aantal stappen: 343.347 +/- 10.000 stappen = 7,5 km
aantal wandelingen: 30
aantal fietstochten: 12
Zoeken in blog
22-10-2022
Met Hubert, 'n Flandrientocht over hellingen, door veldwegen en tegen de wind.
Ja, het was weer 'n ferme rit die Hubert ons voorgeschoteld heeft. Hij had de vrije hand om het parcours te bepalen en hij heeft ons stevig doen trappen op de pedalen.
Het begon al in Kanne met de beklimming van de Slingerberg, 'n stevige kuitenbijter van iets meer dan 800 meter lengte en hoogtepercentage's boven de 10%. Vervolgens richting Zichen-Zussen-Bolder en Millen met overal wat bergjes op en bergjes af. Gelukkig waren de meeste veldwegen droog.
Via Henis en Kortessem, 'n stukje door Hasselt om dan af te buigen naar Diepenbeek. De terugweg genomen via Schoonbeek, Zutendaal en Gellik om dan thuis zijnde vast te stellen dat we toch weer bijna 90 kilometers gefietst hebben en meer dan 500 hoogtemeters overwonnen hebben.
Met de wind in het nadeel, zeker het eerste stuk van de rit, het steeds keren en draaien en regelmatig bergje op, was het toch weer 'n rit om te onthouden.
Misschien wat weinig foto's gemaakt onderweg, maar dat heb je nu eenmaal als je met twee op pad bent en je 'n afkoeling wil vermijden. En mijn herstelde fiets, die bolde zoals het hoort.
Hubert wilde vandaag 'n fietstocht maken, maar ik ben nog steeds in blijde verwachting van de herstelling van mijn koersfiets (normaal morgen). En met mijn stadsfiets 'n grote tocht maken, dat zat er niet in. Nu, voor mezelf had ik 'n tocht gemaakt van +/- 60 km. En ja, misschien wilde Hubert wel meegaan op die tocht. En fijn, ik kreeg 'n positief antwoord. Vertrekuur: 13u00 bij hem thuis.
De tocht ging via Zutendaal, richting As om dan langs 'n mooi fietspad uit te komen op het voormalige kolenspoor tussen As en Maaseik. Onderweg heb je 'n bord dat dagelijks het aantal fietsers telt, Hubert was nr. 224, ik 225. Aan de Zuid-Willemsvaart, even naar rechts om iets verder, links af te slaan richting Dilsen (kerk Dilsen: geen eigen foto).
Die weg bleven we volgen tot aan de Maas. Op dat punt, keerden wij terug huiswaarts. Onderweg nog langs gekomen in Vucht waar op 10/1/1940 'n Duits vliegtuig neerstortte met de plannen voor WO II aan boord. (geen eigen foto).
Terug aan de Zuid-Willemsvaart was het simpel terugrijden via Boorsem - Rekem om dan via Domein Zangersheide de laatste meters af te leggen.
Gezien ik met mijn stadsfiets reed (Hubert met de koersfiets), heb ik toch 'n tandje mogen bijsteken om mijn metgezel te kunnen volgen. Zo'n fiets is uiteraard 'n stuk logger en zwaarder dan 'n koersfiets. En ik had ook niet de juiste kledij aan, dat scheelt ook. Maar goed, ondanks de wind en de wat mindere omstandigheden, toch weer gesport en dus actief bezig geweest.
Het was vanmorgen kantje-boortje om te fietsen, al vanaf 7u30 zag ik 'n dikke mist hangen over onze contreien. We - Hubert en ikzelf - wilden om 10u30 vertrekken, maar rond 10u00 hing die mist er nog altijd. Even de buienradar bekeken en wat overleg met mijn fietsmaat, om uiteindelijk toch op het afgesproken uur - in de mist - te vertrekken. Maar eenmaal goed en wel Maastricht buiten, brak de zon erdoor en werd het gevoelig warmer.
De bedoeling van vandaag was om in de Voer, 'n pijl te gaan verwijderen die er is achtergebleven van de fiets 4-daagse. Verleden week hadden wij die pijl al gezien, maar we hadden toen geen materiaal bij om die af te nemen.
Dus zijn we vandaag nog eens naar de Voer gefietst. Vertrokken in Maastricht richting Margraten en De Plank. En telkens moeten wij vaststellen dat de weg naar Remersdaal adembenemend is met zijn mooie vergezichten. In Veurs, 'n gehucht van Sint-Martensvoeren, hing bedoelde pijl. Op die plaats nog even overwogen om naar het Vrouwenhof te gaan, maar Hubert vond dat we te weinig geld bij hadden (grapje ...).
Bijna op de grens tussen België en Nederland, zijn we ieder afzonderlijk verder gefietst. Hubert diende tijdig terug thuis te zijn, ik heb nog 'n ommetje gemaakt via de brug over de Maas in Moelingen, 'n troosteloos terras in Lixhe (of Lieze op zijn Vlaams) en de brug van Kanne.
En omdat het al 'n tijdje geleden was, nog eens de Muizenberg omhoog gereden. Er zitten percentages tussen boven de 15%, 'n stevige kuitenbijter dus. In Gellik even 'n 0,0% drankje genuttigd en in het bos gezien dat de herfst nu wel degelijk begonnen is.
Ondanks de mist tijdens de eerste kilometers, toch weer 'n aangename rit.
Wat mijn fietsmaat Hubert vandaag uit zijn mouw heeft geschud, dat had ik niet voor mogelijk gehouden. De afspraak was dat ik de heenweg zou maken, hij de terugweg. En hij heeft er 'n spektakelstuk van gemaakt. Afgelopen dinsdag had hij samen met mij, al 74 km. gefietst - wat voor hem al 'n prestatie was - vandaag heeft hij er 'n serieuze schep bovenop gegeven.
Maar laten we beginnen bij het begin. We vertrokken in Briegden aan de brug langs het jaagpad naar Kanne, daar de brug over en verder naar Moelingen. Vandaar naar het gehucht Withuis, onderdeel van de gemeente Eijsden-Margraten. Terug de Voer in en verder naar de gemeente Warsage in de provincie Luik.
En vervolgens op weg naar de abdij van Val Dieu. Deze keer eens niet gestopt voor 'n hapje en 'n natje (Hubert vreesde af te koelen en misschien terecht). En dan de klim naar Aubel met zijn mooie vergezichten. In Aubel, de Ravel Ligne 38 genomen, eerst wat bergop en aan de brug, terug bergaf. Deze Ravel is een der betere fietspaden.
Op het einde van deze Ravel, terug naar de Voer met oa. zijn imposante spoorviaduct, nog 'n cadeautje van de Duitse bezetter in WO I. Verder was het nog regelmatig klimmen en dalen, oa. in Cadier en Keer. Hubert had zijn traject goed gekozen. Uiteindelijk naderden we Maastricht om er over de Noorderbrug terug huiswaarts te keren.
Zoals gezegd, was het vandaag bergje op en bergje af. We reden oa. over de Côte de Gaet, de Rue de Gorhez, de helling van Zinnick, de Keunestraat en de Schilberg. Van deze laatste, in de buurt van Slenaken, heb ik toch het profiel opgezocht. Iets meer dan 950 meter lang en op sommige punten lag de hellingsgraad rond de 14 à 15%.
Zo, weer in het kort onze belevenis van vandaag. We hebben ons geamuseerd en ik sta nog altijd versteld van het feit dat ook Hubert deze tocht tot 'n goed einde bracht.
Weer eens met 'n fietsmaat op pad. Hubert had zo zijn doelen op voorhand gezegd, en ik wilde daar graag in mee gaan.
Het is eens wat anders, je laten leiden door 'n metgezel ipv. zelf de route te bepalen. En het moet gezegd, Hubert heeft er 'n mooie tocht van gemaakt. Heel wat rustige wegen, meerdere hellingen (ik kwam uit op 810 hoogtemeters) en vele vergezichten.
Vertrokken zijn we oa. door langs het kasteel Geusselt in Maastricht te fietsen (17de eeuws) waarna al rap de eerste helling opdaagde, de Bemelerberg. Vervolgens 'n mooi stuk richting Gulpen met boven op de helling (met de stad onder ons) 'n allermooist zicht. Ook mooi in Ned. Limburg de diverse vakwerkhuisjes, je ziet ze overal.
Ik heb niet van alle hellingen de moeilijkheidsgraad opgezocht, maar deze in Epen met zijn 1,5 km. lengte is toch het vermelden waard. In Banholt even halt gehouden om 'n gedenksteen voor de Amerikaanse bevrijders in 1944 te bekijken.
De terugweg - voor Hubert dan toch - ging via de Noorderbrug en de Maastrichtse Slingerberg. Hubert kwam uit op iets meer dan 74 km. zijn langste rit sinds meerdere maanden. Zelf had ik nog de goesting en de benen om 'n extra lus te maken. Maar eer ik daar aan begon, mijn eerste en enige pauze genomen in De Hoeve in Gellik. Via Zutendaal, Opgrimbie en La Butte aux Bois terug naar huis.
Op te merken is dat ik inmiddels de kaap van 6.000 fietskilometers gerond heb. En mijn gewicht bij aankomst: 66,6 kg. ook 'n specialeke.
En morgen, dan is het werken geblazen, de najaarssnoei in mijn tuin.
Vandaag is het niet gelukt om 'n fietsmaat mee op pad te krijgen, geen nood, dan maar alleen.
Gisterenavond had ik mijn route al grotendeels op papier gezet, via Winterslag naar Zonhoven door de Wijers. Het is 'n uniek natuurgebied en dat zie je aan het groot aantal fietsers en wandelaars.
Maar mijn tocht begon in Eigenbilzen langs het kanaal, waar ik het zonnetje lekker in de rug had. Dan langs de schachtbokken van de steenkoolmijn van Winterslag. En niet veel verder, .... probleem! Mijn fietszadel was aan het loskomen. Door al dat gefriemel in het zadel, was het schroefje onderaan losgekomen. Maar gelukkig heb ik altijd 'n inbussleutel bij en was het probleem rap verholpen.
En dan de Wijers, het is er fijn fietsen, veel vijvers, grasvelden, heide, vergezichten, noem maar op. Het is een van de mooiste fietsroute's van de streek. Eens je Zonhoven voorbij bent, kom je al rap door het domein van Bokrijk. Vandaag nog eens het fietspad "door het water" gekozen. Buiten het domein en over het spoor Hasselt - Genk, mijn pauze genomen om 'n stukje appeltaart te nuttigen. Het is intussen 'n vaste stek geworden als ik er in de buurt ben.
Terug op de fiets en naar het Albertkanaal richting Hasselt via de fietsbrug in Godsheide. De fietsers worden er tegenwoordig verwend met 'n goed aangelegd fietspad. Zo kom je ondermeer langs het Provinciehuis waar de Limburgse Gouverneur en medewerkers, kantoor houden.
Hoogtepunt van mijn fietstocht, zag ik in Diepenbeek waar 'n kunstenaar aan het werk was. Ik was niet de enige die vol verwondering stond toe te kijken.
Terugkeren deed ik via het station van Bilzen om aldaar nog eens de klim naar Waltwilder te maken. In Veldwezelt aangekomen, leek het me nog net iets te vroeg om al huiswaarts te rijden. Er zat nog wat jus in de benen en heb derhalve nog 'n ommetje door Maastricht gemaakt.
Voila, weer 'n uitgebreid verslag van mijn fietstocht, maar als je 92 kilometer gefietst hebt, dan zie je uiteraard veel.
Ja, Remco is ene kampioen, dat is nu helemaal zeker. Deze morgen zijn laatste 15 km. gevolgd.
En als je zo iets ziet, dan begint het te kriebelen om ook te fietsen. Even met mijn huisgenote overlegd om vervolgens groen licht te krijgen om ook 'n fietstocht te maken. Het was dus geen geplande tocht, maar 'n beslissing van het moment.
Gelet op de beregende wegen, geen veldwegen of bospaden genomen maar gewoon via de grote weg naar Zutendaal, Munsterbilzen en Bilzen gereden. In Bilzen was er 'n markt bezig met veel boeken en strips. En dan vanuit Bilzen, de grote weg naar Mopertingen. Je begint wel met 'n 3-trapshelling, eerst de Brugstraat, vervolgens de Waltwilderberg en uiteindelijk die laatste knik richting Mopertingen.
In Veldwezelt, achter het kanaal, rechts afgedraaid. Je komt dan voorbij de Neanderthalersite. Tijd voor enkele foto's en ook het moment voor 'n paar boterhammen en 'n energiereep van Sultana. Die repen heb ik altijd bij als ik ga fietsen. Via het jaagpad kom je dan in Kanne met 'n mooi zicht op het kanaal met aan weerzijden de heuvelruggen.
Na Lanaye en Lixhe, de Voer binnen gereden via Moelingen. Even verderop naar links, het plaatsje Eijsden. Daar was ook ene verkoop bezig, ene trottoirverkoop (of stoepverkoop) door één gezin.
De terugrit was eenvoudig, via Maastricht en de Wilhelminabrug aldaar, terug richting Lanaken. Op de brug reed 'n groepje wielertoeristen van Wiemesmeer juist voor mij, ideaal om mij in hun zog te nestelen (lees: door de tegenwind had ik daar in hun slipstream, geen last van). In Lanaken wel nog 'n ommetje gemaakt, ik wilde niet door het centrum fietsen omdat daar De Maasrun in volle bedrijvigheid was.
Voila, ik heb mij weer geamuseerd en tot de volgende.
Het moest er eens van komen, nog eens 'n fietsmaat die mij kon vergezellen op 'n mooie tocht.
Vanzelfsprekend was het niet, die fietstocht bedoel ik dan. Toen ik vanmorgen aan mijn raam uitkeek, was onze straat gehuld in dikke nevelen. En die mist is 'n hele tijd blijven hangen. Gelukkig, rond 9u00 begon de zon er door te komen en even later was die dikke erwtensoep helemaal verdwenen.
Het was nog eens fijn om met twee op pad te zijn al is het dan niet evident om veel foto's te maken, dat lukt gewoon niet.
We vertrokken aan de brug in Briegden om het jaagpad aan te houden tot Kanne. Daar de brug over om via de sluis van Lanaye naar Moelingen te fietsen. In Eijsden naar rechts, langs Gronsveld, Meerssen en Bunde om dan noordwaarts te rijden naar Elsoo/Stein en daar de oversteek naar België te maken via de autostradebrug.
Gezien Eric nog niet al te veel kilometers op zijn tellers heeft, was het uitkijken naar het gezellig terras om wat bij te tanken. Maar driewerf helaas, het was wachten tot Uikhoven om 'n zaak (De Rio) te vinden die op woensdag geopend was. En met 'n stuk taart, 'n goei tas koffie en voor mij nadien, 'n lekker biertje, waren we weer helemaal opgekikkerd.
Maar gaandeweg richting Lanaken, zag ik toch dat mijn maat uitkeek naar 'n warme douche en 'n zachte zetel. Ik heb hem derhalve thuis afgezet en zelf nog 'n extra rondje gemaakt via Zutendaal en Opgrimbie.
Foto's maakte ik oa. in Gellik aan het begin van het fietspad naar de Besmer, boven op de Duivelsberg met uitzicht op de Mechelse Heide (er stond veel volk te pauzeren), een van de parkings aan La Butte aux Bois, en op het einde, Domein Zangersheide waar vanaf vandaag het BK Jumping doorgaat.
Ziehier, mijn relaas van onze fietstocht, véél zon onderweg, weinig wind en ene fijne babbel met mijn maat.
Druk oponderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek
Over mijzelf
Ik ben Eddy Meuris
Ik ben een man en woon in Lanaken (België) en mijn beroep is gepensioneerd.
Ik ben geboren op 03/03/1954 en ben nu dus 71 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: wandelen - fietsen - genealogie - schaken.
Vervolgens richting Zichen-Zussen-Bolder en Millen met overal wat bergjes op en bergjes af. Gelukkig waren de meeste veldwegen droog. 
Via Zutendaal, Opgrimbie en La Butte aux Bois terug naar huis.
Ik ben Eddy Meuris