten. Het is tevens een fijne en loyale hond binnen het gezin. Op 1 januari 1999 werd dit ras erkend door de Kennel Club in Engeland.
Gebruik:
Werkhond
Activiteit:
De Amerikaanse Bulldog heeft veel beweging nodig
Verschijning:
Algemeen: De Amerikaanse Bulldog is een krachtige, atletisch gebouwde hond. De Amerikaanse Bulldog is sterk bespierd en heeft goed bone. Het lichaam is iets langer dan hoog. De borst is diep en matig breed met voldoende ruimte voor hart en longen. De ribben zijn goed gewelfd. De toplijn loopt iets op, vanaf de schouders naar de brede rug. De voorbenen zijn zwaar van bot en gespierd. De schouders zijn sterk en het schouderblad ligt goed schuin. De achterbenen zijn breed en bespierd. De hals is lang genoeg om te kunnen werken, maar kort genoeg om krachtig te zijn. De nek is goed bespierd en op het breedste punt bijna zo breed als het hoofd. De nek mag niet te kort en te dik zijn.
Kleur: Iedere kleur, kleur patroon of combinatie van kleuren is toegestaan. Niet toegestaan zijn: eenkleurig zwart, eenkleurig blauw en driekleur.
Hoofd en schedel: Het hoofd is groot en breed en straalt kracht uit. Van opzij gezien lopen schedel en snuit parallel aan elkaar en laat een duidelijke stop zien. De stop is erg diep en abrupt, en maakt bijna een rechte hoek met de snuit. Het voorhoofd, is ondanks de diepe stop eerder breed dan hoog. De schedel is groot, diep en breed tussen de oren. Vanaf de bovenkant toont de schedel vierkant. Er is een middelmatig diepe voorhoofdsgroef aanwezig. De spieren van de wangen zijn goed ontwikkeld. De snuit is breed en loopt ietsje toe naar de neus. De lengte van de snuit is gelijk aan 35 tot 45% van de lengte van het hoofd. De lippen zijn middelmatig dik en hangen net. De neus us groot met goed geopende neusgaten. Een donkere neus heeft de voorkeur. De ogen zijn middelmatig groot en staan goed uit elkaar. Alle oogkleuren zijn acceptabel maar bruin heeft de voorkeur. De oren zijn klein tot middelmatig groot, zijn hoog aangezet. De oren hangen, staan rechtop of zijn half rechtopstaand. De tanden mogen niet zichtbaar zijn wanneer de mond gesloten is. Bovenvoorbeet is niet toegestaan.
Staart: De staart is dik aan de basis en loopt toe naar de punt. De staart wordt laag aangezet. Een staart die gedragen wordt in de vorm van een "pomp zwengel" wordt geprefereerd. De staart mag nooit over de rug gedragen worden, noch mag de staart hoog gedragen worden als de hond in rust is.
Voeten: Voeten zijn rond, middelmatig groot met aaneengesloten tenen.
Beharing: Kort, dicht aaneenliggend en hard aanvoelend.
Nieuwe technologie moet walvissen in Middellandse Zee redden (Martina1)
Nieuwe technologie moet walvissen in Middellandse Zee redden
Experten uit Italië en Frankrijk willen met een nieuw systeem de walvissen in de Middellandse Zee redden. Met de hulp van hoogtechnologische instrumenten, waaronder een met zonne-energie aangedreven vliegtuig en met sensoren uitgeruste boeien, zullen dodelijke botsingen van zeezoogdieren met schepen voorkomen worden.
Futuristisch vliegtuig Een wetenschappelijk team van de universiteiten van Genua, Turijn en Montpellier zal met de methode voortaan exact kunnen bepalen waar walvissen en dolfijnen zich bevinden en welke trajecten ze volgen. Die informatie zal dan zowel aan de kustwacht als aan de rederijen worden doorgespeeld, om aanvaringen te vermijden.
Het futuristische vliegtuig met datatransmissie, dat op 18 kilometer hoogte toezicht zal houden op de beschermde zone voor walvissen voor de Ligurische kust, zal vermoedelijk 1,5 miljoen euro kosten, luidde het. De experten hopen dat de Europese Unie het project financieel wil steunen.
Aanvaringen De eerste beschermde zone voor walvisachtigen in de Middellandse Zee bevindt zich tussen Ligurië, Corsica en de Provence. Daar leven onder andere potvissen en spitssnuitdolfijnen, gestreepte dolfijnen en het met een lengte van 24 meter tweede grootste levend wezen op aarde, de vinvis.
Het gebied, dat jaarlijks door 2.000 veerboten en 1.500 vrachtschepen alsook 300 tankschepen wordt bevaren, is 87.000 vierkante kilometer groot. Steeds weer komen bij onvoorziene aanvaringen vele beschermde zeezoogdieren om het leven. Andere verliezen door de akoestische vervuiling van de zee hun oriëntatievermogen en stranden op de kusten. (dpa/gb)
408 soorten wespen en 61 soorten mieren (Martina1)
408 soorten wespen en 61 soorten mieren
Wespen en mieren roepen bij de mensen, niet meteen positieve reacties op.
Een wesp proberen ze te verjagen of plat te slaan en de kennismaking met een mierenhoop of de overlast van mieren in de keuken staat menigeen in het geheugen gegrift, zeggen de samenstellers van De wespen en mieren van Nederland, het zesde deel in een reeks over de Nederlandse Fauna.
Een werkster van de behaarde bosmier Formica Rufa in verdedigingspose.
Ze willen niet allereerst een lans breken voor deze impopulair beestjes, maar veeleer de kennis over hen bundelen. De belangstelling, daar zijn ze van overtuigd, neemt toe als de lezer de veelheid van soorten en de verschillen in leefwijze onder ogen krijgt. De prachtige kleuren van goudwespen, de moordlust van keverdoders, het harken van de harkwesp, de superkolonies van bosmieren, het slavendrijven van de amazonemier.
Zelfs in een klein land als Nederland zijn er al 408 soorten wespen en 61 soorten mieren. Sommige klein en zwart, andere groot, bizar of prachtig gekleurd. In twaalf hoofdstukken komen aspecten aan bod als nestbouw, jachtgedrag, voortplanting, parasitisme, de evolutie van sociaal gedrag, natuurbeheer en een determinatiesleutel voor alle Nederlandse soorten. Het dikste hoofdstuk geeft informatie per soort.
Egelvis bijt in testikels van Cambodjaanse jongen (Martina1)
Egelvis bijt in testikels van Cambodjaanse jongen
Een mens blijft best uit de buurt van de vervaarlijk uitziende egelvis.
Een Cambodjaanse tiener herstelt in het ziekenhuis nadat hij in de teelballen werd gebeten door een egelvis. De 13-jarige knaap kreunt nog na met een stevig verband rond de teelballen. De jongen mag blij zijn dat hij het merkwaardige incident overleefd heeft. Dat meldt de Sydney Morning Herald.
Bedreigd Volgens de vader van de jongen werd de egelvis razend omdat hij per toeval in het visnet van de tiener belandde. De vis voelde zich bedreigd. Wanner het dier uit het net werd bevrijd, koelde het zijn woede op het scrotum van de jonge visser.
Gevaarlijk Volgens een Cambodjaane legende is de beet van de egelvis nog gevaarlijk dan z'n giftige stekels. Het wordt ten stelligste afgeraden om te zwemmen in wateren waar de vis vaak voorkomt.
Welke schade de egelvis bij de jonge Cambodjaan precies heeft aangericht, moeten de dokters nog uitmaken. Zijn toestand wordt op de voet gevolgd in een ziekenhuis in Phnom Penh. (eb)
Vlucht 915 van Miami naar Bogota is gisterochtend met twee uur vertraging vertrokken. Oorzaak van het oponthoud: een stinkdier in de bagageruimte van het toestel van American Airlines.
Evacuatie Het diertje werd aangetroffen door het handlingpersoneel. Toen ze het wilden weghalen, verspreidde het zijn onwelriekende visitekaartje. De stank drong door tot in het hele vliegtuig. Alle passagiers werden geëvacueerd en het toestel moest grondig verlucht worden.
Gevangen Aan het einde van de rit werd het stinkdier gevangen. Het is niet duidelijk hoe het in de bagageruimte is geraakt en wat er achteraf mee gebeurd is. (eb)
Deze maand zijn er regelmatig mooie, zonnige dagen waarbij het heel gezellig is om aan de vijver of bij een water te vertoeven. Heb je geen vijver dan kan een borrelsteen ook heel wat kabbelende watersfeer aan het terras brengen.
Veel zon en lekker warm water kan de vijver ook snel doen dicht groeien met algen terwijl we toch veel liever helder vijverwater hebben waardoor we de vissen tot op de bodem kunnen zien zwemmen. Bij het opmerken van algen of wieren kun je deze best uit de vijver proberen weg te vissen met behulp van een riek of hark waarrond je de algen kunt draaien. Een andere waterplant die je ten alle tijde moet aanpakken is eendekroos. Dit waterplantje vermeerdert zich zo snel dat het al heel snel een plaag wordt. Goede zuurstofplanten zijn sterrenkruid, waterpest, fonteinkruid, hoornblad, vederkruid en waterranonkel.
Al zien we de vissen graag zwemmen, toch moeten die dieren ook een schaduwhoekje hebben om zich uit de fel brandende zonnestralen te kunnen terug trekken. Zoniet kunnen ze zich verbranden. Schaduw kunnen ze opzoeken door onder bladeren van bv waterlelies te blijven of indien er geen planten in de vijver staan kun je zelf voor schaduw zorgen door een parasol of een partytent over de vijver te plaatsen of een stuk drijfhout in de vijver te leggen.
Bij aanhoudend warm weer hou je best de waterstand in de gaten. Indien er teveel water is verdampt vul je het aan.
Een fonteinpomp geeft extra warmte af aan het vijverwater. Tijdens hete dagen zet je de pomp best af om een te felle opwarming te voorkomen. 's Nachts kan de pomp eventueel terug aan. Hetzelfde principe is van toepassing voor onderwaterspots die veel warmte afgeven. Hoe hier vooral bij kleine vijvertjes rekening mee.
Controleer de vissen regelmatig op ziekten of aantastingen.
Nu het water voldoende is opgewarmd kunnen nieuwe vissen de vijver in.
In juni worden de vissen ook volop gevoerd, maar hier moet je wel voorzichtig zijn dat je niet teveel voer toedient. Alle voeder die de vissen niet op kunnen eten zal liggen gisten of de filters vervuilen. Geef de vissen nooit meer voeder dan ze op enkele minuten kunnen opeten. Volg het goed op en reinig de filters op regelmatige basis.
Waterlelies die uitgebloeid zijn of gele bladeren mogen worden weggesneden. De gele lis is uitgebloeid en de zaaddozen worden nu gevormd. Om te vermijden dat de gele lis over de hele vijver uit zou zaaien, kun je de zaaddozen best verwijderen.
Man en hond overleven crash en val van 60 meter (Martina1)
Man en hond overleven crash en val van 60 meter
Een Engelsman en zijn hond zijn zondag aan de dood ontsnapt. In een bergachtig gebied raakte de auto van de man van de weg en donderde van een klif zestig meter naar beneden.
De man reed over de rand van een rots bij de kustplaats Swanage. De man werd uit het voertuig geslingerd en hield aan de val slechts twee gebroken benen over.
Hond
De hond liep geen verwondingen op. Sterker nog: hij liep terug naar huis en werd daarbevend onder de keukentafel aangetroffen.
Verwaarloosd huisdier als hond onherkenbaar (Martina1)
Verwaarloosd huisdier als hond onherkenbaar
Wegens het verwaarlozen van zijn poedel Spud, is de 67-jarige Robert Neville Braithwaite uit het Australische Camden Park veroordeeld tot het doneren van 4.400 euro aan de dierenbescherming. Het hondje, door Braithwaite nog nooit naar een hondentrimmer gebracht om het te laten bijknippen, was bedekt met een kilo vervuilde hondenvacht.
De hond zag er zo verwaarloosd uit dat niet je niet eens meer kon zien wat zijn voor- of achterkant was. Daarnaast werd het Braithwaite verboden nog langer huisdieren te houden. Zijn collectie exotische vogels moet hij dus verkopen. (odbs)
Harvey is een Staffordshire bull terrier, net zoals deze hond.
Een familie uit York heeft maar een verklaring voor het verdwijnen van hun geliefde viervoeter. De hond is via de trampoline in de tuin verdwenen. Harvey moet zo wel over de omheining gesprongen zijn, beweert haar baasje Laura Kidson.
Groot verdriet "De omheining is niet zo hoog maar hij kon er niet zomaar overspringen. Hij moet wel via de trampoline over de draad geraakt zijn en zo langs de tuin van de buren ontsnapt zijn. Het is niet de eerste keer dat het gebeurt maar hij bleef nooit lang weg." Haar dochtertje Chloe Beattie weet met haar verdriet geen blijf. "Ze stopt niet met huilen. Ik ben bang dat iemand hem nu zou mishandelen. Ik kreeg hem net na de geboorte van Chloe en ze is dol op hem", besluit Kidson