Je tweede vraag: "Waar blijven wij tussen sterven en opstanding".
Ik kom weer even terug op 'de rijke man en de arme Lazarus'.Over hun eeuwige toestand staat dít opgetekend; Lucas 16 v 22 en volgende: "Op zekere dag stierf de bedelaar , en hij werd door de engelen weggedragen om aan Abrahams hart te rusten. Ook de rijke stierf en werd begraven, (wat van Lazarus niet wordt gezegd). Toen de rijke in het dodenrijk, waar hij hevig gekweld werd, zijn ogen opsloeg, zag hij in de verte Lazarus met Abraham aan zijn zijde. Hij riep: 'Vader Abraham, heb medelijden met mij en stuur Lazarus naar me toe. Laat hem het topje van zijn vinger in water dompelen om mijn tong te verkoelen, want...IK LIJD PIJN IN DEZE VLAMMEN".
Het gaat niet aan om nu maar te zeggen: "Ach... Jezus sloot zich aan bij algemeen geldende voorstellingen". Onze Heer sprak altijd in de kern ware woorden.
Lazarus in Abrahams schoot: voór die verlossende woorden van Jezus: "Het is volbracht", was alles in hemel en aarde in afwachting. Er kon toen nog geen andere plaats zijn dan het dodenrijk. Maar de rijke man zag Abraham en Lazarus wel van 'in de verte'. En al was hij dan 'in voorlopige hechtenis' en wordt het vonnis over de rijke man volgens Matth 25 pas geveld aan het eind van alle tijden, zijn kant van het dodenrijk was een plaats, die wij niemand toewensen.
En Lazarus, die in de wil van de Heer was geweest, niet, omdat hij arm was, maar om andere redenen, ons niet bekendgemaakt, bevond zich ook 'in voorlopige bewaring', in afwachting van het zoëven genoemde oordeel, maar op een zeer goede plaats, gescheiden door een brede kloof van de 'in beginsel veroordeelden'. En daar is Lazarus nu nóg.
Over een enkele uitzondering op deze regels spreekt ons Matth 27 v 52: "De graven werden geopend en de lichamen van vele gestorven heiligen werden tot leven gewekt; na Jezus' opstanding kwamen ze uit hun graven, gingen de heilige stad binnen en maakten zich bekend aan een groot aantal mensen". Je kunt deze tekst bezien in het licht van Efeze 4 v 8: "Toen (Christus) opsteeg naar omhoog, voerde hij gevangenen mee".
Het laat zich voorstellen , dat in het Oude Verbond er al mensen waren, die zó dicht bij God waren genaderd, dat God weliswaar geen uitzonderingspositie voor hen 'kon' creëeren als voor Henoch en Elia, maar die toch eigenlijk 'te ver gevorderd' waren om -zoals Lazarus-blijvend in het dodenrijk te zijn, in afwachting van het vrijsprekend vonnis van Matth.25. Zulke mensen waren eigenlijk wederrechtelijk gevangenen van 'de dood' en wachtten op de grote overwinning van Jezus om meegevoerd te worden naar de hemelse zaligheid, die hoger is dan zelfs de lichte kant van het dodenrijk.
En toen Jezus de bevrijdende woorden :"Het is volbracht" sprak, naderde ook de tijd van hun bevrijding uit gevangenschap. En Jezus nam ze mee naar de hogere zaligheid van het 'bij de Here zijn', een zaligheid, waarin Paulus ooit een 'inkijkje' mocht nemen, ( 2 Corinthe 12 v 4) en waar hij... "...de woorden... de onuitsprékelijke woorden hoorde, die (nú nog) door geen mens mogen worden uitgesproken".
Het is dus zo: - was je welbewust een blijvende 'neezegger', dan sla je in het dodenrijk je ogen op , je voorlopige verblijfplaats, tot je wordt opgewekt (Daniël 12 v 2)tot eeuwige verachting en verafschuwing. Maaqr pijn is er nú al. - was je een blijvende 'jazegger' , dan sla je je ogen op in heerlijke rust, aan de lichtzijde van het dodenrijk. - maar....doe je net als Paulus: jaag je naar de volle gaven en vrucht van Gods Geest en houd je de hand van de Heer Jezus onwankelbaar vast, dan wacht je een nog hogere heerlijkheid dan de lichtzijde van het dodenrijk; het paradijs, (2 Corinthje 12 v 4).
Jiska, alle wegen liggen open. Laat ons beiden aan God vragen om kracht om de hoogste weg te lopen.
Want het pad van de rechtvaardige is als het glanzende morgenlicht, dat steeds helderder straalt tot de volle dag.
In deze wereld is al het geweld dat we dagelijks meemaken het gevolg van de geestelijke armoede bij de aardse bevolking.
Dit komt voort uit: 1. de ongebreidelde conditionering door de machthebbers van de mensen om de behoefte aan arbeidskrachten te dekken. 2. de beperkingen die met name de religies in hun regels opleggen aan het "vrij denken" en doen.
Met deze gevolgen hebben we te maken, of we willen of niet....OF zijn we toch in staat om hieraan iets te veranderen in positieve zin?
K.... !!!
Je zoekt in de verkeerde richting, naar ik denk.
Allereerst; ter inleiding: Ik kom niet op gezette tijden hier om een bepaalde mening erin te rammen. Nee, het is veel meer besxheiden- vriendelijk om in het kader van dit hele bloemstuk, dat we elkaar aanbieden, ook míjn gedachten te presenteren.
En dan:
Er ís een geestelijke armooede bij de wereldbevolking. Hoewel ieder verantwoordelijk is voor zijn eigen deel aan die 'geestelijke armoede' is er toch een grote raddraaier een 'grote vergéler', ( om met een vroegere wasmiddelreclame te spreken).
God geeft kracht tot het natuurlijke leven. Volgens Handelingen 17 v 20 : "...schenkt hij aan IEDEREEN leven en adem en al het andere .." En adem moet hij van ogenblik tot ogenblik geven, zodat ieder mens, bewust of onbewust de instandhouding van zijn lichaam aan God dankt van moment tot moment.
God wilde zo ook voor de innerlijke mens, zijn ziel en zijn geest zorgen. Maar een afgevallen engel, ( Ez 2 trad hem daarbij in de weg en beschadigde in hoge mate de verbindingslijn van God naar de 'geestelijke kant' van de mens.Hij injecteerde zijn gif inplaats van de heilbrengende stroom.
En het doorwerken van dat gif heeft gezorgd voor de geestelijke armoede van de mens en is de oorzaak van alle misstanden, al werd de mens door die geestelijke ondervoeding vatbaar voor het gif van die afgevallen engel, satan, en blijft de mens zelf verantwoordelijk.
God gaf een oplossing. Zelf kwam hij naar de aarde onder de naam Jezus Christus en nam alle zonden van alle mensen van alle tijden op zich, ook de zonden van de kleinkinderen van onze kleinkinderen, die nog gedaan moeten worden en ook de zonden, die wij- op dit ogenblik levenden- nog gaan doen.
Jezus gaf ons zijn Heilige Geest en daarmede de mogelijkheid om te gaan leven naar de positie van 'recht staan tegenover God', die ons door Gods genade zomaar in de schoot werd geworpen.
Wanneer we echter zeggen: "Niets mee te maken. Allemaal fabeltjes. Er is geen God en er is geen duivel enz" dan hebben we nergens deel aan die goede dingen.
Ds oplossing is dus: aanvaard Jezus als je redder en verlosser en leef naar die rijkdom. Dan ben je een zoutend zout en een licht voor de wereld en begint het goed te komen met alle misstanden.
Velen van jullie zullen zeggen: "Dit liedje horen we nu al zo lang. De kerken en zo hebben het eerder slechter dan beter gemaakt. Nou ja; hij 'moest dit dan zeker een keer gezegd hebben'. Nou, hij héeft het gezegd. Gauw vergeten. Hij ging ook telkens veel te kort door de bocht, legde niet uit, waar die engel vandaan kwam en zo".
Maar ik zeg: "Ik wou het niet te lang maken. Uitleg komt desgevraagd later wel.Take it or leave it", Ik zeg dit echter niet emotieloos, maar met een bewogen hart, dat jullie het zullen 'taken'en niet 'leaven '.
Ieder van jullie kent deze beroemde woorden van Jezus tot de misdadiger , de mede-gekruisigde: (Lukas 23 v 43) "Ik verzeker je: nog vandaag zul je met mij in het paradijs zijn".
Stel je de situatie eens voor.Het is 'op de noen'.(44). De middagzon brandt op het felst. Jezus is er vreselijk aan toe. Terwijl de mede-gekrusigden alleen maar onder de meest verschrikkelijke pijnen door het kruisigen hangen te sterven, is ook nog eens Jezus'rug opengereten door de geseling. En naast de onnoemelijke geestespijn is er voor de ziel de 'zweepslag' van de hoon, de spot, het alleen zijn - zo vreselijk mislukt- zonder éen volgeling.
De twee misdadigers hebben hem ALLEBEI tot nu toe gehoond, (Matth 27 v 44). Maar de ene is nu stilgevallen, terwijl de andere maar doorgaat, Jezus te schofferen.
En nú belijdt de 'stilgevallene' ootmoedig zijn zonden, (41) en erkent Jezus als de 'Vergever'.
En dat juist nú...op het moment, dat de drie zwaarste lijdensuren aanbreken, gedurende welke er die bittere doodskreet zal zijn uit de dikke duisternis: (Markus 15 v 34) "Mijn God....mijn Gód....waarom hebt u mij verlaten...!?".
Zeker...daarna komt die zegevierende uitroep: "Het is volbracht". (Joh 19 v 30) en dat dodelijk vermoeide gebed, eigenlijk het gebed dat Joodse kindertjes van toen opzeiden voor het slapengaan: "Vader...in uw handen leg ik mijn geest", luidkeels uitgesproken , omdat op de kreet: "Mij dorst", (Joh 19 v 28), de verdroogde lippen nog voor deze bede gereed gemaakt waren.
Hij, die door iedereen verlaten, nog voor zijn beulen bad:( Lukas 23 v 34) en voor zijn moeder bescherming regelde, (Joh, 19 v 26)...hij ging nu zijn diepste lijden in. Nog was de onvoorstelbare puinhoop van alle zonden van alle mensen van alle tijden, ( ook de zonden van de kleinkinderen van onze kleinkinderen) niet weggebrand in de heilige 'vuilverbrandingsoven' van zijn innerlijk. De harde kern bood nog weerstand.
En net vóor die laatste bittere drie uren ingingen, was daar die stem. ...die stem, die hem erkende als een koning, die stem die riep temidden van het tumult van de hoon en de spot en de gemeenheid: " Jezus....denk aan mij, wanneer u in uw koninkrijk komt".
( Nu even een onderbreking: bij de slag in Normandië konden de Amerikanen in hun frontsector op de zesde juni maar niet doorbreken. Toen bracht een dappere soldaat de beslissende springlading aan en kónden ze door. Maar die soldaat werd wel ter plekke bevorderd tot luitenant).
Zo kreeg de Heer Jezus nu op het meest cruciale tijdstip hulp en bemoedging. En dít woord was zo helemaal te rechter tijd gesproken ( Spr 15 v 23). En daar paste een beloning bij, zoals een koning die geeft.
Volgens Lucas 16 gaan verreweg de meeste doden naar het dodenrijk: - Aan de goede zijde van 'de kloof zonder brug': in afwachting van de definitieve heerlijkheid ,geschetst in Matth 25. - aan de slechte zijde van 'de kloof zonder brug' in voorlopige hechtenis, die onherroepelijk zal overgaan in definitieve veroordeling.
Het paradijs- de hemel- was mogelijk ten tijde van het bovenverhaalde nog tamelijk leeg.Mogelijk waren daar al Mozes, Elia en Henoch. Maar in het dodenrijk aan de goede kant vertoefden nog tallozen, die eigenlijk al waardig waren om naar de hemel, de eindfase van de heerlijkheid te gaan. En Efeze 4 v 8 toont nu, dat Jezus , direct na zijn slotwoorden ten hemel is gestegen en velen uit het dodenrijk, ( goede kant) heeft meegenomen,. Op deze gebeurtenis doelt ook Matth 27 v 52.
En de geredde misdadiger ? Nog even die helse pijn, toen de soldaten zijn beenderen braken met een voorhamer, (Joh 19 v 32): "De sabbat komt er aan en de mensen in deze streek willen nu eenmaal een 'schone' sabbat hebben. Dus: de benen kapot maken, zodat zij zich niet meer kunnen optrekken om wat lucht te krijgen".
Dan even dat stikken, .... (De Heer Jezus was al dood voor de beenderen werden verbrijzeld, daarom was voor hem die behandeling niet nodig: (33) ....en dan...:
Soms vraag je je af waarom in protestantse, specifiek zwaar reformatorische kringen de apocriefe boeken in de vergetelheid zijn geraakt. Ze kunnen namelijk heel wat reformatorisch gedrag legitimeren.
Bijvoorbeeld in Tobit 6,9 lezen we vóór roken:
"indien yemandt gequelt wordt van eenen duyvel ofte boosen geest, moet ghy roocken voor dien man ofte vrouwe, ende hy en sal niet meer gequelt worden. "
En in 2 Makk. 4,13-15 tegen sport en voetbal:
"13 Ende also was daer [onder de Ioden] een groote lust tot de Griecksche zeden, ende een groote voortganck der vremde wijsen van doen, om de over-groote onreynicheyt des godtloosen Iasons, die geen [rechte] Hooge-priester en was. 14 Soo dat de Priesters niet meer volveerdigh en waren om den dienst te doen by den altaer, maer den Tempel verachtende, ende de offeranden nalatende, beneerstichden haer, om deelachtigh te zijn der onwettelicke oefeningen, die in de worstel-plaetse geschiedden, na dat sy andere beroepen hadden, om met den bol te spelen: 15 Ende de eerlicke wijsen der vaderen als niets achtende, hielden sy dat d Griecksche eere de beste was."
Zijn er nog meer plaatsen waaruit leefregels gedestilleerd zouden kunnen worden? :)
Maar Cicero nou toch:
Dat eerste voorbeeld is toch al helemaal schokkend. Misschien maakte je alleen maar een grapje. Maar ik meen toch echt te lezen, dat je zegt: "We moeten iets gaan doen met de apocrieven"
En ik zeg: "Nee....absoluut niet"
Want wat is dat nu toch voor een advies: Bij een bezeten mens een sigaar opsteken.
De bijbel leert ons toch duidelijk, dat we in de naam van Jezus boze geesten zullen uitdrijven, (Markus 17 v 17).
En dat tweede voorbeeld....de priesters uit Jesaja's dagen, waarvan hier zo hoog wordt opgegeven, dat waren pas wereldgelijkvormige lieden. Lees er hoofdstuk 28 nog maar eens op na. Dat was wel wat anders dan 'zo nu en dan eens een balletje trappen'.
En het lijkt net of je de Apocrieven wilt gebruiken om weer eens een argument te hebben tegen het voetballen en andere sporten, die in wedstrijdverband meestal op zondag beoefend worden. Maar dat is toch een vleselijk redeneren, dat uiterlijkheden raakt, terwijl het om de gesteldheid van het diepste innerlijk gaat.
Nee hoor....wat ik er nu weer van lees en wat ik er al eerder van gelezen heb, maakt mij maar wat blij, dat deze vele geschriften buiten de canon zijn gehouden.
De vraag wordt hier gesteld, of de vastlegging van ons hele leven in allerlei regelingen en instructies niet gaat leiden tot een administratieve macht, die ooit wel eens tegen ons kan worden gebruikt om ons een bepaale richting in te dirigeren.
Ik denk hier aan de Duitse bezetting van 1940-1945, toen onze voortreffelijke administratie- toen al- tegen ons werd gebruikt.
Maar tegelijk denk ik ook weer: " A|s de hemel valt, hebben we allemaal een blauwe hoed". Ik weet niet of deze zegswijze nog gangbaar is.
Het moderne leven met al zijn ingewikkeldheden maakt steeds verfijndere formulieren en zo nodig. En soms worden noden ontdekt, waarvan men eerder niet zo wist en dan 'moet daar weer wat aan worden gedaan'. Een voorbeeld : ik ben al achttien jaar mantelzorger'voor mijn vrouw. Niemand had mij en mijn lotgenoten in de gaten. Totdat iemand deze honderdduizenden ´'vergetenen' ontdekte. En nu is er op ons een heel netwerk gebouwd met salarisgenietenden, die in auto´s rijden naar kantoren en allemaal iets willen doen om ons te verlichten. Dit is ook weer een voorbeeld van allerlei onbemerkt en automatisch verlopende ontwikkelingen.
Er is geen sprake van kwade trouw. We hebben ook een commissie ´privacy-bewaking´, waar je zulke rare voorvallen kunt melden als dat formulier, dat je in moet vullen, als je eens een keer de Duitse grens bent overgestoken, zoals hier ergens vermeld.
Er was eens een man...hij heette Lot...en hij woonde in een heel rare stad, Sodom. En die man had toch een moeilijkheden met zijn omgeving. 2 Petrus 2 v 9 vertelt, dat... `deze rechtvaardige dag in dag uit zijn rechtvaardige ziel kwelde over de misstanden daar`.
Nu kan je zeggen: - eigen schuld, dikke bult. Lot had er voor gekozen om daar te wonen. Wij niet. - Sodom was heel anders dan Nederland met al zijn voorschriften en regels. Dan heb ik maar liever ons eigen land.
Allemaal tot je dienst. Maar Lots gezucht leidde uiteindelijk tot niets. En het liep later heel vervelend met hem. En nu kom ik toch tot een punt van gelijkenis.
Lot was negatief en wij....als wij allemaal alleen maar over dat overgeorganiseerde Nederland klagen...zijn wij dan ook niet negatief bezig. Als een bepaalde regel ons benauwt, kunnen we dat toch wel ergens spuien bij een helper. Zo had ik laatst een eindeloos conflict met het C.A.K. En er was uiteindelijk een ombudsman, die mij te hulp schoot, waarna de zaak gauw geregeld was. Zo gauw ontstaat er een sfeer van beginnend wantrouwen tegen ' zij van de regering', die ons benarren. En nare sferen, daar hebben we niets aan.
Positief staan...it is a mad, mad world.....zo is het nu eenmaal en het zal nog wel moeilijker worden.
"Hoi, kben nieuw hier. Ik dacht ik begin maar meteen met iets waar ik nou wel veel over nadenk: als je 'je leven aan jezus geeft', ben je dan voor altijd gered? wat vinden jullie
Nee Niem, er zijn geen automatismen bij God. Je kunt altijd terug. Je bent iemand met een vrije wil. Wanneer je na verloop van tijd zegt; "Nee...bij nader inzien...ach, laat maar", ...niemand die je tegenhoudt. Het is echt ook wel: "Graag...of in 't geheel niet".
Er staat wel in de bijbel: (Johannes 10 v 27 en 2: "Mijn schapen luisteren naar mijn stem, ik ken ze en zij volgen mij. Ik geef ze eeuwig leven: ze zullen nooit verloren gaan en niemand zal ze uit mijn hand roven".
Goed, niemand, ook de duivel niet, kan je uit de hand van Jezus wegroven: - als je naar zijn stem luistert - als je de Heer werkelijk wilt volgen. Maar je kunt wel zélf uit de hand van de Heer wéglopen of je hand- uit wezenlijke gedesinteresseerdheid- zo slap houden, dat die hand eigenlijk 'als vanzelf' uit de hand van de Heer wegglipt.
Verloren gaan kan heel eenvoudig. Zo hoorde ik laatst iemand zeggen: "Het is bij mij zo geleidelijk gegaan. Ik ging altijd mee naar de Rooms Katholieke kerk en was als jongetje echt wel 'betrokken', dacht ik toch wel. En op een zeker ogenblik merkte ik, dat ik als student alleen nog meeging als ik weer eens thuis was en gewoontegetrouw.... want ik wilde het mensje niet verontrusten ....nog eens met mijn moeder meeging. Maar later deed ik dat óok niet meer. En ik dacht er eigenlijk nooit meer over. En nu is het helemaal weg".
En het kan heel ver gaan, dat wandelen met de Heer Jezus mee.
Hebr 6 v 4 - 8 zegt daarover: "Want wie ooit:..... - door het licht beschenen is - geproefd heeft van de hemelse gave - deel gekregen heeft aan de heilige Geest - het weldadig woord van God - en de kracht van de komende wereld ervaren heeft ....en vervolgens afvallig is geworden, kan onmogerlijk een tweede maal worden bekeerd , omdat zo iemand voor zichzelf de Zoon van God opnieuw kruisigt en aan bespotting blootstelt. Land dat: - de overvloedige regen opneemt - en nuttige gewassen oplevert aan wie het bewerken, ontvangt Gods zegen, maar...land dat: - dorens en distels voortbrengt, is waardeloos en rijp voor vervloeking, het zal uiteindelijk in vlammen opgaan". (natuurlijk is het wel zo, dat bij 'geen mogelijkheden' voor ons de Heer zélf krachtdadig kan ingrijpen ).
Dat ís me toch wat. Er wordt hier gesproken over Christenen, die maar niet 'een plantje waren, waar geen groei in zat', zoals die man, die ik zoëven schetste, maar met hen was het anders gesteld. Zij : - waren tot bekering gekomen, hadden vergeving van zonden ontvangen - waren gedoopt met de Heilige Geest - waren bevrijd en verlost van de machten van her duister - hadden dus de 'hemelse gave' of 'het hemels geschenk' ontvangen - waren bevrijd en genezen en hadden kennis gemaakt met de krachten van de komende eeuw, die van het duizendjarig rijk Als zij volgehouden hadden,had zich voor hen een wijd perspectief kunnen openen: zelf volmaakt zijnde, de schepping met die geweldige, zegenende krachten bevrijden en verlossen.
Mogenlijk- het kan eigenlijk niet anders- hadden deze vergevorderden dikwijls met hun verworvenheden gewerkt tot heil van anderen. Ze wisten hoe het Koninkrijk van God in de mens functioneert, welke verwachtingen en hoop zij mochten hebben en vasthouden. En dan toch loslaten....wie kan hen dan nog het reddend evangelie verkondigen. Zij weten alles al. (zie ook Hebr.3 v 12).
Conclusie: het is niet zo, dat wanneer iemand eenmaal gered is, hij automatisch altijd behouden blijft. Er is volharding nodig om te bewaren wat men heeft en om te verkrijgen wat verder nog beloofd is. Er ís een afval der heiligen.
Maar Niem; wanneer je goed je voor ogen stelt, welke genadebeloningen de Heer Jezus heeft voor allen, die hem uit liefde volgen, dan zul je er voortdurend om bidden, dat onze Heiland je goed bij de les houdt. En zeker zul je het David na kunnen zeggen in alle bescheidenheid: "Doorgrond mij, God, en ken mijn hart, peil mij, weet wat mij kwelt, zie of ik een verkeerde weg ga, en leid mij over de weg die eeuwig is". (Psalm 139 v 23 en 24).
Over urim en tummim wordt gesproken in Exodus 28 v 30, Leviticus 8 v 6, Numeri 27 v 21, Deuteronomium 33 v 8, 1 Samuel 28 v 6, Ezra 2 v 63.
Uit een samenvoeging van deze teksten blijkt, dat het hier ging om twee voorwerpen - die in een buidel konden worden opgeborgen, - die een uitspraak konden doen in grote kwesties - die konden spreken tegen lieden, die niet , als Mozes, rechtstreeks met de Heer konden overleggen - die ook konden zwijgen, gelijk in het geval van Saul - die werden aangeduid met namen, die konden betekenen: licht, volmaaktheid, openbaring en waarheid. - waarvan de 'bediening' in handen was van de priesters. Maar wat die 'voorwerpen'nu eigenlijk waren, blijft 'een onbekende zaak'.
Echter: het Oude Testament is alleen te verklaren bij het licht van het Nieuwe testament. Alles, wat in het Oude Testament schaduw is, is in het Nieuwe Testament volop belicht. We weten, dat de Heer Jezus Christus, God en mens, verlosser, in ons midden is verschenen.En sindsdien is alles anders geworden.
Hij liet ons de Heilige Geest na. En mensen, die - berouw hebben gekregen over hun zonden, - zich bekeerd hebben, zich omgekeerd naar Jezus en God - wedergeboren zijn door het met liefde en toegenegenheid lezen van de bijbel, (1 Petrus 1 v 23) - en vervuld zijn met de Heilige Geest, ........ zulke mensen, hebben ,door de genade van God, de Urim en de Tummim van de nieuwe dag ontvangen, het licht, de volmaaktheid, de openbaring en de waarheid. De Heilige Geest in hun hart wil elke dag met hen zijn, rechtstreeks, net als bij Mozes. Zij zijn priesters van het Nieuwe Verbond.
Naar die heerlijkheid wezen de urim en de tummim al heen.
Ken geen occulte krachten toe aan 'urim en tummim'. Al dat oude is overigens voorbij, nu het nieuwe is gekomen.
Dien de Heer in het licht van het vele weten, dat nú gekomen is. Keer je niet van het licht af. Rond Saul, de voorganger van David, viel eens het vreselijke, Goddelijke zwijgen. Dat hoeft voor jullie niet, laat het ook nooit zover komen.
Bedankt voor je mooie getuigenis, die voor mij een bemoediging is!
Maar hoe kijk jij dan tegen die zaken aan: - omvallen, trillen - hard lachen - dierengeluiden.
En hoe kijk je aan tegen bijvoorbeeld de Toronto Blessing en de recente opwekking in Florida, waar dit soort zaken de boventoon lijkt te voeren.
Dag Tijn,
Al die dingen, die je daar noemt, keur ik af. Maar ik ging er in mijn eerste brief niet op in, omdat ik meende, dat het genoeg was , wanneer ik zei, dat ik 'het nooit had meegemaakt'.
Maar een verheffende geestelijke ervaring met God de Heilige Geest, verdraagt zich niet met vernederende handelingen en gedragingen in het natuurlijke vlak.
En wat Toronto en Lakeland betreft: dat zijn eendagsvliegen, die ik in mijn leven al vele heb meegemaakt. Zo gaat het veelal met allerlei uit- voornamelijk- de V.S. overgewaaide denkbeelden. Zij zijn zelden gebouwd op bijbelkennis-met-het hart en waaien al weer gauw over.
Maar elke dag worden er weer mensen tijdelijk of langdurig-tijdelijk door in de war gebracht.
Een goede, sterke gemeente.....daar kan je zoveel leren, zonder al die vermoeiende reizen naar Toronto, Lakeland of Nigeria.
Ik studeer op dit moment parapsychologie en heb daar veel plezier in. En dit forum zou mij best wel eens kunnen helpen met vragen waarvan ik denk: ja, hoe kan ik die nu het beste beantwoorden. Dit vind ik echt fijn.
Dag K,
Je 'vaste onderschrift 'boeide mij:
"proberen weer de lol van het leven te zien na het overlijden van mijn maatje".
Dat is toch warempel geen kleinigheid ! Dat is toch zeker een knaap van een vraag, die je je kunt stellen. En misschien wil je op die vraag wel allereerst een antwoord.
Maar nu eerst: die studie parapsychologie. Ik zal maar gelijk met de deur in huis vallen: ik ben een volgeling van 'Onze Heer Jezus Christus', een Christen dus.
En ik wilde je de grondslagen wijzen van iets heel anders dan die studie parapsychologie.
Ik heb een grondslag voor je van....vijf woorden.
De Christenen in het Romeinse Rijk hadden weer eens een vervolging te verduren. En om het vege lijf te redden, verscholen ze zich in de catacomben in Rome. En op de muren schreven ze daar om elkaar te berichten: "Hier is een broer of een zus in de Heer"
...éen teken...van een vis. En dan wisten ze al genoeg. Want: vis is: Ichtus.
En Ichtus stond bij hen voor: Iesus Christus Theos Uios Soter. Dat is: Jezus Christus God mens Verlosser.
Alle mensen van alle tijden voelen ergens een diep verlangen een heimwee naar 'een verloren paradijs'. Dat komt hierdoor: God blies eens aan Adam, de stamvader van ons allen, de levensadem in. Wat is er nu heerlijker zaak en hoger eer dan de adem van God ingeblazen te krijgen.
Toen kwam de zondeval, eigen zonde en verleiding van de duivel en dit schitterende contact werd hopeloos verbroken. Maar elk mens verlangt er onbewust naar terug, dat het contact wordt hersteld en iedereen is op zoek naar een helper, die het voor ons herbevestigt.
En als je dan het woord 'Verlosser' hoort, dan spits je je oren.
En als je dan de naam van die verlosser hoort, Jezus Christus, dan spits je je oren nog meer. En als er gezegd wordt: Mens en God, dan weet je, dat je aan die twee- eenheid nooit en nooit mag knoeien.
K.....dan heb je het fundament van zoiets heerlijks en vragenbeantwoordends...ook van die heel erg prangende vraag. En de lessen, die volgen, maken je werkelijk tot een mens, zoals God de mens in eerste aanleg bedoeld heeft.
Je vraagt over de worsteling van Jakob aan de Jabbok bij Pniël.
Stel je dat nu zó voor. Jakob keert na een veelbewogen verblijf van twintg jaar in Mesopotamië, het tegenwoordige Irak, terug in zijn 'vaderland', het aan Abraham toegezegde 'beloofde land'. De overtocht over de Jabbok is cruciaal. Daar begint het 'land van zijn vaderen'.
Daar is ook ergens Ezau zijn broer, die nog 'een appeltje met hem te schillen heeft' vanwege het smerige bedrog, dat Jakob jegens Ezau en vader Izaäk gepleegd heeft, zo'm twintig jaar geleden.
Vóor Jakob de woedende dreiging van een wraakzuchtige broer. Achter hem de herinnering aan al dat bedriegen en bedrogen worden. De inhaligheid van Laban met daartegenover de eigen sluwheid. Allemaal zo klein en zo knoeierig. Zo helemaal geen leven 'in grote stijl', vanuit geloofsoogpunt bekeken. Wel geworsteld met mensen en 'overwonnen', maar het geeft geen echte vreugd, (v 29)
En al die heel nare herinneringen en vooruitzichten brengen hem dan in een grote crisis. Hij lig al te bed, maar zijn benauwdheid jaagt hem midden in de nacht dat bed uit. En hij wekt vrouw en kinderen en dienaren: "Vooruit jullie, de Jabbok over". "Maar midden in de nacht...met al dat vee!".
Maar Jakob is onverbiddelijk. Als Ezau morgenochtend komt, terwijl hij bezig is met het oversteken van die woeste begrgstroom...o nee, dat niet. Die fase moet dan achter de rug zijn.
Alles komt over. Maar Jakob blijft achter, nog steeds aan de overzijde van de Jabbok. Zij gezin is al in 'het beloofde land', maar híj wil nog met zichzelf in het reine komen.
En dan is er opeens....de man!!! Iemand daagt op en daagt hem uit en grijpt hem beet. En het is net of al zijn angsten en spijt en wroeging en berouw over al dat nare, klunzige, vunzige, dat achter hem ligt, hem bespringen. In dat worstelen met die geheimzinnige tegenstander worstelt hij eigenlijk tegelijkertijd met zijn verleden. Telkens , wanneer die andere hem beetpakt, is er de radeloze gedachte: "Ik mag niet verliezen in deze strijd. Ik moet vasthouden. Als ik dit opgeef, dan kom ik nooit klaar met mijn verleden. O ....daar is hij weer met die stormloop. Het lijkt wel, of God me nu alles te binnen brengt, wat ik fout heb gedaan. O....en toch wil ik die man niet loslaten. Hij is mijn redding , voel ik. Door zó met hem te worstelen, heb ik hoop".
En zo worstelen die twee: totdat de komende dag begint aan te lichten. En...Jakob houdt die 'andere' vast. Die lijkt wel weg te willen. En dan opeens...blijkt wie die andere IS....Met éen geweldige ruk maakt hij Jakobs heup onklaar. Maar....dat had hij toch de hele nacht al kunnen doen. Hij had die bovenmenselijke, onweerstaanbare kracht tóen toch ook al? En 'de Ander' vraagt hem: "Ik wil weg...laat me los...de dag komt er aan".
Maar Jakob weet; het zal voor hem 'geestelijk' geen dag worden, wanneer hij die ander laat gaan. En smekend zegt hij: "O ...zegen mij...." (want hij weet, dat God hem in mensengedaante is verschenen....dat hij met de 'Engel des Heren' heeft geworsteld). Zijn berouwvolle, ontredderde hart schreeuwt om een zegen...een nieuw begin.
De Andere vraagt: "Hoe is je naam?" En snikkend is daar het antwoord: "Jakob....hielichter....bedrieger... o...wat ben ik arm en naakt".
En de Ander weer: "Voortaan is die nare naam bij je weg. Je bent van nu aan: Israel, Vorst van God. Je hebt met God geworsteld...je hebt de strijd gewonnen door vol te houden....door vást te houden".
Nog even probeert Jakob het heerlijke moment te rekken: "Wie bent u...!?" Maar het antwoord is: "Ik heb je een nieuwe naam gegeven. Ik zegen je op dit ogenblik. Wie zou ik anders kunnen zijn dan...."
Aan de andere oever staan Jakobs beminden op hem te wachten: "Daar is pa....wat straalt hij. Het lijkt wel of hij God gezien heeft. Maar...hoe kan hij dan nog leven? Maar kijk eens, hoe vreemd hij loopt...als een kreupele. Wat zou er gebeurd zijn.".
Maar Jakob weet alleen maar te zeggen: "Deze plaats heet voortaan Pniël. Ik heb oog-in-oog gestaan met God en ik ben toch in leven gebleven...ik leef...IK LEEF!!!".
Zo Niem...zo kan er voor ons allemaal een cruciaal moment in ons leven komen. Een moment , waarop God ons ontmoet en wij geconfronteerd worden met ons armzalig leven zonder hem. Het is dan zaak om God vast te houden en hem om zijn zegen en om een nieuw perpectief te vragen.
trad hem daarbij in de weg en beschadigde in hoge mate de verbindingslijn van God naar de 'geestelijke kant' van de mens.Hij injecteerde zijn gif inplaats van de heilbrengende stroom. 
: 
