Now that all the farmers have gone home and Mark Rutte & Co will once again put on their poker faces and promise change, but the handshake will only be a palliative, it should be clear by now what kind of meat we have in the palm of our hand. These people are not people, but are Luciferian unscrupulous no-souls of whom it was already clear during the covid PsyOp that they are capable of genocide.

If you were not already aware of this, then you fell for the propaganda, trickery and deceit even then, and perhaps you took the syringe and fell victim to the mass hypnosis techniques used to programme you to believe in something that does not exist. Just as the nitrogen problem is self-created, so was the virus hoax. If you think it is nonsense, you can keep your hunched position and keep your head in the sand.

I am not afraid to speak the truth and I am not frightened by the self-created image of the arrest and imprisonment of controlled opposition pawns like Micha Kat, Wouter Raatgever and Joost Knevel, because I have mentioned from day one that this game was premeditated to instil fear. These politicians and all their errand boys have no authority over me and their system has no access to the consciousness level of the original sentient being.

The only truth being spoken here is the unvarnished one. Genocide has been committed on a massive scale and the vaccinated population has been injected with network-programmable junk. I have explained this in many articles and you can read it again here.

The testimony below is one of many that have been told to me orally and in writing, and I am posting it uncensored, but only where necessary to adjust the spelling for the benefit of the correct translation by the translation software.

Hello Martin,

Here is the promised information about my father and his death, but first of all I would like to let you know that I follow you with great interest. Your findings and efforts are admirable. I have had your first book for some time now and have read it through several times. Recently, I ordered your latest book and I keep picking it up again and again.

I had actually wanted to send you an e-mail earlier to thank you for your commitment and clear information. It is sometimes hard to take in, but at the same time it is also reassuring. Some of the things you describe are immediately recognisable and make everything fall into place.

Martin, what I would like to tell you about is the so-called sleeping aid that was and is given to patients in hospitals and nursing homes. I will not mention the name right now, but you know what I am talking about. I read an article about this from you, which was pointed out to me by a friend who also follows you from Belgium. It still hurts me a lot, it hurts me with sadness and a lot of anger when I recall everything of the past months. But I have consciously chosen to experience it from the beginning to the end so that one day I will know that those responsible will not escape punishment. I will explain it as concisely as possible.

The story may seem a bit messy, but I would like to tell you the whole story. If you get lost now and then, I understand! I hope you can follow it:

My father died on 9 January 2022 in a nursing home on a locked ward for observation of dementia patients. He was diagnosed with Lewy body dementia (LBD), which started with hallucinations after the flu shot in 2018. Immediately after this shot he became unwell and subsequently had many hallucinations in which he knew exactly what was real and what was not. This caused him enormous anxiety and uncertainty.

Finally, my father was forcibly hospitalised on 4 November 2021, one day after his 94th birthday. He fell almost every day and could no longer sleep at night, which made the hallucinations even worse. This was to my great dismay, I did not want it and wanted to arrange permanent home care for him. I also looked after him most of the time. Unfortunately, my brothers thought differently (I have two older brothers, both over 60) and one day after his birthday we rushed my father to the home. A forced admission, after a discussion with the geriatrician.

The geriatrician decided that he had to be hospitalised and my father said in all clarity: "I have something to say about that too". That was a difficult moment because I didn't support this admission at all. Unfortunately, I was overruled by the geriatrician and my oldest brother. My father had never been ill, did not take any medication and was healthy. He was against the Corona policy, didn't want to be injected with that stuff, as he always said. He was angry at my brothers for allowing themselves to be injected. He did not understand why they were so weak. "We are oppressed, only the planes and bombs are missing", he would say.

He lived through the Second World War and saw people being shot or hanged. He told me a lot of things and I almost forgot that my mother died 7 years ago of heart failure (Lyme). This caused him enormous grief. They had been married for over 60 years.

I had a good relationship with my father, especially the last years he was alone. He did everything himself. I helped him with the big things, like cleaning the bathroom and toilet. He was a technical officer and he still tinkered with things until he was very old. In the summer of 2021 he fixed my bicycle and when he was 90 he was still hanging a lamp on the stairs in my new house. He was strong and alert, but from the moment he was admitted, I saw him deteriorate. At Christmas, I wanted to take him home for a while, but my brothers wouldn't let me, because only four people were allowed in one room because of the Corona measures and my father might not even want to go back to the home! Then they had to deal with that again! Well, I wouldn't want to go back either!

Martin, I could tell exactly from my father when he had had the Corona prick and afterwards also from the use of that "Midas so lame". One day I found him in his little shitty room, behind the table with a plate of rice porridge, his favourite, and he couldn't even get the spoon to his mouth. His face was covered with red spots and his eyes were empty. I cried without him noticing, the carer told me later that he had been stung a few days earlier. I couldn't help saying that I already thought he looked so bad and that it was now completely clear to me. Because he was wandering around at night, they gave him a sedative. (I suspect that they had already administered the 'Midazolam' weeks earlier).

Every day he got worse, he fell more and more, he got skinnier and they didn't pay attention to him, he walked around a lot at night and then he had a broken ear and once his hand was completely open. During the day, when I was with him, he would say: "I dream that I was on a boat and it started to sink and I tried to help people but my hand hurt. He probably started walking around at night and got his hand caught in a door. One day he was in a wheelchair and did not recognise me, it was New Year's Day.

In the following weeks he became more and more weak, fell down more and more often and had no life in his eyes; during the day, when I was with him, he was always asleep. He also had problems swallowing and choked on his food. His food and drink then became concentrated. He became skinny even though he ate well, he fell down and slept more and more during the day. I remember very well that on a Wednesday, the 5th of January, I was about to go home and I saw that the nurses were busy. Curious as I was, I asked why there was so much commotion. Well, there was a patient in the other building who had tested 'positive' and now they were going to test the whole ward as a precaution but... "your father will probably test negative! He is not sick!"

I can still hear myself say: "So you are going to test a whole department, a CLOSED department of all places, where nobody can walk in without a mouth mask? And I hope my father doesn't get a long rod up his nose, because then I can already tell you: no way! That is what I said to them. I was furious! Then I went back to my father for a while, because I was shocked by this message. My father was clear at that moment and said: "Haven't you left yet, girl? He stood up and grabbed me by the arm. "What is it dad?" "Come on, let's go home" he said. "Dad, I'll make sure you get out of here, we're already busy with something else". That was true, a place would become available in an old people's home in his hometown. It was as if he sensed that things were going wrong.

From here on, I will try to write down the further course of events point by point, Martin, because I notice that I still get a rush when I see the images passing by in my head.

- On 5 January they did the test on my father (not the long bar).

- On 6 January, my eldest brother (head contact) was called to say that our father had tested positive and had to go into quarantine for 14 days. We were not allowed to visit him.

- On 6 January, I phoned the department and told them in no uncertain terms that this was not the case. I gave them a day to consult, but I heard nothing. I told them I was going to stand on the pavement and force my way in. That scared them.

- On 7 January, my brother called to say that we could come on Saturday. My father was lying 'comfortably', as they say so nicely. My brother thought they meant that he was lying comfortably. But no. He was on an infusion of Midazolam.

- My brothers and I went to see him on 8 January. I'll spare you the procedure, but it looked like we were going to visit a nuclear reactor. Glasses on, hat on, beak on, suit on, gloves on. Brothers miffed at this. "Yeah", I thought, "you guys believe in that covid shit, so don't whine please!" My father was in bed, asleep. And no, he wasn't getting any more food or drink. Brothers frowning again... I didn't say anything but thought: "This is what you wanted, isn't it? You wanted him to be hospitalised and pricked, didn't you? Well, this heap of human beings is our dad, who is lying here rotting away.

I was not allowed to touch him without gloves, his room was locked with large placards on the door, as if it were a bio-lab. But he heard us, he wanted to get up. When we left later, a nurse told us (one of the few who did not support this policy) that my father had gotten out of bed after we left and had fallen. I think he wanted to come after us. And again, they hadn't been paying attention! Anyway, it will be clear to you that Midazolam had put my father in this state. In short, 'tested positive', not sick and suddenly in bed because he has a fever. Huh?

I should have stayed that night but I had my son with me and he could not stay. I still don't understand why one of my brothers didn't want to stay or why they took care of my son so that I could stay. But no, nothing like that... I wish I had stayed! But unfortunately, I cannot turn back.

- On 9 January, my daughters went to see him. I was very happy about that. Because it would be the last time they would see him, and 8 January was the last time I would see him, but I didn't know that yet. The staff said that he would not wake up again, but that he would make it another week. Therefore, I was not prepared for the fact that on this day, early in the evening, I would get a call from my brother. My father had died.

He was still warm when we arrived. Wearing the suits again, but nothing else was prepared. By now it was 10 p.m. and we discovered that there was only one caretaker, on two wards! The residents wandered over the corridor and there was nobody to supervise them. All at once I saw before my eyes how my father was wandering around in panic during the night. He must have felt terrible! This also explained the many falls.

The doctor on duty came to us and told us that our father had died from Covid. I looked at my brothers: "Are we going to take this guys?" And to my surprise, my oldest brother said, "Now I will intervene, our father did NOT die of Covid. The doctor then said nothing more and offered us to have an investigation done but that it had already been noted on the death certificate.

"I know he died from the sedative you gave him. There is no need for an examination, we know what happened! The doctor was silent.

It was not until 0.00 that the funeral directors came, both dressed like penguins. Nothing had been arranged, there were no nappies in the cupboard, I just gave them a towel. The jumper that he was supposed to wear, which I knew was there in the closet, was gone. I searched for everything. With difficulty I managed to put clothes ready and no, I was not allowed to touch anything. My father was given a mouth mask (unbelievable, what madness) and he was put in a plastic bag, because he was supposed to be contagious. Horrible, how they lifted him up and zipped him into a bag like old rubbish! Disgusting, disgusting, disgusting! But I had to see it. My oldest brother ran away, my other brother did not. We both saw how Dad was literally carried off. On a stretcher, between the 'demented' people, not a carer in sight.

What a horrible end for old people: literally being driven to their deaths! I have seen it with my own eyes. This is just murder!

A few days later, my brothers collected the rest of the stuff from his room. They were flabbergasted to find everything already in crates! This is just assembly-line work. "How can you participate in this?", I often ask myself.

Martin, now you have a first-hand account from a witness. I read that you had some more stories. My father became a victim in a war against humanity. He had an eventful life, went through a lot, was very strong, got through everything, but was unable to defend himself. So criminal, so inhuman! I still feel nauseous every time I think of the death house he was in.

I had hoped that this would wake up my brothers, but no, the gentlemen have also taken the booster shot and are still fully participating in the hoax. But my dad is gone! Such a strong man. He was always so much at the centre of life, despite his advanced age. I still miss him every day.

I wish you all the best and thank you for reading my story.

Kind regards,

GETUIGERAPPORT MIDAZOLAM MOORD OP OUDEREN TIJDENS COVID PSYOP 23 juni 2022

Nu alle boeren naar huis zijn en Mark Rutte & Co weer hun pokerface op zullen zetten en verandering beloven, maar de handdruk zal slechts een palliatief zijn, moge duidelijk zijn wat voor vlees hebben we inmiddels in de palm van onze hand. Deze mensen zijn geen mensen, maar zijn Luciferiaanse gewetenloze geen-zielen van wie tijdens de covid PsyOp al duidelijk was dat ze tot genocide in staat zijn. Als je dit nog niet wist, viel je zelfs toen voor de propaganda, het bedrog en het bedrog, en misschien nam je de spuit en werd je het slachtoffer van de massahypnose-technieken die werden gebruikt om je te laten geloven in iets dat niet bestaat. Net zoals het stikstofprobleem zelf is gecreëerd, zo was de virushoax dat ook. Als je denkt dat het onzin is, kun je je gebogen houding behouden en je kop in het zand houden. Ik ben niet bang om de waarheid te spreken en ben niet bang voor het zelf gecreëerde beeld van de arrestatie en opsluiting van gecontroleerde oppositie-pionnen als Micha Kat, Wouter Raatgever en Joost Knevel, omdat ik vanaf dag één heb vermeld dat dit spel met voorbedachten rade was angst inboezemen. Deze politici en al hun loopjongens hebben geen gezag over mij en hun systeem heeft geen toegang tot het bewustzijnsniveau van het oorspronkelijke voelende wezen. De enige waarheid die hier wordt gesproken, is de onverbloemde. Genocide is op grote schaal gepleegd en de gevaccineerde bevolking is geïnjecteerd met netwerk-programmeerbare rommel. Ik heb dit in veel artikelen uitgelegd en je kunt het hier nog eens teruglezen. Onderstaande getuigenis is een van de vele die mij mondeling en schriftelijk zijn verteld, en ik plaats het ongecensureerd, maar alleen waar nodig om de spelling aan te passen ten behoeve van de juiste vertaling door de vertaalsoftware. Hallo Martin, Hier is de beloofde informatie over mijn vader en zijn dood, maar allereerst wil ik je laten weten dat ik je met grote interesse volg. Uw bevindingen en inspanningen zijn bewonderenswaardig. Ik heb je eerste boek nu al een tijdje en heb het meerdere keren gelezen. Onlangs heb ik je nieuwste boek besteld en ik pak het steeds weer op. Ik had je eigenlijk al eerder een e-mail willen sturen om je te bedanken voor je inzet en duidelijke informatie. Het is soms moeilijk te bevatten, maar tegelijkertijd ook geruststellend. Sommige dingen die je beschrijft zijn direct herkenbaar en zorgen ervoor dat alles op zijn plaats valt. Martin, waar ik je graag over wil vertellen is de zogenaamde slaaphulp die werd en wordt gegeven aan patiënten in ziekenhuizen en verpleeghuizen. Ik zal de naam nu niet noemen, maar je weet waar ik het over heb. Ik las hierover een artikel van jou, waarop mij werd gewezen door een vriend die jou ook vanuit België volgt. Het doet me nog steeds veel pijn, het doet me pijn met verdriet en veel woede als ik terugdenk aan alles van de afgelopen maanden. Maar ik heb er bewust voor gekozen om het van het begin tot het einde te ervaren, zodat ik op een dag zal weten dat de verantwoordelijken niet aan hun straf zullen ontsnappen. Ik zal het zo beknopt mogelijk uitleggen. Het verhaal lijkt misschien wat rommelig, maar ik wil je graag het hele verhaal vertellen. Als je af en toe verdwaalt, begrijp ik dat! Ik hoop dat je het kunt volgen: Mijn vader stierf op 9 januari 2022 in een verpleeghuis op een afgesloten afdeling ter observatie van dementiepatiënten. Hij kreeg de diagnose Lewy body dementie (LBD), die begon met hallucinaties na de griepprik in 2018. Direct na deze injectie werd hij onwel en kreeg vervolgens veel hallucinaties waarbij hij precies wist wat echt was en wat niet. Dit veroorzaakte bij hem enorme angst en onzekerheid. Uiteindelijk werd mijn vader op 4 november 2021, een dag na zijn 94e verjaardag, gedwongen opgenomen in het ziekenhuis. Hij viel bijna elke dag en kon 's nachts niet meer slapen, wat de hallucinaties nog erger maakte. Dit was tot mijn grote ontsteltenis, ik wilde het niet en wilde permanente thuiszorg voor hem regelen. Ik heb ook het grootste deel van de tijd voor hem gezorgd. Helaas dachten mijn broers er anders over (ik heb twee oudere broers, allebei boven de 60) en een dag na zijn verjaardag haastten we mijn vader naar het huis. Een gedwongen opname, na een gesprek met de geriater. De geriater besloot dat hij naar het ziekenhuis moest en mijn vader zei in alle duidelijkheid: "Daar heb ik ook wat over te zeggen". Dat was een moeilijk moment omdat ik deze bekentenis helemaal niet steunde. Helaas werd ik overruled door de geriater en mijn oudste broer. Mijn vader was nooit ziek geweest, slikte geen medicijnen en was gezond. Hij was tegen het Corona-beleid, wilde niet met dat spul gespoten worden, zoals hij altijd zei. Hij was boos op mijn broers omdat ze zich lieten injecteren. Hij begreep niet waarom ze zo zwak waren. "We zijn onderdrukt, alleen de vliegtuigen en bommen ontbreken", zou hij zeggen.

Hij heeft de Tweede Wereldoorlog meegemaakt en heeft gezien hoe mensen werden doodgeschoten of opgehangen. Hij vertelde me veel en ik vergat bijna dat mijn moeder 7 jaar geleden stierf aan hartfalen (Lyme). Dit deed hem enorm veel verdriet. Ze waren meer dan 60 jaar getrouwd.

Ik had een goede band met mijn vader, vooral de laatste jaren dat hij alleen was. Hij deed alles zelf. Ik hielp hem met de grote dingen, zoals het schoonmaken van de badkamer en het toilet. Hij was technisch officier en hij sleutelde nog steeds aan dingen tot hij heel oud was. In de zomer van 2021 heeft hij mijn fiets gerepareerd en toen hij 90 was hing hij in mijn nieuwe huis nog een lamp aan de trap. Hij was sterk en alert, maar vanaf het moment dat hij werd opgenomen, zag ik hem achteruitgaan. Met kerst wilde ik hem wel even mee naar huis nemen, maar mijn broers wilden dat niet, omdat er door de Corona maatregelen maar vier mensen op één kamer mochten en mijn vader misschien niet eens meer terug naar huis wilde! Daar kregen ze dan weer mee te maken! Nou, ik zou ook niet meer terug willen!

Martin, aan mijn vader kon ik precies zien wanneer hij de Corona-prik had gehad en daarna ook aan het gebruik van die "Midas zo lame". Op een dag vond ik hem in zijn kleine klote kamer, achter de tafel met een bord rijstepap, zijn favoriet, en hij kon de lepel niet eens naar zijn mond krijgen. Zijn gezicht was bedekt met rode vlekken en zijn ogen waren leeg. Ik huilde zonder dat hij het merkte, de verzorger vertelde me later dat hij een paar dagen eerder was gestoken. Ik kon het niet helpen te zeggen dat ik hem al zo slecht vond en dat het me nu helemaal duidelijk was. Omdat hij 's nachts rondzwierf, gaven ze hem een ​​kalmerend middel. (Ik vermoed dat ze de 'Midazolam' al weken eerder hadden toegediend).

Elke dag ging het slechter met hem, hij viel steeds meer, hij werd magerder en ze schonken geen aandacht aan hem, hij liep 's nachts veel rond en toen had hij een gebroken oor en een keer was zijn hand helemaal open. Overdag, als ik bij hem was, zei hij: "Ik droomde dat ik op een boot zat en het begon te zinken en ik probeerde mensen te helpen, maar mijn hand deed pijn. Hij begon waarschijnlijk 's nachts rond te lopen en pakte zijn hand gevangen in een deur. Op een dag zat hij in een rolstoel en herkende me niet, het was nieuwjaarsdag.

In de weken daarna werd hij steeds zwakker, viel hij steeds vaker neer en had geen leven meer in zijn ogen; overdag, als ik bij hem was, sliep hij altijd. Hij had ook problemen met slikken en verslikte zich in zijn eten. Zijn eten en drinken werd toen geconcentreerd. Hij werd mager hoewel hij goed at, hij viel en sliep gedurende de dag steeds meer. Ik herinner me nog heel goed dat ik op woensdag 5 januari op het punt stond naar huis te gaan en ik zag dat de verpleegsters bezig waren. Nieuwsgierig als ik was, vroeg ik waarom er zoveel commotie was. Nou, er was een patiënt in het andere gebouw die 'positief' had getest en nu gingen ze uit voorzorg de hele afdeling testen, maar... "je vader zal waarschijnlijk negatief testen! Hij is niet ziek!"

Ik hoor mezelf nog zeggen: "Dus je gaat een hele afdeling testen, een GESLOTEN afdeling van alle plaatsen, waar niemand zonder mondmasker binnen kan lopen? En ik hoop dat mijn vader geen lange staaf in zijn neus krijgt." , want dan kan ik je al zeggen: nee! Dat heb ik tegen ze gezegd. Ik was woedend! Toen ben ik even teruggegaan naar mijn vader, want ik schrok van dit bericht. Mijn vader was op dat moment duidelijk en zei: "Ben je nog niet weg, meisje? Hij stond op en greep me bij de arm. "Wat is er papa?" 'Kom, we gaan naar huis', zei hij. "Pap, ik zorg dat je hier wegkomt, we zijn al met iets anders bezig". Dat klopte, er zou een plek vrijkomen in een bejaardentehuis in zijn woonplaats. Het was alsof hij voelde dat het fout ging.

Vanaf nu zal ik proberen de verdere gang van zaken puntsgewijs op te schrijven, Martin, want ik merk dat ik nog steeds haast krijg als ik de beelden in mijn hoofd voorbij zie komen.

- Op 5 januari hebben ze de test gedaan op mijn vader (niet de lange balk).

- Op 6 januari werd mijn oudste broer (hoofdcontact) gebeld om te zeggen dat onze vader positief getest was en 14 dagen in quarantaine moest. We mochten hem niet bezoeken.

- Op 6 januari heb ik de afdeling gebeld en hen in niet mis te verstane bewoordingen verteld dat dit niet het geval was. Ik gaf ze een dag om te overleggen, maar ik hoorde niets. Ik zei dat ik op het trottoir zou gaan staan ​​en me een weg naar binnen zou forceren. Dat maakte hen bang.

- Op 7 januari belde mijn broer om te zeggen dat we zaterdag konden komen. Mijn vader lag 'comfortabel', zoals ze dat mooi zeggen. Mijn broer dacht dat ze bedoelden dat hij lekker lag. Maar nee. Hij kreeg een infuus van midazolam.

- Mijn broers en ik zijn op 8 januari bij hem geweest. Ik zal je de procedure besparen, maar het leek erop dat we een kernreactor gingen bezoeken. Bril op, hoed op, snavel op, pak aan, handschoenen aan. Broeders ergerden zich hieraan. "Ja", dacht ik, "jullie geloven in die covid shit, dus niet zeuren alsjeblieft!" 

Mijn vader lag in bed, slapend. En nee, hij kreeg geen eten of drinken meer. Broers die weer fronsen... Ik zei niets maar dacht: "Dit is wat je wilde, is het niet? Je wilde dat hij in het ziekenhuis werd opgenomen en geprikt, nietwaar? Nou, deze hoop mensen is onze papa, die hier ligt weg te rotten.

Ik mocht hem niet aanraken zonder handschoenen, zijn kamer was afgesloten met grote plakkaten op de deur, alsof het een biolab was. Maar hij hoorde ons, hij wilde opstaan. Toen we later vertrokken, vertelde een verpleegster ons (een van de weinigen die dit beleid niet steunde) dat mijn vader uit bed was gekomen nadat we vertrokken en gevallen was. Ik denk dat hij achter ons aan wilde komen. En nogmaals, ze hadden niet opgelet! Hoe dan ook, het zal u duidelijk zijn dat Midazolam mijn vader in deze toestand heeft gebracht. Kortom 'positief getest', niet ziek en ineens in bed omdat hij koorts heeft. Hoezo?

Ik had die nacht moeten blijven, maar ik had mijn zoon bij me en hij kon niet blijven. Ik begrijp nog steeds niet waarom een ​​van mijn broers niet wilde blijven of waarom ze voor mijn zoon zorgden zodat ik kon blijven. Maar nee, zoiets niet... Ik wou dat ik was gebleven! Maar helaas kan ik niet meer terug.

- Op 9 januari gingen mijn dochters naar hem toe. Daar was ik erg blij mee. Want het zou de laatste keer zijn dat ze hem zouden zien, en 8 januari was de laatste keer dat ik hem zou zien, maar dat wist ik nog niet. Het personeel zei dat hij niet meer wakker zou worden, maar dat hij het nog een week zou redden. Daarom was ik er niet op voorbereid dat ik op deze dag, vroeg in de avond, gebeld zou worden door mijn broer. Mijn vader was overleden.

Hij was nog warm toen we aankwamen. Weer de pakken aan, maar verder was er niets voorbereid. Inmiddels was het 10 uur. en we ontdekten dat er maar één verzorger was, op twee afdelingen! De bewoners dwaalden door de gang en er was niemand om toezicht op hen te houden. Ineens zag ik voor mijn ogen hoe mijn vader 's nachts in paniek rondliep. Hij moet zich vreselijk hebben gevoeld! Dit verklaarde ook de vele watervallen.

De dienstdoende arts kwam naar ons toe en vertelde ons dat onze vader was overleden aan Covid. Ik keek naar mijn broers: "Gaan we deze jongens nemen?" En tot mijn verbazing zei mijn oudste broer: "Nu zal ik ingrijpen, onze vader stierf NIET aan Covid. De dokter zei toen niets meer en bood ons aan om een ​​onderzoek te laten doen, maar dat was al op de overlijdensakte genoteerd.

'Ik weet dat hij is overleden aan het kalmerende middel dat je hem hebt gegeven. Een onderzoek is niet nodig, we weten wat er is gebeurd! De dokter zweeg.

Pas om 00.00 uur kwamen de begrafenisondernemers, beiden gekleed als pinguïns. Er was niets geregeld, er waren geen luiers in de kast, ik gaf ze gewoon een handdoek. De trui die hij moest dragen, waarvan ik wist dat die daar in de kast lag, was weg. Ik zocht naar alles. Met moeite kreeg ik kleren klaar en nee, ik mocht niets aanraken. Mijn vader kreeg een mondmasker (ongelooflijk, wat een waanzin) en hij werd in een plastic zak gestopt, omdat hij besmettelijk zou zijn. Vreselijk, hoe ze hem optilden en hem in een zak ritsten als oude rommel! Walgelijk, walgelijk, walgelijk! Maar ik moest het zien. Mijn oudste broer is weggelopen, mijn andere broer niet. We zagen allebei hoe papa letterlijk werd weggedragen. Op een brancard, tussen de 'dementerende' mensen, geen verzorger te bekennen.

Wat een afschuwelijk einde voor oude mensen: letterlijk de dood in gereden! Ik heb het met mijn eigen ogen gezien. Dit is gewoon moord!

Een paar dagen later haalden mijn broers de rest van de spullen uit zijn kamer. Ze waren stomverbaasd toen ze alles al in kratten aantroffen! Dit is gewoon werk aan de lopende band. “Hoe kun je hieraan meedoen?”, vraag ik mezelf vaak af.

Martin, nu heb je een verslag uit de eerste hand van een getuige. Ik las dat je nog meer verhalen had. Mijn vader werd het slachtoffer in een oorlog tegen de menselijkheid. Hij had een bewogen leven, maakte veel mee, was heel sterk, kwam door alles heen, maar kon zich niet verdedigen. Zo crimineel, zo onmenselijk! Ik voel me nog steeds misselijk elke keer als ik denk aan het dodenhuis waar hij was.

Ik had gehoopt dat mijn broers hierdoor wakker zouden worden, maar nee, de heren hebben ook de booster geschoten en doen nog volop mee aan de hoax. Maar mijn vader is weg! Zo'n sterke man. Ondanks zijn hoge leeftijd stond hij altijd zo centraal in het leven. Ik mis hem nog elke dag.

Ik wens je het allerbeste en bedankt voor het lezen van mijn verhaal.

Met vriendelijke groeten,