Willy Kessels en De Pelikaan

Willy Kessels en De Pelikaan
Bierpartner Geroen weet dat ik samen met mijn kunstvriendin Caro
regelmatig herbergbezoeken combineert met een
visite aan een kunsttentoonstelling.
Naar aanleiding van onze wetenschappelijke biertrip naar Antwerpen
had hij ook een bezoek ingeschakeld aan
het FoMu (FotoMuseum Provincie Antwerpen)
Er was een fototentoonstelling te zien van Willy Kessels (1898 -1974).

Willy Kessels (1898-1974) wordt beschouwd als de belangrijkste vertegenwoordiger
in ons land van een nieuwe, 'modernistische' fotografie die
vanaf het einde van de jaren 1920 op de voorgrond trad. 
Geroen in bewondering voor het werk van Kessels.
Zijn oeuvre is bijzonder illustratief voor de praktijk van
de beroepsfotograaf in de jaren 1930.
Hij was actief op vele uiteenlopende terreinen: reportage en publiciteit, mode en portret,
architectuur en industrie, naaktstudies, collages en abstracte experimenten…
Bron : FoMu

Portretstudies
De Pelikaan – Antwerpen
Om ons wetenschappelijk caféonderzoek verder te zetten
bezochten wij café Pelikaan.
een bruin café in de schaduw van de Onze-Lieve-Vrouwekathedraal.

Café Pelikaan kant Melkmarkt
Café Pelikaan kant Lijnwaadmarkt.
De Onze-Lieve-Vrouwekathedraal.
In dit volkscafeetje mogen er maar max 35 personen binnen.
Ze aanvaarden geen betaal- en kredietkaarten.
Maar ze tappen naar het schijnt het beste Bolleke van ’t vat
van de hele koekenstad.
Wij hebben het niet geproefd om de reden dat we ook de kans
kregen om er een Troubadour Blon van ’t vat te degusteren
(en dit is in onze contreien uiterst zeldzaam).

Zonder woorden
Tijdens ons bezoek volgden we de etiquette van een cafébezoek.
Die luid als volgt volgens
Amy Groskamp-Ten Have
2008 dbnl / erven Amy Groskamp-Ten Have
Hoe hoort het eigenlijk?
http://www.dbnl.org/tekst/gros006hoeh01_01/gros006hoeh01_01_0030.php
Het optreden zij hoffelijk, zoo onopvallend mogelijk en beschaafd.
Dit houdt dus in: geen op luide toon gevoerde gesprekken;
het onder alle omstandigheden vermijden van het hardop
noemen van namen van derden.


Sinjoren voeren in Café Pelikaan het hoge woord maar buitenlanders
(lees: niet-Antwerpenaren) worden er getolereerd.
Men schuive geen stoel (op een terrasvloer b.v.) aan of weg met
voor anderen hinderlijk gedruisch, men tikke nimmer tegen bord of glas
om den kellner te roepen,


In het café mensen van alle sociale klassen en leeftijden
men onthoude zich ten allen tijde van het staren of
herhaaldelijk nieuwsgierig omkijken naar derden,
men houde bij groote drukte geen vrije stoelen bezet
met pakjes, handtasschen, jassen enz.
Bier is er elke dag de dagschotel en de sfeer varieert van gezellige tête-à-tête
aan een tafeltje, tot regelrechte ambiance,
afhankelijk van hoeveel volk er samentroept.

Door de gérants wordt het - en terecht! - ongaarne gezien,
dat voorbijkomende kennissen aan een tafeltje mede
aanschuiven zonder iets te bestellen.
Voor den gérant moet iedere stoel zijn geld opbrengen.

Zij, die in een café van tafeltje verwisselen
(omdat er b.v. een tafeltje bij het raam is vrijgekomen)
nemen bij het verhuizen niet zelf kopje of glas mede,
doch verzoeken den kellner of de serveerjuffrouw dit voor hen te doen.

Wordt men door het bedienend personeel er op opmerkzaam gemaakt,
dat men zonder vertering te bestellen niet kan blijven zitten
(hetgeen soms wel eens minder tactvol geschiedt)
dan kieze men de wijste partij en verwijdere zich of bestelle een kleinigheid.
De tijden zijn voorbij, dat een vrouw-alleen niet in een café zou kunnen plaats
nemen zonder hinderlijk aangestaard of op andere
wijze lastig gevallen te worden.

Aan de vrouw, die zich rustig en waardig gedraagt (dit geldt ook voor de jonge vrouw!)
op kalmen zekeren toon haar bestelling opgeeft en niet door
herhaald heen en weer geloop of door opvallende manupulaties
met lippenstift en poederdoos noodeloos de aandacht op zich vestigt,
zal niemand aanstoot nemen.


Tenslotte bedenke men, dat men bij een enkele vertering niet
anderhalf uur kan blijven zitten zonder nogmaals iets te bestellen.
Een half uur, drie kwartier is ongeveer de spanne tijds,
die men kan blijven toeven.
Is er muziek of cabaret met verhoogde prijzen, die feitelijk verkapte entréegelden zijn,
dan kan men natuurlijk langer blijven.
Daarom bestelden we nog een Troubadour Blond (6,5% Alc.Vol.) van 't vat
Troubadour Blond van 't vat - 6,5% Alc.Vol.
gebrouwen door De Proefbrouwerij - Lochristi
voor bierfirma : De Musketiers

.
Blond met dikke witte schuimkraag
Een heerlijk fris biertje met een hoppige neus.
Toetsjes van kruiden en fruit.
Het biertje heeft een malse zachtheid van smaak
ook hier fruitige en kruidige toetsen
Een lichte bitterheid nasmaak.
We moeten stilaan toegeven dat bier beter smaakt op café
dan thuis. Vooral als de verhalen van de stamgasten gaan over
een reis met de Trans Siberië-Expres, Art Deco en vroeger was het veel beter.
En..ja... thuis hebben we ook geen tap.
Maar we geven niet op!























































































































