Niet alleen huisartsen, maar ook apothekers zien dat patiënten steeds vaker zorg mijden wegens de hoge kosten. Dat blijkt uit twee onderzoeken onder 300 huisartsen en bijna 400 apothekers, die vanavond worden gepresenteerd in een uitzending van het Nationale Zorgdebat (Omroep Max).
Het onderzoek werd uitgevoerd in samenwerking met de Vereniging Praktijkhoudende Huisartsen (VPH) en apothekersorganisatie KNMP. Het weggeven van overgebleven medicijnen mag formeel niet, maar volgens een dokter in Tilburg - die om deze reden anoniem wil blijven - is de nood bij veel mensen hoog.
Restanten
De restanten, die eigenlijk vernietigd moeten worden in de apotheek, krijgt hij van nabestaanden van overleden patiënten, ouderen die naar een verpleeghuis gaan of van patiënten die een bepaald medicijn niet blijken te verdragen. Uit het onderzoek blijkt dat patiënten vanwege de rekening vooral afzien van fysiotherapie, medicatie, bloedonderzoek en bezoek aan een specialist. Bijna één op de zeven huisartsen ziet dat patiënten zelfs operaties laten schieten.
Chantal van het Zandt, huisarts en VPH-bestuurslid: ,,Om zorgkosten te besparen, spelen mensen met hun gezondheid, en soms met hun leven."
PvdA-minister Jeroen Dijsselbloem (Financiën) noemt het zorg mijden 'een probleem' en vindt dat het eigen risico in de zorg moet worden afgeschaft. Dat zei hij dit weekend tijdens het nationale zorgdebat in Carré.
Ook SP en GroenLinks bepleiten afschaffing, het CDA wil verlaging.
Deze pluizige bol kan Klara's leven redden !

![]()
Deze pluizige bol kan Klara's leven redden
© Photo News.
Klara is 8, lijdt aan diabetes type 1, en moet elke nacht vier keer worden gecontroleerd. Voor haar twee mama's is dat een zware taak, maar vanaf dit najaar neemt viervoeter Luna die over. Luna ruikt het als Klara niet oké is, en slaat alarm.
Pas in november is het zover, en trekt Luna in bij het gezin van Anne-Sophie Lahousse en Kerstin Vermöhlen in Gent. Van hun drie kinderen is Klara de oudste. Ze is acht. Broer Bas is 5, zus Luise 6. De diagnose van Klara viel op de dag van haar zesde verjaardag. "Ik had al een tijdje in de gaten dat er iets niet oké was", zegt Anne-Sophie. "Klara vermagerde en had voortdurend dorst. Toen ze op zeker ogenblik onder de kraan hing en nóg niet voldaan raakte, wist ik het. Ik ben verpleegster van opleiding, ik herkende de symptomen."
Toen Klara binnenkwam op de spoedafdeling was het overduidelijk: haar waarden waren zó slecht dat artsen meteen concludeerden dat ze diabetes type 1 had. Een week bleef Klara in het ziekenhuis, samen met haar mama's. "Er is in die week héél veel op ons afgekomen. Je moet je hele leven aanpassen. 24 uur per dag moet je je kind in de gaten houden. Altijd moet je alert zijn."
Hyper en hypo
Klara bleek een goeie leerling: heel snel had ze als 6-jarige onder de knie hoe de vingerprikjes werkten, hoe ze koolhydraten moest tellen, hoe ze insuline toegediend moest krijgen en hoe ze moest voelen wanneer ze een te lage (hypoglycemie) of een te hoge bloedsuikerspiegel (hyper) heeft. Een halfjaar geleden kreeg Klara een sensor op de arm waarmee ze ook zélf haar waarden kan meten. Intussen is er ook een insulinepomp, maar de zorgen blijven groot. Vooral 's nachts, wanneer Klara slaapt. "We staan tot wel vier keer per nacht op om te checken of de waarden oké zijn. Soms is dat niet het geval, en moeten we Klara iets te eten geven. Ze is dat intussen gewend geraakt. Ze wordt er niet eens echt meer wakker van."
Nachtelijke controles
De nachtelijke controles zijn van levensgroot belang: Klara kan een plotse hypo of een hyper krijgen en daardoor kan ze in een coma belanden. In het ergste geval kan ze sterven. Die situatie zal de rest van haar leven hetzelfde blijven: diabetes type 1 gaat nooit meer weg, het kan hooguit eens een dag wat stabieler zijn dan de vorige. Voor Anne-Sophie, leerkracht bij verpleegkundigen, en Kerstin is de zorg voor Klara loodzwaar. "We hebben het er allemaal heel graag voor over, maar het sloopt. We zijn moe. Drie kinderen, jobs én suikerziekte in huis is veel." Vanaf november komt daar verbetering in: als Luna eenmaal in huis is, zijn het niet meer de mama's maar is het de hond, die de nachtshift doet.

















































