BEELDRESULTATEN VAN DE BRANDING

De klif van Puerto de Tazacorte vóór en na de regens

Happy Valentine´s Day.

Toemaatje voor de zondag,
Enkele zonsondergangen uit mijn archief.

Het lijkt erop alsof het toeval een rol speelt bij elke zonsondergang, geen twee zijn gelijk, soms met spectaculaire kleuren, anderen dan weer met verrukkelijke pasteltinten.
Met name in de winter, als de zon laag staat en het licht een langere weg door de atmosfeer moet maken, kom je de prachtigste kleuren tegen.
Laaghangende bewolking, zicht op de oceaan en een kleine dosis geduld zijn de ingrediënten voor een geslaagde foto van een zonsondergang.
Op een eiland wonen midden in de oceaan, zonder elke dag de zon te zien onder gaan kan ik mij haast niet voorstellen ;-)

Extra toemaatje voor morgen : " Valentijnsdag "

Een zoet voorproefje voor morgen "Valentijnsdag".
De cherimoya is een tropische plant en kwam oorspronkelijk voor in de hoogland-valleien van Zuid-Amerika tussen de 1000 en de 2000 meter hoogte.
Het vruchtvlees van de cherimoya smaakt naar een zeer zoete romige appel en men kan hem uitlepelen.
De vruchten zijn vaak hartvormig.
De Palmeros met een Zuid-Amerikaanse ziel hebben cherimoyas in de tuin staan.

Soms ga ik de meeuwen opzoeken en probeer ik er achter te komen hoe lang ze blijven zitten als ze benaderd worden. Deze meeuwen kennen geen mensen met brood.
Dus achter de meeuwen aanzitten kun je maar van op grote afstand.
Met een 200 mm. lukt het wel de "ready for take off" te shooten ;-)

                                                                     ***

Steeds als ik me met meeuwen bezig hou, denk ik aan "Jonathan Livingstone",
"de" metafoor voor het beperkte leven.
Als je op een eiland bent geboren, heb je om je heen de steeds allesomvattende weidse horizon van de oceaan, met het onbekende daarachter.
Ik ken Palmeros die vertrokken zijn naar Zuid Amerika,  taxichauffeur geweest zijn in Londen, enkelen naar Duitsland en zelfs één Palmera naar België.
Maar de band met La Palma blijft.
Ze zijn ontsnapt aan het "beperkte leven" en hebben nieuwe horizonten opgezocht, maar in hun hart blijven ze "Eilanders".

Een van de meest idyllische plekjes in Los Llanos is de "Plaza Chica".
Aan de "Plaza de España" staat de kerk en langsheen een doorgang komt men op een pleintje met stenen banken, palmbomen en een fontein.
Aan de hand van het architectonisch complex merkt men hier het koloniale welvarend verleden.
Nu koloniseren kleine winkels en restaurantjes de oude huizen die gebouwd werden eeuwen geleden door de rijke families van weleer.

Beeldresultaten van het reuzenrad op de Plaza de España in Santa Cruz de Tenerife.

Een reuzenrad in een stad als attractie is natuurlijk niet meer een origineel idee,
er staan er al in meerdere Europese grootsteden.
Als Europa blijft betalen zouden ze er hier ook wel een bouwen,
ter bevordering van het toerisme ... maakt niet uit of er genoeg volk op afkomt, als het maar gebouwd kan worden.
Mac Donalds heeft een gans andere politiek, die komt er niet op dit eiland, te weinig toerisme.

ACTUALITEIT :
Beeldresulaten van deze morgen : "Mar de Fondo" aan de westkust van La Palma.

In den beginne dat wij hier woonden gebeurde dit (zie foto's) éénmaal om de twee a drie jaar.
Maar deze winter is het reeds de vierde opeenvolgende keer dat de golven metershoog over de pier slaan.
Let wel dit is geen storm, er is geen wind, deze golven zijn het gevolg van een storm ergens op de Atlantische Oceaan.

De schattingen over de stijging van de zeespiegel als gevolg van de opwarming van de aarde lopen enorm uiteen. ze zijn gebaseerd op computermodellen die niet feilloos zijn, maar de werkelijkheid alleen maar benaderen.
Door het effect van het zoet water afkomstig van de smeltende gletsjers (zoet water is lichter dan zout water) en het "warmere" zeewater op de stromingen in de oceaan kan het zeeniveau langs de kusten stijgen.

Hopelijk blijven de orkanen ver weg van La Palma.
Op 29/11/2005 hadden we hier de orkaan "Delta".
In de nacht van 28/11 op 29/11/2005 stootte orkaan Delta tussen Madeira en La Palma door naar Marokko en werd een tropische storm.
Negentien mensen kwamen op de Canarische Eilanden om het leven door Delta, onder wie 18 Afrikaanse immigranten die verdronken toen hun boot omsloeg. 

                                                                  - VOGELVRIJ -

                                                                            ***

Als 'eilander' ben ik natuurlijk gefascineerd door de oceaan rondom me heen.
Ik vertoef dan ook veel aan de kust waar de branding van de zee vele "schatten" op de kustlijn werpt.
Ik heb nooit goed begrepen hoe mensen op een eiland midden in de oceaan gaan wonen zonder zicht op die oceaan en zonder affiniteit met de kust. Een dilemma?
Ik hoef geen dilemma te begrijpen. De weg uit een dilemma is een zeer persoonlijke keuze.
Een tijd geleden vaarde ik nog het eiland rond op zoek naar plaatsen waar,
door de wind en de stroming, veel aangespoeld spul lag.
Los Lázaros was zo'n baai, gelegen aan de zuid-oost kant van het eiland.
Onbereikbaar via land maar vanaf zee met een bijbootje kon je de "schatten" ophalen.

Tussen het vele lelijke maritieme afval kan men incidenteel een object van schoonheid vinden,
in dit geval een wrakstuk van geroest metaal dat mij deed denken aan een vogel in vlucht.

Door de jaren heen heb ik me dan ook het ijzerbewerken aangeleerd.
Het heeft wel een tijdje geduurd alvorens ik een serieuze lasnaad kon leggen,
maar oefening baart kunst.
Het beeld staat nu in de tuin.
De onafgewerkte sokkel van opeen gemetste cementblokken moet nog bekleed worden met lavasteentjes.
___________________________________________________________________________
Hoogte zonder sokkel 160 cm. breedte 90 cm.

Deze morgen heel vroeg, bijna nog donker in de haven van Tazacorte.
Het woord "Tsunami" komt niet meer over mijn lippen.

                            VIJFJAARLIJKSE PASPOORT-RUN NAAR DE CONSULATEN
                          _______________________________________________________

Om de vijf jaar vervallen de Nederlandse en Belgische paspoorten.
Een BIK (Belgische-Identiteits-Kaart) is 10 jaar geldig.
een NIK (Nederlandse-Identiteits-Kaart) is 5jaar geldig en is relatief nieuw.
Ik heb dus gebruik gemaakt ook een NIK aan te schaffen,
ter vervanging van de Spaanse Tarjeta die is afgeschaft.
Om niet te hoeven rondlopen met een A-viertje van inschrijving in de bevolkingsregister,
is zo'n NIK (ter grote van een bankkaart) wel handig.

We moesten om 07.00 hours op de luchthaven van Santa Cruz de La Palma zijn,
voor de vlucht van 08 hundred hours ;-) naar Tenerife.
Op dit vroege uur in alle rust nog een koffietje gedronken in het leeg restaurant v/d luchthaven.
Tijdens het opstijgen van de ATR-72 van Binter Canarias,
zag ik het nieuwe luchthavengebouw (nog in de stijgers) voorbijflitsen.
Er stond ook een Condor die de nacht had doorgebracht op de 'tarmac',
omdat hij de dag voordien niet had kunnen opstijgen tengevolge van de storm.
De ATR-72 is een hoogvleugel net als de 'Fokker Friendship'
en ik had een plaatsje bemachtigd net naast een turbo-prop motor,
Dit geeft meer info en diepte aan de foto's.
De ATR-72 klimt snel doorheen de wolken en in de verte bemerkt men de Teide.
De hoogste berg van Spanje.
Majestueus rijst deze machtige besneeuwde vulkaan boven het wolkendek uit.
We zijn nog maar pas "geleveld" of de komandant zet de flaps op 15º,
laat de wielen zakken en zet de daling in naar Tenerife Norte, voorheen "Los Rodeos".
de luchthaven gelegen bijna in de stad 'Santa Cruz de Tenerife'.
Terug door het wolkendek maar dan in de tegenovergestelde richting.
In de "right hand base leg" van de runway zakken we gestaag en vliegen over de haven.
We passeren de Plaza de España (witte cirkel),
waar in de nabijheid de consulaten zich bevinden.
Het zal nog een uur duren alvorens we daar zijn ...
Regen tijdens de landing, taxi naar de Plaza de España, in de file staan enz ... hectisch!

Tijdens de terugvlucht vliegen we redelijk dicht langs "El Teide".
Voor je het weet zetten we de landing in naar SPC (Santa Cruz de La Palma).
'Island hopping' is geen slechte benaming.
De laatste foto is genomen in 'left hand base leg' voordat we 'final' indraaien.
Alles op zicht, zonder ILS,  de luchthaven heeft geen Instrumental Landing System, wel een VHF-gonio vermoed ik. (Ja, ik ben piloot geweest)
Binnenkort heeft La Palma een luchthaven gebouw om 3.000.000 passagiers per jaar te verwerken met een te korte landingsbaan, zonder taxi-way met backtracking on the runway.
Voor bv. een boeing 747 te kunnen laten opstijgen en landen is een verlengde startbaan en  
een Instrumental Landing System nodig.
Mensen! Waar zijn we mee bezig?

We vliegen over "El Pozo", "Punta del Moro" en "Playa la Martina".

"Clear to land"
"Roger" .... Terug thuis ...  

Een van de meest verrassende aspecten van La Palma zijn voor mij nog steeds de wolken, afwisselend met de kobaltblauwe luchten.
Voor de bezoeker (die er oog voor heeft) moet het ook een wonderbaarlijke waarneming zijn.
Het spektakel is steeds waard te bekijken en van te genieten en te fotograferen.

Zondag is genoemd naar de dag die in de voorchristelijke tijd aan de zon en naar de godin Sól of Sunna was gewijd. De dag wordt algemeen als een geluksdag beschouwd, want als je geboren bent op een zondag ben je een geluksvogel - een zondagskind is iemand die veel geluk heeft in het leven en dat wens ik van harte iedereen toe.

De eerste foto's spreken voor zichzelf...
De 'wereldberoemde' geitenkaas van La Palma,
de zogenaamde "Queso Palmero" wordt gerookt op amandelhout,
gedroogde opuntia bladeren (dit is het gedroogde blad van de schijfcactus)
en gedroogde dennennaalden die men in de pijnbossen verzameld.
Kleine bestellingen worden "artisanaal" in een ton gerookt,
grote hoeveelheden in een speciaal daartoe gebouwde rookoven.
Voor het roken wordt de redelijk zachte kaas ingesmeerd met zout.
Door dit proces wordt hij een beetje bruin van buiten maar blijft wit vanbinnen.
Omdat hij jong wordt gegeten blijft de smaak zacht.
Daarna wordt hij afgespoeld, verpakt en naar de klant gebracht.

                                                            PALMESE GEITENKAAS - II
                                                        ____________________________
Vrienden van ons hebben niet zo heel ver hier vandaan een geitenhouderij annex kaasmakerij.
Beiden zijn gescheiden vanwege de hygiëne.
Vandaag bezoeken we de geiten stallen en de ruimte waar de geiten gemolken worden.
Ziet er allemaal netjes uit.
De mest wordt vergaard in 'samuros' (zwarte plastic bakken) en verkocht aan de bananenboeren om hun gronden te bemesten.
Wat er met de 'cabritos' (kleine geitjes) gebeurt zal ik maar niet op ingaan,
ik eet al jaren geen vlees meer (kwestie van mijn ecologische voetafdruk te verminderen).
Morgen nemen we een kijkje in de kaasmakerij en hoe de wereldberoemde
"Queso Palmero" gemaakt wordt.

                                                             QUESO PALMERO - I
                                                          ______________________
Op het eiland La Palma wordt nog heel veel geitenkaas gemaakt.
De vermaarde "Queso Palmero" met een glaasje witte Teneguia is een must voor elke toerist ;-)
De kazen worden gerookt en elke kaasboer heeft zijn eigen "houtsamenstelling".
Er zijn ook vele varianten, door de jonge kaas in te smeren met paprikapoeder,
zeezout uit Fuencaliente of een speciaal kruidenmengsel.
De verse halfharde geitenkaas wordt ook "A la Brasa" of "Asado" gegeten,
dit is gegrild of gebakken met knoflooksaus (mojo).
Het veroudering proces gaat bij geitenkaas veel sneller dan bij kaas van koeienmelk.
Na vier weken smaakt geitenkaas al naar 'oude kaas' (straf spul).

Morgen bezoeken we een geitenhouderij.

Het uiterlijk van de Canarische banaan is klein en dik van stuk. Deze dwergbanaan is beter bestand tegen de wind en kan tot op +- 300 m. hoogte worden geteeld.

                                                                  ***
Bananen tenten.
Er was een tijd dat de bananenboeren dachten dat ze met een grotere (Amerikaanse) banaan de Europese markt konden veroveren. De grotere banaan is minder bestand tegen de heersende winden.
Men begon dus +- 15 jaar met de bouw van plastic kasten. De tenten werden gesubsidieerd door Europa en in "no time" stond de Valle de Aridane, beneden de 300 m. vol met deze (in mijn ogen) afschuwelijke bananententen die het landschap ontsieren.
Tegenwoordig is het bouwen van zulke tenten niet meer rendabel, ook moet men toelating vragen aan de gemeente om er een te bouwen, deze zijn niet meer zo scheutig om nog een toelating te verlenen.
Op de foto's ziet men wat er gebeurd al zo'n kast niet meer wordt gebruikt.