|
Voila mensen, mijn 2de verslag van vandaag. Als ik 'n fietstocht maak, dan zijn er vele gelegenheden om wat foto's te maken, het was vandaag niet anders. Ik vertrok zoals zo dikwijls naar Neerharen om daar langs de Zuid-Willemsvaart te fietsen tot Boorsem. Daar stak ik het kanaal over om dan langs het jaagpad tot in Eisden te rijden. Daar heb je 'n kleine haven met diverse privéboten. 
Wat verderop kon ik naar links afslaan, naar de mijngebouwen en de schachten van de oude steenkoolmijn. Daar begint ook het nieuwe fietspad naar de Terhills in Lanklaar. Het was er vrij druk vandaag, weekend hè. En dan komt de Litzberg, hij is 1,8 km. lang maar de hindernis situeert zich ergens in het midden, 'n paar honderden meters dat je effe moet doorduwen.  Ik zag vandaag trouwens, op twee andere fietsers na (met electrische fietsen), niemand naar As rijden, wel kwam ik veel volk tegen richting Eisden, de Litzberg naar beneden dus. 
Aan het station van As reed ik verder door richting het voetbalstadion van KRC Genk. Daarna keerde ik terug naar Genk zelf om even de stoppen aan de toeristische trekpleister Kattevenne met zijn twee schansen. Tijd en goesting had ik nog voldoende, dus in Zutendaal besloot ik om rechts aan te houden, de weg naar Bilzen. Daar probeer ik altijd de Brugstraat naar boven te rijden en in het verlengde daarvan, de helling in Waltwilder. In Mopertingen koos ik vandaag de weg terug naar huis via Eigenbilzen-centrum en het Albertkanaal. 
Gestopt ben ik vandaag weer nergens, liever wat extra kms. dan 'n verloren halfuur. En zoals jullie aan mijn fiets kunnen zien, slijkerige wegen waren er voldoende, ik heb dan ook 'n heel stuk doorheen de bossen gefietst. Het kon mij vandaag niet schelen hoe mijn fiets en ikzelf er zou uitzien, ik had gewoon goesting om te fietsen en 'n paar hellinkjes over te rijden. 
Dadelijk kruip ik in mijn zetel met 'n goed boek en 'n glaasje wijn.  Tot morgen. En o ja, zij die mijn verslag van deze voormiddag nog niet gelezen hebben, ... doen.
Die laatste foto is 'n herinneringen aan lang vervlogen tijden, de tijd dat ik bij wijze van spreken nog over 'n volleybalnet kon springen. Onze ploeg had de naam Nivoc.
|
Ik ben Eddy Meuris