Onze nieuwe carnavalsprins en jeugdprinsen zijn verkozen, het echte seizoen kan nu beginnen. Maar dat komt later nog allemaal aan bod, nu gaat het vooral over de vermoedelijk laatste sneeuw- en ijsdag van deze winter (laat het ons hopen). En gezien er op zondagvoormiddag toch weinig te doen is, ben ik maar direct gaan wandelen.
Ik had wel het geluk om geen alcohol in 't bloed te hebben (dat heb ik sowieso weinig) want het was 'n wandeling waarbij ik mijn evenwichtskunde zeker nodig had. Het was op vele plekken spekglad. Ik vertrok via het Uilenspiegelpark waar ik toch even wat kleur zag aan de kleine speeltuin. Daarna trok ik de brug over in Briegden om vervolgens de Louis Paulboonweg in te wandelen. Op deze straat (of pad) is er niet gestrooit, ook niet op het einde waar er enkele woningen staan. Vooral daar was het heel glad.
Eens op de grote weg in Kompveld was het effe beter wandelen. Rechts weer de oude spoorbrug. Daarna kwam ik in de Boonakkerstraat en ook hier was er van strooizout niks te bespeuren. Opmerkelijk was dat me 'n jonge dame voorbij liep met gewone joggingschoenen aan. Desondanks liep ze me gezwind voorbij zonder weg te glibberen.
Terugkeren deed ik via de Kewithstraat waar je ver kunt kijken, iets wat mij altijd boeit. Op de Pastoorslindestraat zag ik die gieters staan, toch 'n mooi uitzicht. Nadat ik nog een Zondagskrantje had uitgehaald bij de bakker, kon ik mij thuis verwarmen aan 'n lekkere tas koffie.
En nu ik dit aan het schrijven ben, verneem ik dat een der jeugdprinsen op onze straat woont. Nee, ik was niet aanwezig op de voorstelling, mijn bijdrage aan de carnaval is gewoon meehelpen als redactielid van de carnavalskrant.
Nog ene fijne zondag en ik ga straks weer kijken naar de koers.
Wie had dat gedacht, ... gisteren was alle sneeuw verdwenen en vanochtend lag er weer 'n dik pak. Rond 7u30 toen ik de krant uit de bus haalde, was het nog altijd aan het sneeuwen. Trouwens, ik moet zeker die krantenbezorger 'n dikke pluim geven. Ondanks dat slechte weer met veel sneeuw, is onze krant steeds mooi op tijd in de bus gevallen. Nu de privé de krantenronde heeft overgenomen van Bpost, kan ik alleen maar beamen dat ze hun werk goed doen.
Om naar de bakker te gaan, heb ik even moeten wachten tot het wat minder sneeuwde. Rond 10u00 ben ik dan toch maar vertrokken. Brood, broodjes en 'n vieruurtje zijn droog thuis aangekomen. Aansluitend heb ik samen met mijn naaste buren de stoep nog sneeuwvrij gemaakt. Mijn eerste foto maakte ik op weg naar de bakker.
Daarna wilde ik toch weer even naar Pietersheim wandelen. Ik vertrok via de Henri-Dunantstraat en de Neerharenweg en wandelde Pietersheim binnen via de Kinderboerderij. Ik weet niet of het paard echt gelukkig was in die sneeuw. Via de weilanden trok ik vervolgens richting ruïne en kasteel. Toen ik aan de overkant stond van de binnenplaats in de ruïne, zag ik 'n hoop volk staan, vermoedelijk 'n huwelijk in de kapel van de ruïne.
De sneeuw, je houdt ervan of integendeel, je hoopt maar dat dit wit zo snel mogelijk verdwenen is. Het levert alleszins enkele mooie plaatjes op. Deze namiddag ga ik het ervan nemen. Mogelijk kijken naar het BK veldrijden.
En nu luister ik naar Luke Silva, 'n gekend straatmuzikant. Hij heeft 'n mooie stem en vormt doorgaans 'n duet met vrouwen of mannen die gewoon naar hem staan te luisteren. Dat levert soms prachtige duetten op.
Dag vriendinnen en vrienden, het is geen weer om 'n hond door te jagen, zelfs ik niet. Ik heb er geen probleem mee als het begint te regenen tijdens mijn wandeling, als ik maar droog kan vertrekken. Maar zelfs dat zat er vandaag niet in. Nat worden, tot daar toe, maar die flinke wind maakt het onaangenaam. Ik blijf dus binnen, tenzij .... het heel misschien deze namiddag iets beter wordt.
Enkele dagen terug heb ik nog eens wat postkaartjes bij mekaar gezocht, deze keer van Warsage. In het Nederlands is dat Weerst. Bij de definitieve vaststelling van de taalgrens in 1963 werd Weerst bij Wallonië gevoegd. Tot dusver werd er 'n soort platdiets gesproken, 'n variant van het Limburgs. Maar door allerlei redenen is Weerst totaal verfranst.
Ik fiets er regelmatig doorheen op weg naar de abdij van Val Dieu. Van thuis tot Warsage zoals het eigenlijk nu heet, is het goed 25 km. fietsen. Heel veel is er niet te zien, het is 'n ingeslapen dorpje dat nu 'n deelgemeente is van Dalhem. Meestal fiets ik naar Val Dieu via Lixhe en Moelingen om dan via Maastricht (de kortste weg dus: +/- 25 km. vanuit Warsage) terug te fietsen. Veel kijkplezier.
Vandaag heb ik lang moeten zoeken naar wat kleur in het landschap. Deze morgen op weg - heen en terug - naar de bakker was er sowieso niks te filmen, enkel sneeuw en natte wegen. Daarna bleef het zwart-wit, oa. aan de sluis in Lanaken en langs het Verbindinskanaal. Ik koos vandaag de rechterkant van het kanaal, het onverharde pad en nog steeds volledig ondergesneeuwd. In Tournebride ben ik even gestopt voor nog 'n foto en om te bepalen hoe ik zou terugkeren. Het was op dat moment nog geen 10u00, ik had dus nog de tijd om door te stappen naar de sluis van Neerharen. Daar waren ze juist 'n schip aan 't versassen.
De eerste kleur zag ik pas in Pietersheim aan het kasteel en de ruïne. En ook in de speeltuin zag ik 'n mooi gekleurd huisje staan langs de kant van de weg. Maar goed, het was toch aangenaam wandelen. Nu ik dit aan het typen ben, is de dooi ingetreden. Volgens het KMI is het nu 3°.
Deze middag was echter het beste stuk van de dag. We zijn samen met mijn zus en schoonbroer elders gaan eten, ons Nieuwjaarsetentje. En het heeft gesmaakt.
Of ik morgen buiten geraak, dat valt nog te bezien. Het zou heel de dag gaan regenen met daarbovenop 'n stevige wind. Ik zal wel zien wat ik ga doen.
Als je nu foto's maakt, dan zijn ze doorgaans zwart - wit, want veel kleur is er nu niet te bespeuren. Het was dan ook 'n toevalstreffer toen de zon even kwam piepen en daarbij toch wat kleur over het landschap wierp. Maar zoals gezegd, het merendeel van de foto's ontbreken wat kleur, zeker die in het bos.
Ik had vanmorgen op de buienradar gezien - en ook op de radio gehoord - dat er 'n sneeuwzone zat aan te komen. Het was dus kwestie om er maar direct aan te beginnen, mijn dagelijkse wandeling. Ik vertrok richting de Sportoase om vervolgens via het fietspad naar Gellik, uit te komen op de Kounterstraat. Daar zag ik links van mij de zon boven en door de bomen schijnen. Het is daar altijd fijn wandelen, rechts heb je iedere keer mooie vergezichten.
In Gellik maakte ik op de Dorpsstraat nog 'n foto met de zon op de achtergrond. Daarna wandelde ik doorheen de Kewithdreef op weg naar de Kewithstraat. Met de sneeuw die op komst was, maakte ik voortdurend 'n afweging welke weg ik nog zou inslaan eer ik terug naar huis zou keren. Op de Bosstraat vond ik het nog kunnen om op het einde van de Bremstraat, nog eens dat Egelpad te nemen. Dat pad is enkele jaren geleden gelukkig terug toegankelijk gemaakt, deels door mijn inzet hiervoor op facebook. Nu is het er fijn wandelen en niks of niemand verstoord nu nog de doorgang.
Op het einde van dat pad, was er nog steeds geen sneeuw te bespeuren. Dus wandelde ik linksop het bos in om op het einde van dat pad, terug te keren via het bospad dat eindigt op de Roelerdreef. Daar stak ik de grote weg over om via de camping San Lanaco te wandelen naar de Sprokkelstraat. Uiteindelijk op de Henri-Dunantstraat begonnen de eerste vlokken te vallen, niet dat het mij iets uitmaakte, ik wandel zelfs graag tijdens 'n lichte sneeuwbui.
Natuurlijk moet het ook niet overdrijven, ik was dan ook tevreden terug thuis te zijn en mij te verwarmen in huiselijke sfeer. Nu op dit moment zijn de laatste vlokken aan 't vallen. Tijd om seffens de sneeuwschop ter hand te nemen.
Joechei, een van onze bakkers heropende deze morgen de deuren na 'n kort eindejaarsverlof. Tot deze ochtend hebben wij ons moeten behelpen met brood uit de vriezer te nemen. Natuurlijk was dat 'n goede oplossing, maar vers brood heeft toch nog altijd dat tikkeltje meer.
Daarna was het tijd om weer op wandel te gaan. Er was weer 'n dun laagje sneeuw bijgevallen, het was dus zorgen dat deze jongen niet onderuit zou glibberen. Ik vertrok via het Uilenstraatje en het park om dan de Montaingeweg te nemen tot aan het kanaal. Die speeltuigen staan er nu verlaten bij. Ik wilde het vandaag rustig aan doen, daarom koos ik aan de sluis, de weg links naar boven, terug naar het centrum. Op de plaatselijke dinsdagmarkt had ik nog ene babbel met vriend Ferdi en echtgenote en in een van onze warenhuizen, ben ik nog wat lege dozen gaan halen. Die dozen zijn altijd handig om ons oud papier in op te bergen (kranten en reclame).
In de namiddag zijn we tenslotte nog met ons twee gaan winkelen. Mijn vrouw vertrouwde het nog niet om met de fiets te gaan. En met twee kun je altijd iets méér meenemen. Die wandeling heb ik wel niet geregistreerd. Morgen wordt het 'n minder fraaie dag, veel wind en er wordt weer sneeuw voorspeld. Afwachten wat het wordt.
Vandaag ben ik droog vertrokken maar als 'n sneeuwmannetje teruggekeerd. Niet dat ik er last van had, in tegendeel, het heeft iets om te wandelen tijdens 'n sneeuwbui. De sneeuw die nu op dit eigenste moment aan het vallen is, blijft weer liggen. Ik kan dus straks of morgen weer met de sneeuwschop er op uittrekken om de stoep proper te maken.
Deze voormiddag zijn we samen nog aan het poetsen gegaan. Als je volk in huis hebt gehad, zeker met dit weer, dan is er altijd wel iets om te reinigen. In de namiddag kon ik dan gaan wandelen. Ik had nog eens goesting om het bos in te trekken. Ik vertrok aan de Roelerdreef, langs de school, om vervolgens de Bessemerberg omhoog te wandelen. Daar stak ik de grote weg over om vervolgens eerst langs het rusthuis te stappen en nadien langs het ziekenhuis.
Daarna was het even voorzichtig zijn, de afdaling van de Bessemerberg. Gelukkig hadden de mountainbikers 'n smalle strook sneeuwvrij gemaakt zodat ik goed de eventuele ijsplekken in 't oog kon houden. En ik moet zeggen, ik ben geen enkele keer uitgegleden.
Op het einde stak ik nog even de Neerharenweg over om tenslotte via de Kinderboerderij en langs de piste van Atla, Pietersheim te verlaten. Terugkeren deed ik via de Wijnwijk en de Wijngaardstraat.
En die laatste afbeelding is 'n klein fantasietje, de beroemdste boom van Pietersheim, drie-maal afgebeeld.
Vandaag stond in het teken van de veldloop die Atla organiseerde, de atletiekclub waarbij onze kleinzoon is aangesloten. Hij liep in de categorie: Benjamin jongens - geboortejaar 2017. De wedstrijd ging door op de terreinen van Atla zelf, in Pietersheim dus.
Gezien hij zou vertrekken om 11u55 stond het mij vrij om er te voet naar toe te gaan. Ik vertrok via het Uilenspiegelpark om vervolgens via de sluis naar Tournebride te wandelen langs het Verbindingskanaal. Met al die sneeuw heb ik uitzonderlijk eens geen wielertoerist gezien. Eens in Tournebride is het maar 'n paar stappen tot in Pietersheim. Met die beroemde boom moet ik toch eens 'n collage maken.
Toen ik aan de beukendreef kwam, was het nog maar 11u05, tijd dus om nog 'n ommetje te maken doorheen het domein. Al zeg ik het zelf, de foto's zijn best geslaagd. En ben je de grachten voorbij, dan hoorde ik al de geluiden van Atla, de speaker die het schema in goede banen diende te leiden.
Het was effe zoeken tussen al dat volk naar dochter, schoonzoon en kleinzoon tussen die massa supporters. De kleinzoon vertrok gezwind aan zijn wedstrijd, maar kon de eersten niet volgen. Hij had namelijk geen gepast schoeisel aan. Zijn normale schoenen waren met die sneeuw niet aangewezen wegens kans op uitglijden en voor spikes zit hij nog te zeer in de groei. Hij heeft het dus moeten doen met zijn hoge schoenen, niet ideaal maar hij bleef tenminste recht. En op het einde kon hij bij het spurten toch nog verschillende leeftijdsgenootjes voorblijven. Hij was wat ontgoocheld omdat hij niet méér vooraan was geëindigd. Maar dat is de echte spirit van de winnaar, ontgoocheld zijn als het iets minder ging. Iedereen heeft uiteindelijk nog 'n aandenken gekregen.
Ik keerde met de auto terug naar huis waarna we allemaal genoten van 'n lekker middagmaal. En die laatste afbeelding, ... toen de koers nog werd gereden in alle weersomstandigheden.
Als ik opnieuw naar gisteren kijk, dan mag ik met recht en reden spreken van veel geluk. Mijn fietstocht is goed meegevallen, maar ik was gelukkig tijdig terug thuis. Daarna is er veel sneeuw gevallen in onze streek. Hoe ook, de nul is van de tabellen.
Vandaag dienden we in de voormiddag opnieuw te gaan winkelen. Met al die sneeuw was dat natuurlijk niet verantwoord om dat per fiets te doen, toch zeker niet voor mijn vrouw. We zijn dus beiden te voet afgezakt naar het Molenweideplein om er onze inkopen te doen.
In de namiddag wilde ik in Pietersheim eens naar het sneeuwlandschap gaan kijken. Het is er met zulk weer feeëriek. En ik was er niet alleen, om al dat moois te komen bekijken. Ik had er nog ene babbel met fb-vriendin Regina. Ik heb dan maar van dat sprookjesachtige geprofiteerd om de nodige foto's te maken. Ik weet wel dat niet iedereen dit witte landschap apprecieert, zelf ben ik ook niet zo sneeuw minded, maar het levert wel mooie plaatjes op.
Terugkeren deed ik via de visvijver en de Kinderboerderij. Daarna volgde de Henri-Dunantstraat en onze straat. Gezien ik toch mijn wandelkledij aan had, heb ik nog even van de gelegenheid geprofiteerd om onze stoep enigzins sneeuw- en ijsvrij te maken. En die laatste afbeelding, ik kwam ze tegen op Facebook. Leek me wel leuk.
Morgen hebben we ons Nieuwjaarsfeestje en in principe zal onze kleinzoon meelopen tijdens de veldloop van Atla. Ik hoop dat de organisatoren de omloop in optimale conditie krijgen.
Druk oponderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek
Over mijzelf
Ik ben Eddy Meuris
Ik ben een man en woon in Lanaken (België) en mijn beroep is gepensioneerd.
Ik ben geboren op 03/03/1954 en ben nu dus 71 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: wandelen - fietsen - genealogie - schaken.
Trouwens, ik moet zeker die krantenbezorger 'n dikke pluim geven. Ondanks dat slechte weer met veel sneeuw, is onze krant steeds mooi op tijd in de bus gevallen. Nu de privé de krantenronde heeft overgenomen van Bpost, kan ik alleen maar beamen dat ze hun werk goed doen. 
Ik ben Eddy Meuris