Het zat er reeds een tijdje aan te komen: een citytrip naar New York. Kunst, parken, optredens en een stevig potje ideologie, meer moest dat niet zijn. Via Wimdu had ik een kamer bij particulieren geboekt. Niet meteen goedkoop, maar de kleine ruimte werd goedgemaakt door de Jacuzzi op het dakterras en de fitness en poolruimte, de mogelijkheid om te wassen.
De gastheer verbleekte toen een van mijn eerste zinnen was : " ik schreef een boek over Palestina". Stilaan zou ik ontdekken dat ik bij een van de vele New Yorkse hippe en trendy joden terechtgekomen was.Golem, handdoekjes, tora gebedsrol, kaarsje aan en uit waren duidelijke signalen.Net zoals bij Woody Alan werkte het koppel aan zijn ultieme droom: een film maken. Alles stond in het teken van hun droomproject. Zij waren reeds zo ver dat zij over een script, een regisseur en acteurs beschikten. Alleen financieel waren ze nog niet rond en er ontbrak nog een grote vedette.
Een anecdote in een wereldgrootstad waar 9 miljoen mensen wonen,op een voorschot groot.New York heeft door de vele immigratiegolven na elkaar, een reuzegroot huisvestingsprobleem. Naast de speculatieve leegstand zie je de kloof tussen arm en rijk en vele daklozen. Actiecomités klagen de toestand aan en eisen dat de overheid actiever ingrijpt in de woningmarkt door leegstand en monolievorming fiscaal te bestraffen.Ook de huurprijzen zijn onvoorstelbaar hoog: een klein appartement kost snel 3000 $. Ondermeer daarom verhuren nogal wat New Yorkers een kamer aan toeristen.
Een ander probleem is de toewijzing van de huizen en de discriminatie van de zwarte bevolkingsgroep.De blanke bevolking trekt massaal naar de buitenwijken waardoor de kwaliteit van de huizen en de buurt snel achteruitgaat. Dit fenomeen is er als het ware ingebakken. Bij de eerste migratiegolven verlieten de blanke inwoners van New York massaal hun burgerhuizen en verhuurden die aan vele families.Meteen kwamen de nieuwe migranten in overvolle kamers terecht zonder verlivhting, verlucghting en sanitait. De toestand verbeterde slechts toen de overheid bij wet een wc per twee gezinnen verplicht maakte en brandveilige trappen als minimum veiligheid verplicht maakte. Vandaag is de New Yorkse huisvestingsmaatschappij door de recente besparingsgolven machteloos tegenover de grote nood aan woningen.
Jongeren spreken in New York over twee dingen: als ik een job heb wil ik flink verdienen én een mooi trendy appartement.De huisvesting is een onderdeel van het salarispakket geworden, dit komt sommige multinationale ondernemingen en baken goed uit: zij zijn de eigenaars van een groot deel van het vastgoed. Voor hen is dit een speculatieve belegging, die nog opbrengt ook.
03-06-2015 om 15:06
geschreven door Lieven ![](https://blog.seniorennet.be/Images/email_vriend.gif)
|