Voormiddag hebben we met ons twee 'n hele voorraad confituur gemaakt, of gelei zoals ze dat bij ons zeggen. We maakten dit op basis van drie vruchten: aardbeien, frambozen en kersen. Het was vooral mijn taak om het vocht te scheiden van de vruchtpitjes, dat is niet zo lekker als die later tussen je tanden komen te zitten. In de namiddag had ik dan vrije tijd om 'n langere wandeling te maken. 
Het was al effe geleden dat ik nog eens heen en terug naar Maastricht was geweest. Het weer leende zich er vandaag voor om dat nog eens te doen. Ik vertrok via de fietsbrug waar die fiets - het is te zeggen, de restanten van 'n fiets - tegen de brugreling stond. Het zal niet zo geweest dat iemand hem daar vergeten is, nee, die zal daar zo gedumpt zijn. 
Pal op de landsgrens is er 'n grote bloemen- en plantenwinkel. Een deel van de uitgestalde waar staat in Nederland, het andere deel op de stoep in België. Vandaag koos ik het traject via de grote grens om terug te keren langs de kleine grens - langs de Maas dus-. Ik heb altijd 'n fascinatie voor dat witte huis en de bijhorende tuin op de Belvédèrelaan. En die schaapjes, ... het was precies of ze teambuilding aan het doen waren, effe de koppen bij mekaar steken. 
Kom je in Maastricht, dan zie je op verschillende plekken in de stad, waterplassen, al dan niet verbonden met de Maas. De bevoorrading in de stad was simpel, 'n flesje van 33 cl. cécémel en ene croissant, zo uit het vuistje. 
Terugkeren deed ik dus via de Bosscherweg, de kleine grens langs de Maas. Je ziet aan de overkant het dorp Borgharen liggen, 'n plek waar ik geregeld voorbij fiets. En in Smeermaas was nog eens heel duidelijk te zien dat het waterpeil van de Maas, bijzonder laag is. 
Morgen moet ik 'n klein toerke gaan fietsen met de kleinzoon. Hij heeft er al langer naar gevraagd: fietsen met bompa. Dat zal dan gebeuren op de laatste dag van de schoolvakantie. 
Op facebook heb ik 'n bericht gepost mbt. onze fietstocht naar Noord-Frankrijk. Velen hebben het gezien en gelezen. Het blijft toch nog altijd iets speciaals van twee oude knarren, de een 71 jaar, de ander 70 jaar. 










|