LA PALMA - STONE STACK

PALMESE JACHTHONDEN
___________________________________
Op mijn ochtendwandeling kwam ik konijnenjagers tegen.
De "Podenco" stamt af van de honden van de Farao's. Men vermoed dat de Phoeniciërs deze honden mee brachten naar de toen "Gelukzalige Eilanden". Het is een van de oudste bestaande rassen.
Er is een vermoeden dat het ras reeds 7000 jaar rondloopt. De "Podenco" is een geboren jager. Zijn gehoor, snelheid en reukvermogen zijn perfecte hoedanigheden om op konijnen te jagen. Hij is zeer beweeglijk en kan lopen van 's morgens tot 's avonds. Hij is onafhankelijk, intelligent, loyaal, vertoont geen agressiviteit en is een vriend van Jan en Alleman.
Van een nobele en kalme hond (zoals hij afgebeeld staat naast de Farao's) verandert hij volledig in een jager op de jachtvelden.
Op de foto bemerk je een konijn aan de gordel van de jongen. 

Als men de zuidpunt van La Palma bezoekt denkt men slechts aan één ding "VULKANEN".
Op dit grondgebied hebben de laatste 355 jaar niet minder dan vier uitbarstingen plaatsgevonden.
Het is wonderbaarlijk om over deze lavavelden en -rivieren te lopen die uit verschillende spleten  van deze vulkaanhellingen zijn ontsproten. Een adembenemend schouwspel van schitterend natuurgeweld.

Ademen doet de aarde hier nog steeds, hier en daar tijdens wandelingen ontdekt men ijzeren plaatjes aan de lavavloer bevestigd, waarop instrumenten worden geplaatst om de seismische bewegingen van de aarde te kunnen waarnemen aan de hand van landmeting.
Ook ziet men buizen die in de grond zijn geslagen om de temperatuur dieper in de aarde te meten.
Ik dacht zo : Als die stoppen er af vliegen, weet men hoe laat het is. Wegwezen dan...

Na de banaan is het toerisme de laatste jaren "OMARMT" als tweede steunpilaar van de eilandeconomie.
Vanaf de jaren tachtig is de stroom toeristen langzaam toegenomen. De eilandregering heeft de politieke wil om een "ander" toerisme te "0MARMEN", namelijk de liefhebbers van natuur en avontuurlijke wandelingen. Deze toeristen verblijven meestal in huisjes op het land of kleine complexen die geïntegreerd zijn in het landschap. Om dit initiatief te laten lukken is het aan te raden een limiet te stellen aan de toeristische groei.
Wil je mooie huisjes kijken, ga dan naar www.oceaanzicht.nl

Een dorp gebouwd in een vulkaan en een beschermd natuurgebied.

Het natuurmonument "RISCO DE LA CONCEPTIÓN".
Oppervlakte : 66 hectaren.

Dit gebied is een oude vulkaanstruktuur, landschappelijk verbonden met de hoofdstad van het eiland Santa Cruz de La Palma en van groot wetenschappelijk en geologisch belang.
Op de foto's ziet men een staaltje hoe op alarmerende wijze natuurgebied wordt opgeslokt door woningbouw. Men vraagt zich af wie en wat hier beschermd wordt. Steengroeven en de drang tot bebouwing hebben in dit geval grote schade aangericht aan dit "Natuurmonument".

KRIJGER MET SCHILD
__________________________________
Sommige vulkanen lijken op een schild van een krijger, vandaar de naam "Schildvulkaan".
La Palma bestaat hoofdzakelijk uit twee vulkanen.
Een lange uitgerekte "Rifvulkaan" (Cumbre Vieja) in het zuiden en een cirkelvormige "Schildvulkaan" in het noorden.

LOS DRAGOS GEMELOS - TWEELING DRAKEBLOED BOOM
_____________________________________________________________________________
Niet ver van het dorpje San Pedro in de gemeente Breña Alta, tussen de huizen in staat een eeuwenoude tweeling drakebloed boom. In het Spaans "Los Dragos Gemelos".

DE LEGENDE
De legende vertelt dat tweelingbroers verliefd waren op dezelfde jonge vrouw. de mooie jonge dame was verliefd op de beide broers. De dag naderde dat het meisje moest kiezen. Zij bleef besluiteloos en de broers besliste tot een duel. Om het gevecht te stoppen verklaarde het meisje nooit een van hen te zullen huwen. Het mocht niet baten. De broers hun lot was bezegeld en zij vochten beiden tot de dood.

In wanhoop en verdriet versierde de jonge vrouw de plaats waar het bloed van de broers had gevloeid met bloemen, bladeren van de mythische laurierboom en twee takken van een drakeboom die zij in de grond stak op de plaats van het bloed der liefde.

Heden, na eeuwen zijn de drakebomen in elkaar vergroeid en staan daar in harmonie en bevestigen ze de eeuwigheid van de liefde.

Hoog op de takken van de drakeboom zijn vele namen door geliefden gekerfd. De meeste van die mensen leven niet meer, de namen staan daar reeds meer dan honderd jaren ingekerfd.

De eerste luchthaven van La Palma dateert van 1955 en was gelegen op het terrein "Buenavista" in de gemeente Breña Alta. Op de eerste foto bemerk je in het midden, links boven de rookpluim een donkere vlek, dat is wat rest van de oude luchthaven. De kleine landingsbaan werd in 1970 buiten gebruik gesteld. De landingsbaan was alleen geschikt voor kleine één en tweemotorige (DC 3 achtige) vliegtuigen. De verkeerstoren evenals het luchthavengebouwtje staan er nog. De tarmac en een overblijfsel van de landingsbaan wordt nu gebruikt als oefenterrein voor het "Palmese leger" die met twee helicopters een eventuele invasie op onze stranden zal tegen houden. ;-)

Bewerkte strandkeien (handpalm grootte).

De bloeiende commerciële ontwikkelingen (dankzij vooraanstaande Vlaamse en Spaanse families) trokken piraten en boekaniers aan.
In de 16de eeuw werd de hoofdstad SANTA CRUZ DE LA PALMA  verschillende malen aangevallen. In 1553 kwamen er 700 Franse piraten onder aanvoering van "Houten Poot",
François le Clerc aan land en verbrandde en plunderde de hoofdstad.
Nadien werden de vestingen gebouwd ter bescherming van de stad. Het beste voorbeeld dat er nog rest is het " CASTILLO DE SANTA CATALINA ". Het kasteeltje is een kleine vesting gebouwd in zwarte lavasteen. Het castillo is een laatste restant van de ooit schier onneembare vestingswerken van de stad.
(Niet toegankelijk voor het publiek. Waarom? Niet te achterhalen.)  

I'm sitting there, almost at the displaced treshhold of the runway, waiting for my "one and only" to come home while she's landing over my head.

Mijn "one and only" is terug vandaag van veertien dagen België, ik zat haar op te wachten aan het begin van de landingsbaan .

PESCA DE ALTURA, in het Engels " BIG GAME FISHING ",
in het Nederlands is het zoiets als " Vissen op plaatsen verder van de kust verwijderd ".
In Hawaï heet hij " WAHOO ", hier noemen ze hem " PETO ". De vis is een verre verwant van de tonijnen, het is een slanke, lange roofvis die wel twee meter kan worden.

Vijftien jaar geleden was er een visser hier in de haven die perfect de techniek beheerste om op Peto te jagen met de harpoen. Hij stond op de voorsteven van zijn bootje en joeg met een haarfijne precisie de harpoen doorheen de Peto.  Bij zonsondergang kwam hij dikwijls terug met 3 à 4 Peto's.
De dag erna was het dan barbecuen. Het vlees van de Peto is wit en ietsje sappiger dan de gewone tonijn.

DUIVENMELKEN - BRIEFTAUBEN - HOMING PIGEONS
Iemand die duiven houdt en er wedstrijden mee speelt noemen we een "duivenmelker".
In het Spaans heet de sport "colombofilia". België is de wieg van de moderne duivensport.
De eerste wedstrijden vonden al plaats in 1800. De sport verspreidde zich langzaam over de gehele wereld ook naar de Canarische Eilanden. Voor Spanje hebben de Canarische Eilanden de meeste geregistreerde duivenmelkers, 40 % van de Spaanse licenties zijn uitgegeven op de Canarische Eilanden.  La Palma heeft meerdere soorten endemische duiven.

Behalve naar samenstelling kan lava ook worden ingedeeld in vorm. Deze lava wordt "Pahoehoe" lava genoemd. De naam is afkomstig van het geluid dat iemand maakt die er blootvoets  probeert over te lopen; Oeh! Oeh! Ah! Ah!

La Palma is een eiland dat recht omhoog uit zee rijst, met een bergrug die van noord naar zuid loopt.
Aan het rijkelijke groen aan de oostkant is te zien dat het daar regent. Meestal hangen er wolken aan de oostkant van de bergrug waardoor de oostelijke badplaatsen minder zon krijgen.
Het westen heeft de meeste zonneschijn, Puerto Naos, Tazacorte en sinds kort ook Fuencaliente zijn de 3 toeristenplaatsen met de meeste zon.

Op de foto's kun je zien hoe je van de nevelige oostkant door de tunnel naar de zonnige westkant rijdt. Wat een verschil!

STONE STACKING AND BALANCING
____________________________________________________________________________
De spanning die ontstaat door het creëren van een tegenstelling met de omgeving geeft voldoening,
al was het maar voor even, tot de aarde beweegt.

Eergisteren hadden we juist genoeg regen om het stof te verwijderen op de planten in de tuin.
Gisteren op het dak gaan kijken waar de regenwolken hingen. Vanuit het noorden kwamen ze aanzetten. Het werd dus een dagje naar het zuiden.

In het dorp "Los Canarios" bakt men de beste amandelkoekjes (almendrados) van de wereld.
Los Canarios ligt in de gemeente Fuencaliente, de zuidelijke punt van het eiland.
De koekjes worden nog op een ambachtelijke wijze bereid.
De rijke traditie van de Palmese banketbakkerskunst heeft veel te maken met de twee basisproducten die het eiland voortbracht, namelijk rietsuiker en amandelen.

Het bekend en beroemd zoet amandelkoekje is te koop in een bar-café en koekjesbakkerij "Parada".
Parada wil zeggen "Stopplaats" en iedereen stopt daar om koekjes te kopen.

Ingrediënten : Amandelen, suiker, eieren, kaneel en geraspte citroenschil. Waarschijnlijk nog een geheim ingrediënt dat men mij niet wil vertellen.
Bereiding : Men kookt de amandelen, haalt de schil eraf en maalt ze. Daarna mengt men alle ingrediënten en maakt kleine hoopjes van 4 à 5 cm doorsnee die op bakpapier gelegd en in de oven gebakken worden.

Gisteren in de late namiddag toen ik terugkwam van de bergtoppen en de "kloof der angsten" nog moest nemen, zag ik het !  Donkere wolken over het Aridane dal.
Eindelijk de lang verwachte regen.

Daar waar het bijna nooit regent, wordt water een kostbaar iets.

Gisteren een typische Palmese maaltijd gegeten.
Zoals de Palmeros begin ik de maaltijd met brood en mojo verde (groene saus met koriander).
Dit is de saus bij uitstek van alle Palmeros, onafscheidbaar als begeleiding van "Papas arrugadas y boniato" (aardappels in de schil gekookt met extreem veel zout en een zoete aardappel of batata).

Als voorgerecht een sopa de garbanzos. Soep met kikkererwten in een bouillon van en met geitenvlees, op smaak gebracht met saffraan.
De soep was zo lekker dat mijn bord al halfleeg was voor ik er aan dacht een foto te maken.

Als hoofgerecht, gegrilde vis met mojo.
Sinds de pré-Spaanse tijden zijn Palmeros altijd grote liefhebbers van de visserij geweest, zoals ook niet anders kan op een eiland dat door zee omgeven is.

Voor dessert pas ik.
Niet te vergeten de onontbeerlijke sterke koffie! Het lepeltje is net omgevallen.