Lang slapen, iedereen van eten en drinken voorzien, de artikelen in de krant becommentariën, nabeschouwing van het paardansen op het olympisch ijs van Milaan, voorbereidingen voor de wandeling die mijn gasten gaan doen enz en de voormiddag is met een vingerknip voorbij gevlogen. En nu kan ik rustig aan mijn dagelijks blogje beginnen, want een lunch moet ik niet voorzien. Vandaag komen onze beste ijsdanseressen op de piste en hopelijk brengen ze hun kür er zonder kleerscheuren en valpartijen ten tonele. Met goed gevolg, hoop ik, want de verzameling plakken is maar een mager beestje tot hiertoe. Mopperen mag ik eigenlijk niet doen, want er zijn toch een 30-tal atleten die een olympisch diploma krijgen en zoals een echte olympiër moeten we zeggen, 'deelnemen is belangerijker dan winnen' al is zegevieren natuurlijk het plezantste, zelfs voor de Belgische thuisblijvers en teevee-kijkers. Het zijn toch bewonderingswaardiger sporters, jàààààààren trainen, oefenen, geen pleziertjes, dieetjes volgen, alles opzij zetten wat deel uitmaakt van het hedendaagse jeugdige goede leven, om één moment de gloire te hebben in hun jonge leven. Want het zijn allemaal jonge mensen, op 1 enkele uitzondering na, prille twintigers. Die hun talenten aan de wereld willen tonen, zonder er een geldelijke vergoeding voor te krijgen of er fortuinen voor in de wacht te slepen. Volharding om dat ene moment in het leven te bereiken, de gouden medaille en die ontvangen op het hoogste schavotje. Alle deelnemers aan de olympische spelen zijn kampioenen en doen een gewone sterveling zoals ik, met open mond kijken naar hun sportieve prestaties. "We zullen het zien" zei onze Brusselse minister president Boris, in zijn beste Vlaams, en iedereen zal weer duimen voor onze meisjes op het ijs.
Het is ook plezant om in gezelschap eens een kwis op tv te volgen zoals de 'Krokusquiz' op canvas. Ons eigen geheugen eens testen of we de antwoorden op de vragen die Phara stelt, nog weten en nog kennen. Een gezellig spelletje met al de versnaperingen en een drankje erbij en ons gewoon amusement geeft. Nog tot het einde van de week is het genieten van deze Winterspelen. Tot morgen
Mijn ene zoon en zijn gezin waren juist op tijd vóór de sneeuwstorm vertrokken, mijn dochter en co kwamen er middenin hier aangeschoven. Eens de buien voorbij, steeg de temperatuur en was de sneeuw even rap verdwenen als hij toegekomen was. Terwijl het ene gezin is gaan wandelen zit ik op gezin nr 3 te wachten. Nog tot morgen zal het hier een drukte van belang zijn en achteraf blij dat ik iedereen eens rondom mij heb gehad. Ik ben gelukkig dat iedereen in goede gezondheid is, zowel kinderen als kleinkinderen en kan dan weer wachten op de volgende bijeenkomst rond Pasen. Gisterenavond hebben we als echte kenners naar het mooie 'paardansen' gekeken. Stijve harken als we zijn, merkten we elke fout van hem of haar op. Een verkeerde grip, niet synchroon genoeg, niet hoog genoeg gesrongen, een verplichte oefening vergeten, een 'bijna' valpartij, afijn, alle verkeerde bewegingen in bijna perfect uitgevoerde dansen. Bij de 'Bolero van Ravel' dacht ik eens aan de perfecte score van Torvill (Jayne) and Dean (Christopher) bij de O.S. 1984 in Serajevo. Nu nog wachten op Loena en Nina. Misschien bezorgen die ons nog een medaille.Met deze winterspelen ben ik wel tevreden, het brengt wat andere sporten op de buis dan wielrennen en voetbal en je kan eens voor de landgenoten supporteren die jarenlang oefenen en trainen om te mogen deelnemen aan deze winterse Olympiade. Zo, ik ga mijn tafel dekken en de pompoensoep met wortelen op tafel zetten. Mijn jongste zoon en co komen eraan. Tot morgen
Probeer in ieder geval elkaar goed warm te houden door veel omarmingen en knuffels te geven want het is ijzig buiten met een schrale wind uit het zuidoosten die alles nog wat kouder doet aanvoelen. Gelukkig kunnen velen toch warm en gezellig binnen zitten en zich warmen aan de liefde die Valentijn gisteren weer bracht bij velen. Hier heeft iedereen goed geslapen, wat enorm belangrijk is om zich goed te voelen bij zo'n echte winterdag. Niet alleen 'ik' ben tevreden maar waarschijnlijk ook de Brusselse landgenoten die uiteindelijk weer een ééntalig Franse ministerpresident, Dilliès, hebben. "We zullen zien" is voorrlopig de enige zin die mijnheer Boris in verstaanbaar Nederlands kan uitbrengen. Hij zal nog veel taalbaden nodig hebben vooraleer hij op de vele vragen van de Vlaamse journalisten en reporters een deftig antwoord kan geven in de eigenste taal van de verslaggevers en vragenstellers.
Voor de rest is het al Olympische Spelen dat de klok slaat. Als het me goed voorstaat, heeft België nog maar één medaille binnengehaald, een onverwachte bronzen plak bij de shorttrack. Een magere oogst. Maar kom, nog een week te gaan op deze prachtige spelen, misschien komt er nog een plakje bij.
De lucht betrekt, wordt grijzer en grijzer en men voorspelt zelfs, voor hier aan de kust, een lichte sneeuwval. Maar voor de sneeuwvoorspellingen, zijn mijn voeten de beste weermannen. Als de witte vlokken komen krijgen mijn voeten het plots winters koud. Voorlopig is alles nog geruststellend en zijn mijn ledematen nog goed van temperatuur en ga ik genieten van de aanwezigheid van mijn kinderen. Deze namiddag komen er nog enkelen erbij. Het zal een getater van jewelste worden, mijn oren zullen flappperen en mijn stem zal morgen wel hees en schor klinken. Tot morgen
Deel twee van een bewogen weekend. Zo mag ik dat wel noemen. Alle emoties zijn geuit, een goede babbel met zoonlief en vriendin met haar dochter, en die zijn nu eventjes op stap in mijn dorp aan de zee. Dan begin ik maar aan part 2 van mijn zaterdagse blog. Dat gaat natuurlijk over de OS, die me laat kennismaken met al die gevaarlijke sporten waarbij nog niet veel gekwetsten gevallen zijn. Dit in tegenstelling tot de lawines in de Alpen die al heel wat dodelijke slachtoffers heeft geëist. Maar de atleten verkiezen het liedje van John Lennon (1940-1980), make peace and love no war. Veel liefde op de pistes en banen. Gedurende de dag houden ze zich warm met hun fantastische caprriolen, tijdens de nacht houden ze elkaar warm door elkaar alle liefde van de wereld te geven. De 3500 atleten hebben alle beschikbare condooms (10.000) die ter hunne gerief ter beschikking werden gesteld, opgesoupeerd of liever gezegd aan een grondige test onderworpen. Men kan zeggen, dat de atleten gebruik maken van alle accomodaties en materialen die het IOC hen geeft om een aangename tijd in de olympische dorpen in Cortina en Milaan te hebben en de liefde de kans te geven om te zegevieren. Voilà, mijn 2e korte bijdrage in dit liefdevolle weekend. Tot morgen
Ik ben een beetje zenuwachtig en daarom zal mijn blog in schuifjes geschreven worden. Een eerste deeltje dat ik nu al schrijf en een tweede deeltje deze namiddag. Het is lang geleden dat ik mijn tweede baby gezien heb, nu een boom van een vent , +1m85 en navenant de kilo's. Ik zit nu op het puntje van mijn stoel te wachten terwijl ondertusen mijn soep staat te pruttelen om klaar te zijn als hij toekomt. Het is een frisse en winderige dag dan doet een warm soepeke met ballekes altijd deugd bij aankomst. Alhoewel ik geen Valentijn heb, beschouw ik dit bezoek dus als dusdanig en zal er vreugde en blijdschap zijn als hij toekomt. In ieder geval bij mij, minder bij de hond die zijn jaloerse kant een beetje zal tonen door altijd maar mijn aandacht te trekken. Zo mensen tot later op de dag. Tot strakskes
Het weer is zoals de Processie van Echternach, 3 stappen vooruit en twee achteruit. Zo geraken we ook wel aan de lente. Het is nog maar februari en we verlangen al naar de warmte. Dat zal nog wel eventjes op zich laten wachten, het winteruur moet nog eerst vervangen worden door de zomertijd en de winterspelen zijn ook nog bezig. Spijtig genoeg, maar Europa heeft beslist dat de omschakeling van zomertijd naar winteuur en vice versa, zo zal blijven. Terug naar gisteren en vandaag. Wat me opviel tijdens deze OS, dat er op deze ijzige spelen, niet meer zwaargewonden en gekwesten vallen. Dat is een wonder op zich. Gisteren tijdens de 'half pipe' en het slalommen, waren er zoveel pertes die gewoon weer verder op de latten konden de finish behalen. Het lijkt me dat ze een oefentijd gebruiken om zonder rampzalige gevolgen te leren vallen. Gelukkig maar, want breuken en peesscheuren zijn echt wel de diagnoses die horen bij een sport op sneeuw en ijs. Politiek was er goed nieuws te horen uit het hoofdstedelijk gewest. Na 600 dagen is er eindelijk geen regering meer van lopende zaken maar een heus kabinet me nieuwe ministers dat weer nieuwe belastingen kan opleggen en nieuwe wetten kan invoeren, zoals dat er in de gezondheidszorg nederlands moet gesproken worden. Eens curieus of dat zal lukken met al die exotische nationaliteiten die dachten met Frans en Engels in Brussel hun toekomst te kunnen uitbouwen, vooral als verplegende/verzorgende en 'floormanager'in de ziekenhuizen. Enfin, ik hoop uit de grond van mijn hart dat het lukt dat Nederlands/Vlaams weer een prominente rol krijgt toebedeeld in onze hoofdstad en zijn 19 gemeenten. Belangrijk is ook dat Anderlecht eens gewonnen heeft en dat het proces van Coucke versus oude eigenaren, uitgesteld is tot mei. Dat was het voor vandaag en nu nog wat werken in mijn huishouden, de was en de strijk doen. Tot morgen
Poetsen, boodschappen doen en dan naar de zee gaan kijken!. Dat was af en toe met een streeepje blauw, maar grijs is de boventoon in het weerbeeld en de zee weerspiegelde dat ook. Het was en is droog en dat is na de plensbui van gisteren toch welkom. Ik ril er nog altijd van. Vandaag wil De Wever zich profileren al dé grote staatsman van het oude continent en doet hij al het mogelijke om ook zo genoemd te worden. Hij zit vandaag wel mee aan tafel, hij ontvangt de groten van Europa in een waterkasteel dat ook de Duitsers doet dromen, en heeft ook een groep vrienden rondom zich geschaard die hij de 'vrienden van de competiviteit' noemt, 19 bevriende Europese naties. Hopelijk hebben al die vergaderingen en bijeenkomsten positief effect op onze Belgische economie en industrie, die toch wat ruimer moet bekeken worden dan het Antwerpse district.
De Oekraïnse skeleton atleet mocht niet deelnemen aan de races omwille van zijn helm die de slachtoffers van de oorlog weergaf. Het is natuurlijk een drama voor elke sportieveling die omwille van niet-sportieve voorvallen, zijn kans op eeuwige glorie en roem ziet verdwijnen. En dan was er natuurlijk het drama van Wennemars die door een fout van de Chinese schaatser, zijn kans zag teloorgaan om opnieuw een schaatsrecord op de 1000 meter en Olympisch kampioen te worden. Sportieve drama's gebeuren er veelvuldig in al die byzondere gevaarlijke disciplines waarbij toppers zich niet dikwijls kunnen meten aan hun tegenstanders en rivalen. Ik heb dan gisterenavond gekeken naar het elegante dansen van de ijsparen. Werkelijk mooi om naar te kijken en een goede afsluiter van een natte en koude dag.
Natuurlijk is er nog het verhaal van het bloedende Anderlecht. Een voetbalploeg die met miljonairs speelt, coaches die na 1 training er de brui aan geven, rijke ceo's heeft en iedereen verwijt dat er niets te winnen valt en er slecht gespeeld wordt. Ik vraag me eigenlijk af waar al dat geld om die ploeg in stand te houden, vandaan komt. De slechte prestaties zou allemaal de schuld zijn van een slechte overname door Markske. Wie gelooft nu dat een doorgewinterde zakenman zoveel lijken in een verborgen kast gekocht heeft? Als men de kranten mag geloven heeft hijzelf destijds zijn overnemer een kat in een zak verkocht. Het is zoiets van 'poets wederom poets' maar met verschillende belanghebbenden. Tot morgen
Den emmer water heb ik deze morgen al over mijn haar en hoofd gevoeld, toen ik met Raziel naar Middelkerke tramde om hem bij de trimster af te zetten. Ik had echt geen goesting om de auto uit de garage te halen voor een ritje van 5km. Ik wilde wat rondlopen in de straten en naar de etalages kijken met de nieuwe spullen en kleuren van het voorjaar. Maar ik kwam bedrogen uit. Geen enkele etalage had lentekleuren achter de ramen hangen en de winkels gingen pas open op 14 februari. Ik ben eigenlijk nat geworden, bij manier van spreken, voor niks. Ik wilde dan eens in het 'Silt' een krokske gaan eten en meteen eens rond te kijken in die goktempel, maar dat soort eten is te min om daar te serveren. Ik stond rap weer buiten in de plensenden regen. Gelukkig waren er enkele brasseries open en heb ik in eentje daarvan een lekkere 'croque hawaienne' met veel groenten, kunnen binnenspelen en wel aan een schappelijke prijs. Het smaakte me oprecht goed. Na 2u dwalen door de straten van mijn hoofdgemeente kon ik eindelijk weer mijn sloeber met een mooi witte en propere coiffure ophalen en huiswaarts keren. Zo, nu ga ik mijn koffieke drinken met een wafeltje erbij terwijl de namiddag al goed gezet is. Dan ben ik nu weer klaar om naar de sportieve prestaties van onze atleten te kijken. Gisteren was er dan de onverwachte bronzen medaille van de Belgian Ice Bears in de gemengde ploeg van de estafette shorttrack race. Ze hebben goed gepresteerd. Ik weet niet of er vandaag Belgen aan de start komen in een of andere discipline, dat hoor ik dan wel van de commentatoren. Eerst nog een ommetje met de hond en dan ga ik als een zeer sportieve vrouw supporteren voor de atleten die weeral knalprestaties zullen leveren. Maar ik word moe van te kijken naar al die superlenige sportievelingen. Vandaar dat ik in mijn zetel ga kijken, als ik dan in slaap val, lig ik tenminste gemakkelijk. Tot morgen
Ik ben klaar om met mijn blog van de dag te beginnen: krant gelezen, spellekes gedaan, mails gelezen, nieuws gelezen van VRT. Omdat het vandaag de 'Internationale dag van de Peulvrucht' is, luister ik ondertussen maar naar "De Peulschil" van Kris De Bruyne (1950-202021). Gaat de zon erdoor komen of blijft het een ganse dag miezeren? Geen wolkje te zien op de buienradar, maar toch word ik nat als ik buitenkom. Dat is echt niet aangenaam, maar zoals eerder al geschreven, geen nood dat ik het grootste deel van de tijd moet binnenblijven want ik kijk graag naar de sportievelingen die in sneeuw en vrieskou, hun beste tijden neerzetten. Ik begin zelfs de termen te begrijpen van elk sportonderdeel en hun deelnemers. Gisteren was er bij onze noorderburen een gigantische 'oef' te horen omdat ze uiteindelijk hun gouden en zilveren plak hebben kunnen bemachtigen bij het 1000m wedstrijdschaatsen of langebaanschaatsen of sprintnummer, afhankelijk wie je hoort spreken. Ik denk dat er zelfs een paar records gebroken zijn door de oranje ploeg door Jutta Leerdam. En dan was er de 'combiné', waarbij ik in eerste instantie aan mijn moeder dacht en al de andere moeders die na de bevalling van hun eerste telg, gewongen werden een 'combiné te dragen om enigszins een 'figuur' van 'vrouw' terug te krijgen. Want zoals jullie waarschijnlijk allemaal weten werden de vrouwen tot ongeveer de jaren '50, gedwongen tijdens de zwangerschap voor 'twee' te eten. Met alle gevolgen vandien na de bevalling, een vrouwenmodel dat nergens op leek. Om weer wat bevalligheid te krijgen, buik, borsten, billen van elkaar te kunnen onderscheiden, werd er door de lingeriefabrikanten een ondergoedkledingstuk, een combiné, uitgedokterd te weten: een 'gaine en bustehouder' met tussen die 2, baleinen van walvissen of plastieken of houten stokken in stof gestoken om met elkaar te verbinden en alles in de juiste positie te krijgen en te houden. Wonder boven wonder kwam er dan weer een soort 'lende' tevoorschijn. Maar dat bedoelden de reporters natuurlijk niet. De combiné is een team waarvan de ene de 'slalom' en daarvoor een 40-70 tal 'poortjes' moet ontwijken, voor zijn rekening neemt en de andere de 'afdaling van iets meer dan 3 km tegen soms 130km /u zonder een snelheidsovertreding te begaan. Ik heb voor al die overwinnaars een mooi gezegde gevonden en dat alle sporters zullen beamen: "Geen enkele overwinnaar gelooft in het toeval". Dat is een gezegde van Friedrich Nietzsche (1844-1900). Tot morgen
Het is met 5°C een kille grijze start van week 7. Niet getreurd, denk ik, ik zal me wel warmen door hevig te supporteren voor al de atleten, of zijn het waaghalzen?, van de O.S. In ieder geval heb ik dit weekend eens goed gekeken want veel van die wintersporten ken ik niet. Ik ben geen voorstander van de sportieveling uit te hangen bij frisse, koude, natte temperaturen op een bevroren ondergrond. Dat wil natuurlijk niet zeggen dat me dat niet interesseert, als ik in de warmte die sportieve prestaties kan bekijken. Er zijn ook veel sporten die alleen bij de Olympische Spelen worden uitgezonden op televisie. De rustigste aller sporten is ongetwijfeld 'curling'. Ik kan me niet voorstellen dat daar iemand bij gekwetst geraakt tenzij zijn/haar schouder uit de kom komt bij het bezemen van de ijspiste. Geen geroep, geen getier, rustig vertier. Daarna weet ik niet wat ik bekeken heb: rodelen of skeleton. Waaghalzen in een plastieken schelp, zoals gebruikt om bij rugpatiënten een comfortabele houding te geven na een ingreep. Daar zoeven die rodelaars of skeletonaren (?) tegen 130km/u, in een ijstunnel mee naar beneden. Kim Meylemans is onze grote hoop voor deze sport, want onlangs won ze een medaille in een wereldbeker manche. Wat heb ik nog met verbazing zitten bekijken? Snowboarden, met 'big air' en 'slopestyle'. De 15 jarige Belgische Sky Remans kon als jongste deelneemster aan deze spelen, geen finale plaats halen en moest tevreden zijn met een 27e plaats. Waaghalzerij is deze sport. Maar het grootste accident deed zich voor bij een vrouw van 41 die in het Guinnessbook of Records wilde komen als oudste deelnemer in de discipline 'Afdaling', op 2 latten wel te verstaan. Ze komt zeker en vast in de boekskes met haar falikant afgelopen afdaling. Haar beendergstel hing al met haken en ogen aan elkaar: invoor de ene knie met gescheurde kruisbanden, moest ze een brace aandoen voor steun, terwijl er in haar andere knie al een prothese zit. Ik noem dat 'onverantwoord en niet kunnen ouder worden'. Enfin, ze was met de helikoptervlucht vlugger in het dal dan ze gedacht had en ook met veel meer pijn. Die zien we niet meer op de latten verschijnen.
De cultuursector heeft vorige week zijn laatste prijzen uitgereikt, ditmaal de filmsector met de 'Ensorprijzen'. Iedereen weer gelukkig, die een beeldje of wat dan ook gewonnen heeft. Natuurlijk is een prijs winnen een appreciatie voor zijn/haar kunnen. Net zo min als ik al de prijsboeken lees of de nieuwste cd's aanschaf die in de prijzen vielen, ga ik ook niet naar de cinema gaan voor een cultfilm te bekijken. Ik zal wel eens naar de Gaanderijen gaan en kijken wie er op den Dijk een tegel heeft gekregen. De politiek moet zichzelf gaan heruitvinden want heel hun bij nachte uitgedachte BTWsysteem kon het daglicht niet verdragen. Misschien dat ze nu, zoals gewonen mensen, eens overdag de handen uit de mouwen steken. Ze zitten er dan wel met opgerolde mouwen, maar steken geen poot uit. Tot morgen
