De assistentiehond van rolstoelpatiënte Charlotte De Ghein (31) heeft vorige week het leven gered van zijn baasje. Toen het dier hoorde hoe Charlotte het uitschreeuwde van de pijn, rende hij met de telefoon in zijn muil naar haar toe. Zo kon Charlotte de hulpdiensten verwittigen.
De hond helpt Charlotte onder andere bij het aankleden. - Joke Couvreur
Charlotte lijdt aan spina bifida. De linkerkant van haar lichaam is verlamd nadat ze als baby hersenschade opliep door haar ziekte. Ze heeft een zwak gestel, wordt geplaagd door allergieën en weegt amper 38 kilogram. Zonder haar elektrische rolstoel kan ze geen kant op. Toch woont ze dankzij haar speciaal afgerichte golden retriever van vzw Hachiko al drie jaar zelfstandig in een appartementje in Gits. De 6-jarige viervoeter helpt haar met aankleden, dekt de tafel, helpt haar 's morgens uit bed en wijkt geen seconde van haar zijde.
Enorme pijn
Vorige week maandagavond bewees hij pas echt dat zijn training van 25.000 euro elke cent waard is. "Ik maakte me zoals elke avond rond 22.30 uur klaar om met hem nog een avondwandelingetje te maken", vertelt Charlotte vanuit haar ziekenhuisbed. "Ik ging nog even naar het toilet, maar toen ik mijn sonde wou steken, overviel me een enorme pijn. Nog nooit had ik zo'n pijn gevoeld. Ik schreeuwde de longen uit mijn lijf. Nadenken lukte niet meer, laat staan commando's geven aan mijn hond. Ik was uit mijn rolstoel en voelde de kracht verdwijnen uit mijn lijf. Mijn hele leven flitste voor mijn ogen. Net toen ik dacht dat ik zou flauwvallen van de pijn zag ik mijn maatje voor me staan met de telefoon in zijn muil. Al hakkelend en hortend heb ik een ambulance kunnen bellen."
Trouw bij baasje
Terwijl de ambulance en de MUG onderweg waren, heeft de hond onafgebroken aan de voordeur staan blaffen om de ambulanciers de weg te wijzen. De arts diende Charlotte een pijnstiller toe, waarna de verpleegkundigen haar, nog steeds kermend van de pijn, de ambulance in hesen. "De verpleegkundigen wilden mijn hond laten meerijden in het passagierszitje van de MUG-auto, maar daar wou hij niets van weten. Hij week geen centimeter van mijn zijde", gaat Charlotte verder. "Uiteindelijk hebben ze hem toch in de ambulance moeten laten meerijden", lacht ze.
Darmverstopping
Op de spoed aangekomen, ontdekten de dokters dat Charlotte met een gevaarlijke darm- en blaasverstopping zat, waardoor er intern een zware druk werd uitgeoefend op haar andere organen. Een behandeling met pijnstillers, lavementen en spoelingen brachten soelaas, maar Charlotte zal nog weken terug op krachten moeten komen. "Toen ik dacht dat ik doodging, ging mijn eerste en laatste gedachte uit naar mijn hond", vertelt ze. "Wat zou er met hem gebeuren als ik er niet meer was? Het klinkt misschien vreemd, maar als ik sterf, zou ik dat graag samen met hem doen. Hij betekent alles voor me", getuigt de vrouw uit Gits.
Terwijl Charlotte in het ziekenhuis ligt, overnacht de hond bij haar moeder. "Al heeft hij de eerste nacht wel moeten doorbrengen op het politiecommissariaat", besluit Charlotte. "Omdat hij me miste, heeft hij de boel er blijkbaar grondig op stelten gezet. Eén ding weet ik zeker: als we terug samen thuis zijn, ga ik hem compleet rot verwennen. Ik heb mijn leven aan hem te danken. Dat verdient een heleboel extra knuffels."



ASSISTENTIEHOND REDT LEVEN VAN BAASJE !
Charlotte De Ghein in haar ziekenhuisbed in AZ Delta. - Sam Vanacker



.jpg)










































