You and I..IT'S YOU ..
Soms krijgen wij iets onder ogen, waarbij het zo nodig is om snel te handelen, dat wij er een Extra Hulpactie voor willen maken. Het gaat hier om ongelooflijk moedige dierenhelpers in het nog altijd explosieve Oekraïne.
Dit hondje werd in dit kratje ook 2 uur gedragen naar een dierenarts. Wat een opgave voor mens en dier....
Zo worden hondjes vaak gewond gevonden ergens in de bosjes langs de kant van de weg. Zonder de vrijwilligers van dit asiel zouden ze langzaam doodgaan.
Nadat hun oude auto het begeven heeft, moeten gewonde honden nu soms urenlang met een handkar door de modder en over hobbelige weggetjes worden getrokken.
Shelter Friend is de naam van een groot asiel, midden in het oorlogsgebied van de Oekraïne. Met hen hebben wij al jarenlang intensief contact en hebben zelfs privé een hond van hen geadopteerd.
De mensen daar, maar zeker ook de dieren hebben het er onnoemelijk zwaar en lijden nog steeds aan honger, aan kou en aan de angst wat er nog gaat gebeuren. Soms staan de tanks vlak voor het asiel en niemand kan er dan in of uit.
Dit kan dagenlang duren en dergelijke bizarre situaties hebben al veel zwakkere dieren het leven gekost.
Marina Bolokovets (35) wilde eigenlijk eerst alleen een sterilisatiecentrum oprichten. Want alleen al in deze stad lopen zo’n 45.000 zwervertjes. De gemiddelde leeftijd is maar 2 of 3 jaar.
De meesten worden neergeschoten, vergiftigd of – vaak moedwillig – aangereden. Of sterven jong van honger en vrieskou. Maar in de praktijk bleek het voor Marina en haar team erg moeilijk om de dieren weer terug de straat op te zetten na de sterilisatie. Ze waren er gewoonweg te slecht aan toe.
Dus groeide het asiel. Ondanks dat er niet eens een behoorlijke weg naartoe is. En geen stromend water. Niet eens een mogelijkheid om een leiding aan te leggen.
De dieren daar blijven beslist in je hoofd hangen als je de verhalen hebt gelezen en de beelden ervan hebt gezien.
En als je de geweldige mensen hebt leren kennen die dag in dag uit de meest gruwelijkste gevallen van verwondingen tegenkomen.
Elke dag, ja echt elke dag, komen er dieren binnen die er zo erg aan toe zijn dat ook de maag van jullie Dierennoodmedewerker van de foto’s omdraait.
En geloof maar dat die al heel wat heeft gezien. Wij zullen jullie – zoals je van ons gewend bent – niet met deze foto’s confronteren, maar je kan er wel een voorstelling van maken…
Vrijwel altijd zijn het de mensen die dit de weerloze dieren aandoen. Al dan niet bewust. Want in een land dat al zolang onder een wrede oorlog gebukt gaat, gaan bepaalde mensen de meest verschrikkelijke dingen doen, die wij ons in een vreedzaam land gewoon niet kunnen voorstellen.
En vaak zijn de dieren dan daarvan de dupe. Waarom zij dit botvieren op weerloze dieren? Het gaat ons alle rede te boven…
Wij laten dus bewust niet de ergste foto’s zien. Je zult ons op ons woord moeten geloven. Of zelf de Facebook-pagina bezoeken.
Shelter Friend is de naam van een groot asiel, midden in het oorlogsgebied van de Oekraïne. Met hen hebben wij al jarenlang intensief contact en hebben zelfs privé een hond van hen geadopteerd.
De mensen daar, maar zeker ook de dieren hebben het er onnoemelijk zwaar en lijden nog steeds aan honger, aan kou en aan de angst wat er nog gaat gebeuren. Soms staan de tanks vlak voor het asiel en niemand kan er dan in of uit.
Dit kan dagenlang duren en dergelijke bizarre situaties hebben al veel zwakkere dieren het leven gekost.
Marina Bolokovets (35) wilde eigenlijk eerst alleen een sterilisatiecentrum oprichten. Want alleen al in deze stad lopen zo’n 45.000 zwervertjes. De gemiddelde leeftijd is maar 2 of 3 jaar.
De meesten worden neergeschoten, vergiftigd of – vaak moedwillig – aangereden. Of sterven jong van honger en vrieskou. Maar in de praktijk bleek het voor Marina en haar team erg moeilijk om de dieren weer terug de straat op te zetten na de sterilisatie. Ze waren er gewoonweg te slecht aan toe.
Dus groeide het asiel. Ondanks dat er niet eens een behoorlijke weg naartoe is. En geen stromend water. Niet eens een mogelijkheid om een leiding aan te leggen.
De dieren daar blijven beslist in je hoofd hangen als je de verhalen hebt gelezen en de beelden ervan hebt gezien.
En als je de geweldige mensen hebt leren kennen die dag in dag uit de meest gruwelijkste gevallen van verwondingen tegenkomen.
Elke dag, ja echt elke dag, komen er dieren binnen die er zo erg aan toe zijn dat ook de maag van jullie Dierennoodmedewerker van de foto’s omdraait.
En geloof maar dat die al heel wat heeft gezien. Wij zullen jullie – zoals je van ons gewend bent – niet met deze foto’s confronteren, maar je kan er wel een voorstelling van maken…
Vrijwel altijd zijn het de mensen die dit de weerloze dieren aandoen. Al dan niet bewust. Want in een land dat al zolang onder een wrede oorlog gebukt gaat, gaan bepaalde mensen de meest verschrikkelijke dingen doen, die wij ons in een vreedzaam land gewoon niet kunnen voorstellen.
En vaak zijn de dieren dan daarvan de dupe. Waarom zij dit botvieren op weerloze dieren? Het gaat ons alle rede te boven…
Wij laten dus bewust niet de ergste foto’s zien. Je zult ons op ons woord moeten geloven. Of zelf de Facebook-pagina bezoeken.
Men heeft het ook nog geprobeerd om een aanhangwagentje met een paar man voort te slepen, maar met de vele modder bleek dat ondoenlijk te zijn.
Het asiel van deze groep dierenvrienden is overvol, maar altijd nog beter dan als zwerfdier gewond of uitgeput ergens in het oorlogsgebied te zijn....
Zoals gewoonlijk is ook dit asiel volledig afhankelijk van donaties voor voer en voor medische kosten. De gemeente weigert zelfs om maar een fatsoenlijke weg aan te leggen naar het asiel.
Daardoor is het asiel zeer moeilijk te bereiken als er veel regen of sneeuw is gevallen.
Daardoor is het asiel zeer moeilijk te bereiken als er veel regen of sneeuw is gevallen.
Chapeau! Voor deze geweldige dierenvriend die kilometers deze hond voortsleept om haar te kunnen redden.
Gedumpt en in een jute zak opgesloten lag deze hond een langzame hongerdood te moeten ondergaan. Gelukkig gevonden door een van hun vrijwilligers.
Wij kunnen dan ook niet buiten een auto. Maar hun oude trouwe auto heeft een ongeluk gehad.
Een oude 4e hands Lada waarmee o.a. de gewonde dieren vervoerd werden van de straat naar het asiel of naar de kliniek. Maar ook die voorraden vervoerde, zoals voer en stro.
Of voedsel naar de diverse voerplekken buiten het dorp. Vaak vele kilometers uit elkaar gelegen en dus bijna niet te doen per voet.
Laat staan voor de dieren die in een kar daarbij voortgesleept moeten worden. Vandaar onze noodkreet om hen hiermee te gaan helpen.
Kijk maar naar de foto’s van zo’n kar, waarbij niet alleen de wielen maar ook de schoenen diep wegzakken in de modder.
Wat moet het afschuwelijk zijn voor een dier om met bijv. een gebroken heup, een grote wond of met verbrijzelde poten in zo’n kar urenlang te moeten meehobbelen….
Soms kiest zo’n geweldige dierenredder ervoor om gewonde katten en kleinere honden kilometers lang in een kratje zelf te dragen.
Je voelt gewoon de pijn en onmacht van mens en dier. Toch is dat de enige optie. De andere is om de dieren aan hun lot over te laten…
Wij buigen dan ook diep voor deze bijzondere, hardwerkende doorzetters.
Dit zijn de mensen die ons en wellicht ook jullie inspireren. Dat zijn de mensen die meer om dierenleed geven, dan om zichzelf.
Laten wij hen steunen, met alsjeblieft zo snel mogelijk mooie donaties, waardoor wij hen tussen de gewone Hulpacties-van-de-Maand door kunnen gaan helpen.
Een oude 4e hands Lada waarmee o.a. de gewonde dieren vervoerd werden van de straat naar het asiel of naar de kliniek. Maar ook die voorraden vervoerde, zoals voer en stro.
Of voedsel naar de diverse voerplekken buiten het dorp. Vaak vele kilometers uit elkaar gelegen en dus bijna niet te doen per voet.
Laat staan voor de dieren die in een kar daarbij voortgesleept moeten worden. Vandaar onze noodkreet om hen hiermee te gaan helpen.
Kijk maar naar de foto’s van zo’n kar, waarbij niet alleen de wielen maar ook de schoenen diep wegzakken in de modder.
Wat moet het afschuwelijk zijn voor een dier om met bijv. een gebroken heup, een grote wond of met verbrijzelde poten in zo’n kar urenlang te moeten meehobbelen….
Soms kiest zo’n geweldige dierenredder ervoor om gewonde katten en kleinere honden kilometers lang in een kratje zelf te dragen.
Je voelt gewoon de pijn en onmacht van mens en dier. Toch is dat de enige optie. De andere is om de dieren aan hun lot over te laten…
Wij buigen dan ook diep voor deze bijzondere, hardwerkende doorzetters.
Dit zijn de mensen die ons en wellicht ook jullie inspireren. Dat zijn de mensen die meer om dierenleed geven, dan om zichzelf.
Laten wij hen steunen, met alsjeblieft zo snel mogelijk mooie donaties, waardoor wij hen tussen de gewone Hulpacties-van-de-Maand door kunnen gaan helpen.
Wij rekenen weer op jullie! Alvast ontzettend bedankt!
Ons bankrekening nummer is:
NL16 INGB 0004 7841 60 t.n.v. Stichting Dierennood o.v.v. 'Extra Hulpactie 87'
Of doneer via onderstaande knoppen:
NL16 INGB 0004 7841 60 t.n.v. Stichting Dierennood o.v.v. 'Extra Hulpactie 87'
Of doneer via onderstaande knoppen:
© Imgur
"Katten hebben veel spel nodig", zegt Bru aan newsmonkey. "Er zijn drie soorten spel: sociaal-, prooi- en automotorisch spel." Door de gang sprinten of op het aanrecht klimmen valt in de laatste categorie. Eigenlijk moeten we dat dus aanmoedigen. "Ze bouwen die energie op en ze moeten die dan ook kwijt. Het is een beetje zoals wij frisse lucht gaan happen, da's helemaal ok en heel normaal." Aha! En wij de kat maar van het aanrecht jagen. Sorry jongens!
© Giphy
Als we opmerken dat onze kat haar waterbakje omgooit, stelt Bru direct een paar vragen: "Welk bakje, waar staat het, drinkt ze ergens anders?" Blijkt dat katten een absolute rothekel hebben aan plastic. "Dat doet het water raar smaken. Je gebruikt dus beter een kleien variant", vertelt ze ons. "Daarbij zet je ook best een brede, hoge schaal. Dan moeten ze zich niet bukken, en katten drinken meestal liever uit een groot bassin. Een vaas bijvoorbeeld." Nog een top-tip van Bru: "Zet de waterschaal zo'n twintig centimeter van de muur, dan kunnen ze met hun rug naar de muur zitten en de omgeving in het oog houden."
© Cat Gif Page
Je kent het wel: als je binnenkomt fleemt je kat tegen je benen aan tot je bijna over jezelf struikelt, eigenlijk is dat pure liefde. "Het is alleszins een teken dat je kat blij is om je te zien", zegt Bru. "Maar in eerste instantie doen ze dat om feromonen aan je door te geven. Zo communiceren ze aan zichzelf dat jij een veilige omgeving bent en dat ze iets leuks mogen verwachten." Superleuk dus, eigenlijk krijg je een gigantische groene vlag op je lijf gezet. Wij zijn de safe zone. We wisten het wel.
© Cat Gif Page
Je komt thuis, je zit neer, slaat je laptop open en ... daar is de kat. Hoe komt dat toch? Het is alleszins niet omdat ze je van je werk willen houden. "Eigenlijk is dat een groot misverstand tussen mensen en katten", lacht Bru. "Als wij onze kat begroeten gaan we op hen af, maar dat komt op hen heel bedreigend over. Tegelijk zeggen katten hallo door hun flank of achterste te laten zien." En, je had het al geraden, da's precies het signaal dat wij geven als we ons over onze laptop of cursus buigen. Je kat wil dus helemaal geen Frans leren of door je Facebook scrollen, je hebt gewoon net in poezentermen "Hey!" gezegd.
© Giphy
"Het grootste cadeau dat je een kat kan geven, is een schuildoos", zegt de Felinova-consulente. "Katten hebben echt schuilplaatsen nodig, en 't is niet omdat ze die dan even niet gebruiken dat je die moet wegdoen." Qué? "Elke kat moet een schuilplaats hebben, liefst een doos met een paar gaten in, waar ze door kunnen kruipen. Een muisvormig gat is beter. Vanuit die doos kunnen ze dan de omgeving in de gaten houden." Zet die doos ook op een 'doorgangspunt', een gang of in de living bijvoorbeeld, of zet er gewoon meer.
© Giphy
Mensen met een schootkat weten dit: soms zet je poezie haar klauwtjes in je dijen en kneedt ze je alsof je deeg bent. Waarom eigenlijk? "Dat komt iets vaker voor bij katten die te vroeg van het nest weggehaald zijn", zegt Anneleen aan newsmonkey. "Op acht tot twaalf weken halen ze op die manier melk bij de mama om zich te troosten, zo leren ze omgaan met frustratie. Als ze op acht weken worden weggehaald, leren ze dat niet echt af en doen ze dat dus bij hun mensen. Maar het is ook iets dat ze doen als ze heel blij zijn."
© Giphy
"Je kat die haar buik laat zien, da's een teken van absoluut vertrouwen", zegt Bru. "Ze is dus echt op haar gemak, hoewel dat niet meteen wil zeggen dat ze geaaid willen worden. De meeste katten vinden aaien trouwens helemaal niet zo leuk want de vacht van een kat is heel gevoelig. Als je kat dus naar je klauwt, blijf er dan zeker af."
© Giphy
Bru kan me niet precies uitleggen waarom sommige katten net voeten gaan aanvallen, maar op zich zijn katten wel jagers en dus is 'voeten vangen' eigenlijk niet abnormaal. "Katten moeten instinctief vier tot zes uur jagen per dag. Ze kunnen die reflex ook helemaal niet onderdrukken, vandaar dat we mensen afraden om hun katten met laserlichtjes te laten spelen. Zo vangen ze namelijk nooit hun prooi en da's heel frustrerend." 
Door: 
Door: 
Door: 
