aantal stappen: 2.151.333 +/- 10.000 stappen = 7,5 km
aantal wandelingen: 174
aantal fietstochten: 57
Zoeken in blog
27-05-2023
Rit Wallonië met Hubert.
Na enkele wandeldagen, was het vandaag weer tijd voor 'n mooie fietstocht. Het was effe afwachten of mijn maat Hubert mee kon fietsen. Hij zat namenlijk al enkele dagen op hete kolen, 'n kleinkind was op komst. Vanmorgen kreeg hij dan het goede nieuws en deze avond kon hij op kraambezoek.
Hubert zat vandaag aan het stuur om de rit te bepalen. Eerst naar Maastricht en de Noorderbrug om vervolgens naar Mesch (Ned. Limburg) te fietsen. En dan 'n stukje door de Voerstreek, terug België, om dan Wallonië binnen te trekken. We kwamen ondermeer in Warsage, Herve, Clermont sur-Berwinne, Blegny, Aubel, Visé.
We hebben veel bergop en bergaf gereden, getuige de verschillende foto's van mooie vergezichten. Bij het binnenrijden van Aubel, 'n foto binnenin van 'n mooie kapel. Ik had daar wat voorsprong op Hubert zodat ik er even 'n foto kon maken. Als je met twee aan 't fietsen bent, dan is het niet vanzelfsprekend op heel wat foto's te maken.
Een aantrekkelijk dorp was Clermont sur-Berwinne, een der mooiste dorpen van Wallonië. Om te verduidelijken dat we heel wat hoogtemeters maakten, het profiel van La Heydt in het land van Herve.
Op de terugweg reden we langs de mijn van Blegny (geen eigen foto) en Visé om langs Kanne terug huiswaarts te keren. Uiteraard is bompa nog over de brug gekomen met 'n kleine traktatie voor zijn kleinkind.
Het was rap beklonken welke activiteit we vandaag op het programma zouden zetten, 'n dagje Maastricht met ons twee. Eerst naar de wekelijkse markt, daarna 'n tasje koffie in de boekenkerk om vervolgens te gaan shoppen in de binnenstad.
En zo geschiedde. De bus naar Maastricht om aan de Wilhelminabrug uit te stappen. Het was wat zoeken op de markt om de juiste kramen te vinden, maar we hadden tijd. En daarna aanschuiven in de boekenkerk voor 'n tas koffie. Meer en meer zie je daar mensen pauzeren. Uiteraard deden we daar weer wat inspiratie op voor nieuwe boeken, niet om ze te kopen maar om ze te ontlenen in onze bibliotheek.
En gelet op het zonnige weer - maar ook omdat het nog veel te vroeg was om te gaan middagmalen - maakten wij nog 'n wandeling langs de O.L.Vrouwekerk en doorheen ons favoriete stadsdeel, het Jekerkwartier. Je blijft onder de indruk van die stadswallen, maar ook van die immense boom naast de wallen. Prachtig was ook 'n beeldhouwwerk van "man en hond". Ook die gekapte uil mocht er zijn. Even verderop zagen wij het beeld van de bekendste musketier staan, D'Artagnan. Hij werd in zuid-west Frankrijk geboren in 1611 onder de naam Charles de Batz de Castelmore. Hij diende de zonnekoning Lodewijk IV en vond de dood bij de bestorming van Maastricht in 1673. Sommigen beweren dat hij begraven ligt op het kerkhof van Wolder, nu 'n woonwijk van Maastricht.
Maar van al dat wandelen kregen wij honger, op naar het Vrijthof. Daar kennen wij 'n goed restaurant, de verhouding prijs-kwaliteit is er optimaal. Nadien nog even 'n laatste aankoop en dan terug naar de bushalte. Daar zag ik de gele bus staan van City - Tours Maastricht.
Mijn laatste twee foto's wil ik jullie ten slotte niet onthouden. De vernieuwde bibliotheek in onze gemeente Lanaken, heeft 'n grote oude landkaart opgehangen in een der zalen. Het betreft hier 'n reproductie van één van de oudste kaarten van onze regio. Lanaken werd toen nog geschreven als "Lonaken".
De woensdag is meestal 'n fietsdag, tenzij het weer niet goed is. Maar vandaag was het prima fietsweer, niet al te veel wind, zonnig bij vertrek en de benen voelden goed aan. En aangezien ik wist dat het 'n solorit zou worden, koos ik ervoor om 'n rit te maken die op mijn to-do lijstje voor dit jaar stond, de fietstocht naar de Achelse Kluis. Het is 'n rit van méér dan 130 kilometer, maar alleen zijnde, kon ik natuurlijk mijn eigen tempo bepalen. Het werd uiteindelijk 22,92 km/uur. Niet slecht voor 'n ouwe taaie.
Uiteraard vertrok ik al vroeg. Eerst langs de sluis van Neerharen om vanaf daar, de Zuid-Willemsvaart te volgen. Zo kwam ik weer langs het Eilandje in Neeroeteren. Het kanaal heb ik gevolgd tot voorbij Bocholt. Je waant je bijna in West-Vlaanderen langs het kanaal tussen Brugge en Damme. Om je 'n idee te geven van de afstanden, in Tongerlo-Bree, was ik na 31km. en het bord van Hamont-Achel passeerde ik na 48 km. Over Hamont kan ik nog 'n kleine anekdote vertellen. Op 7/10/1914 tijdens wereldoorlog 1, werd daar onze Lanakense burgemeester Edgar de Caritat de Peruzzis doodgeschoten door Duitse soldaten. Onze burgemeester was leider van 'n verzetsgroep en was naar Hamont uitgeweken in de hoop te ontkomen aan Duitse represailles.
Maar Hamont-Achel is uitgestrekt. Voor ik bij de Kluis toekwam, passeerde ik nog eerst "den doodendraad" en 'n stukje Nederland (zie blauwe cirkel op het kaartje). Dat stukje Nederland ging over 'n smal onverhard pad doorheen 'n stiltegebied. En dan daagde de Kluis voor mij op. Hoog tijd om 'n pauze te nemen. Koffie, taart en cola.
Om niet dezelfde weg terug te moeten nemen, fietste ik ondermeer langs het station van Neerpelt. In de fusiegemeente Pelt kwam ik ook de Wedelse molen tegen. Het is 'n onderslagmolen (op de rivier de Dommel) die gewerkt heeft tem. 1957. In 1974 werd hij gerestaureerd en draaien doet hij nog steeds. In Linde, 'n kerkdorp horende bij Peer, ben ik even gestopt om 'n meegenomen boterham te eten. Dat kapelletje fascineerde mij om er even binnen te stappen.
Verder nog 'n foto van 'n rustplaats aan 'n vijver in Meeuwen (Meeuwen bereikte ik na 91 km.) en mijn fiets bij 'n allerlaatste stop in Zutendaal. Tja, ze zeggen soms dat 'n Thompsonfiets maar van mindere kwaliteit is, zeker vergeleken met de merken Ridley, Trek of nog enkele anderen. Maak mij allemaal niks uit. Zolang dat fietsje mij brengt waar ik heen wil, dan is het ok.
En ik hoor jullie vragen: en zadelpijn? Last van gehad? Nee, eigenlijk niet. Meer zelfs, de rit had nog langer mogen duren. De benen en de conditie waren dus goed. Thuis stevig gegeten want onderweg was ik toch bijna 2.000 kcal. kwijt geraakt. En morgen, dan wordt er weer gewoon gewandeld.
Deze voormiddag heb ik enorm veel aarbeienplantjes gezien. Het was voor mij 'n echte verrassing, zo kort bij huis en toch 'n immense plantage die ik nog nooit gezien had.
De wandeling vertrok vandaag via het Uilenspiegelpark en de gigantische boom aan het college. En dan op weg richting Veldwezelt. Ik wist er 'n weg aan de rechterkant liggen waar ik nog nooit doorheen gewandeld had, dus dat zou vandaag gebeuren. Het betreft hier de Beekveldweg. En al rap zag ik de eerste aardbeienplantjes onder plastiek hangen. Verderop, aardbeien in 'n grote glazen serre, aardbeien in grote bakken, in volle grond, in plastiektunnels in volle grond, duizenden en duizenden plantjes. Ik heb mij de ogen uitgekeken.
Eens doorheen al die aardbeien, kwam ik uit op de Kompveldstraat. Daar staan sinds mensenheugenis, betonplaten naast mekaar gezet, restanten van oude straatbedekkingen. Vervolgens de brug overgestoken van het oude spoor, om dan rechts, met zicht op de kerk van Gellik, de Boonakkerstraat in te stappen. De Dorpsstraat over en dan naar de Kounterstraat. Daar zie je massaal klaprozen staan.
Terugkeren deed ik via De Puin, met helemaal op het einde, 'n liefhebber van paarden, getuige hiervan de verschillende namaakpaarden en paardjes.
Fijne dinsdag nog beste vrienden en vriendinnen. Normaal gezien ga ik morgen fietsen.
Vandaag eens niet met de tuin bezig geweest, dadelijk naar de schaakclub, dus mijn wandeling gemaakt kort na de 10-uur koffie.
Ik vertrok weer eens langs het onverharde pad aan het fiets- en wandelbrugje om vervolgens uit te komen aan het jaagpad. En voor ene keer eens 'n zwart-wit foto gesmokkeld in mijn reportage. De man op de foto is Eddy, ook 'n wandelaar, maar hij is van 'n andere dimensie. Hij vertrekt dagelijks (in alle omstandigheden) om 8u00 om 's middags op tijd terug te zijn voor het middagmaal. Als je dan nog weet dat hij 71 jaar is, 2 jaar ouder dan ik, dan kun je alleen maar bewondering hebben voor zijn volharding. Ik ken hem al jaren, wij zijn beiden gepassioneerd door genealogie (stamboomonderzoek).
Wat verder aan de brug van Tourne Bride, naar links, naar het domein Pietersheim. Wat foto's gemaakt van 'n infobord. En die grachten, ... je blijft er foto's van maken. Ook nieuw leven op mijn pad, de mama vond het maar niks dat ik er langs liep, zij was stevig aan 't blazen.
Terugkeren deed ik via de sportterreinen van Atla.
Voila, het was niet te ver, maar ik ben alweer buiten geweest. En onderweg kom je altijd iemand tegen, zo ook - bijna thuis - één van mijn schoonbroers.
Gisteren nog met de korte koersbroek op pad, vandaag toch maar wijselijk de lange broek aangedaan en 'n pull, eveneens met lange mouwen. Je weet maar nooit welke stekelige beestjes in 't bos op je afkomen.
Ik wilde nog eens die pittige wandeling maken naar de top van de Bessemerberg. Vooral het gedeelte tussen de twee sterren (zie kaartje) is nogal inspannend. Het is dalen en stijgen, vooral over paden vol met losliggende stenen. Wandelaars zie je daar niet, wel in het begin, kortbij camping San Lanaco, maar op het moeilijke deel, kom je enkel jonge gasten tegen op hun mountainbike. Gelijk het fietsroutenetwerk, hebben zij ook hun bewegwijzering in de vorm van pijltjes en kleuren.
Eens boven op de Bessemerberg, aan de andere kant van de grote weg, opnieuw het bos in. Ik had thuis aan mijn echtgenote gevraagd om het middagmaal, 'n kwartier later op tafel te brengen. Ik had dus nog even tijd om 'n extra bospad te nemen om bij dierenarts Neven, terug tussen de woningen te komen.
Meer is er vandaag niet te vertellen, het belangrijkste is dat ik weer genoten heb van heel wat rust onderweg en toch 'n sportieve inspanning geleverd heb.
Vanmorgen besloten dat 'n fietstochtje mogelijk was. Niet al te ver, en pas in de namiddag. Mijn fietsmaat Hubert op de hoogte gebracht, en ja, hij kon en wilde meegaan. Eerst mij nog wat nuttig gemaakt in mijn tuin (lees: op de knieën onkruid gewied). En omstreeks 13u00 konden wij vertrekken. Eerst nog wat twijfel omtrent de achterband van mijn maat, maar na wat extra lucht, gingen wij toch van start.
Eerst naar Zutendaal om vervolgens langs het oude station van As te fietsen. Het terras horende bij het station, zat helemaal vol. Vervolgens onder Opglabbeek door om dan langs het voetbalstadion van KRC Genk te fietsen (geen eigen foto). Wat verderop kwamen wij langs C-mine (geen eigen foto), de voormalige koolmijn van Winterslag, definitief gesloten in 1988.
En dan, stilaan op de terugweg; kwamen wij langs het oude ziekenhuis dat ze aan 't afbreken zijn. De juiste naam voor 't gebouw is in feite: "het Mariahuis". In het recreatiegebied Kattevenne, zagen wij 'n allesdurver op zijn snowboard naar beneden komen. Even was er 'n aarzeling bij die jonge vent, maar toen vloog hij hoog door de lucht. Zie de rode cirkels op de foto's.
Een laatste helling reden wij op langs het kanaal tussen Eigenbilzen en Gellik. Daar zag ik ook die paarden. Maar omdat ik vandaag toch de 70 km. wilde halen, reed ik nog 'n ommetje langs Sappi. Hoe noemen ze dat: 'n beetje ijdelheid? Daar zag ik dat alles al in gereedheid gebracht was voor de triatlon van morgen, georganiseerd door 'n club in Bilzen.
Op het Kerkplein was 'n muziekgroepje zich gereed aan 't maken voor 'n live optreden. Iets speciaals te doen bij ons in Lanaken ??? De communicatie met de gemeente loopt toch nog soms vierkant.
Het weer zat mee, de zon was er, redelijk warm, maar toch wat wind uit het NO. Maar goed, ik liet mij door die wind niet weerhouden om 'n mooie wandeling te maken.
Eerst deze voormiddag nog wat in de tuin gewerkt, maar na het middagmaal, nam ik de bus naar Maastricht. Ik stapte af aan het station. En die bus zat goed vol. De meeste Belgen hebben vandaag 'n brugdag, op vrijdag is er in Maastricht 'n grote markt en het weer was prima.
Ik heb dus vandaag dan maar niet geopteerd om de stad zelf in te trekken, maar ik ben rechtstreeks de Maas overgestoken via de Wilhelminabrug. Wat verderop, weet ik dat verschillende oude hallen, gebruikt worden door 'n kunstenaarscollectief. Er worden schilderijen, beelden en andere kunstwerken gemaakt.
Aan de Noorderbrug het water over om 'n voor mij onbekend pad te nemen. Ik had tijd en wilde dat best eens uitproberen. Maar ver ging dat pad niet, ik kwam uit aan de woonboten, de plaats waarlangs ik in feite wilde terugkeren. Het is rustig wandelen op dat pad, veel aangenamer in vergelijking met de grote weg. Speciaal op dat pad was dat ik ook dáár twee visserstentjes zag staan, de Zuid-Willemsvaart grenst aan het pad. Het is precies of alle vissers tegenwoordig 'n tentje moeten hebben, veldbed inbegrepen. Wat is er eigenlijk mis met die viskorven van weleer waar je al je gerief kunt insteken en die ook dienen om er op te zitten terwijl je je hengel vasthoudt? Nu worden die hengels vastgezet en de vissers komen van hun veldbed als het belletje op de hengel begint te rinkelen.
Aan de oude spoorbrug, even gaan kijken aan de andere kant, op zoek naar 'n alternatieve route. Dit is iets wat ik nog wil uitproberen. Op het laatst versmalt het pad met rechts 'n mooi zicht op de paar woningen aan het kanaal.
Om terug te keren naar huis, diende ik wel nog het Verbindingskanaal over te steken aan het politiekantoor, de fiets- en wandelbrug is door werken nog niet bereikbaar.
De bedoeling was om deze week nog 'n fietstocht te maken met een van mijn fietsmaten. Bleek deze zich gisterenavond ziek te voelen. Uiteraard neem je dan geen risico's, dus het was vandaag 'n soloritje.
Ik wilde nog eens in Maaseik de brug oversteken richting Geleen. Rond 10u00 begon ik er aan. Via Rekem - Opgrimbie, door het bos naar het oude station van As om daar de fietssnelweg te nemen naar Aldeneik, ten noorden van Maaseik. Onderweg dat brugje over de Zuid-Willemsvaart gepasseerd. Op die fietssnelweg kun je goed doorrijden, het aantal fietsers viel mee en de wind valt er zo goed als weg.
Via Wurfeld dan naar Aldeneik om vervolgens in Maaseik de Maasbrug over te steken naar Roosteren. En dan naar Geleen via oa. 'n oude Maasarm. In Geleen 'n foto gemaakt van 'n oude woning. In Nederland leggen ze de wegen aan in functie van bestaande woningen (lees: de woning blijft staan en de weg leggen ze er omheen). Dit is anders in België, staat er 'n woning of gebouw in de weg, dan verdwijnt die woning. Jammer eigenlijk.
Even later de fiets aan de kant gezet voor 'n korte pauze, de inwendige mens versterken en "de aardappelen afgieten", ... als je begrijpt wat ik bedoel ... En dan op weg naar Meerssen via de afdaling van de helling "de Waterval". Bijna beneden, 'n foto van een der vele vakwerkhuizen in die regio. In Meerssen wilde ik even stoppen voor tas koffie en 'n stuk vlaai. Ik ken er 'n mooi eetcafé. Maar helaas, héél Meerssen was op pad om te flaneren langs de vele kraampjes van de jaarmarkt. Ik moest er langs, dus dat was te voet en héél traag uiteraard. En dat eetcafé? Uiteraard geen stoel meer vrij. Dan maar terug richting Maastricht en Lanaken.
Ik wilde vandaag toch de 100 km. halen, dus heb ik in Smeermaas nog 'n extra lus gemaakt naar de sluis van Neerharen. En op het Kerkplein van mijn woonplaats, toch even halt gehouden voor 'n frisse pint. Ik kon het gebruiken.
Vandaag dinsdag, zou Fluvius bij ons de digitale meter voor stroom en gas komen plaatsen. Iemand moest dus steeds standby zijn. Eerst ikzelf terwijl mijn ega naar de markt was, naderhand kon ik wat tuinieren. En ja, die digitale meter is intussen geplaatst.
Het was dus namiddag dat ik mijn wandelschoenen kon aantrekken. In Sparrendal het bos in en het hoofdpad volgen tot boven op de Bessemerberg. Aan de splitsing van wegen, gekozen om naar links te gaan, naar het fietspad richting Gellik. Op dat fietspad zie je altijd vele fietsers, vandaag zelfs 'n groepje van 'n man of twaalf. Bijna op het einde, aan het wandelpaaltje, terug het bospad op richting de Berkenlaan in Gellik.
De Berkenlaan is 'n zijstraat van de Bergstraat. Ik weer links, de Dorpsstraat in en dan opnieuw links naar de Kounterstraat. Op de foto van die mooie boom, zie je op de achtergrond de paarden die ik naderhand hoopte wat beter in beeld te brengen. In plaats van het fietspad te nemen aan de sportoase, opteerde ik deze keer om links via de Finse piste terug te keren. Op 'n hoogte nog 'n paar foto's gemaakt, oa. van het skatepark en 'n school bezig aan 'n lesuur lichamelijke opvoeding.
Het is toch plezant om 's morgens de gordijnen open te trekken en te zien dat de zon ons al aan 't opwarmen is.
Na het ontbijt, effe naar de bakker voor vers brood om dan na de koffie, nog eens 't bos in te trekken. Ik vertrok aan de Maastrichterweg via 'n smal pad. Even verder, 'n ruiter met paard voor mij. En dan, achter camping San Lanaco, begon ik aan het houten bord aan 'n deel van de rode wandeling (het mooiste stuk in feite).
Het bos is nu op zijn mooist, wel op vele plaatsen nogal drassig, maar je kunt goed omheen die plassen en dat slijk stappen. Op één plaats ligt er zelfs 'n houten plank. Het was zalig in het bos, je krijgt er gratis 'n concert van de vele vogels en onderweg zijn alle andere wandelaars vriendelijk en gerelaxt.
Dat jonge koppel voor mij - de moeder met haar kindje op haar buik - hadden ook 'n stevige stap. Ik ben zeker niet traag als ik ga wandelen, maar dat koppel heb ik niet ingehaald.
Het bos heb ik verlaten via de houten vlonder achter de kinderboerderij.
Nu nog even genieten van 'n rustige zondag. Misschien al wat dagdromen over 'n mogelijke fietsvakantie binnenkort met als uitvalsbasis Diksmuide. Niks voor mijn echtgenote maar wel met 'n fietsmaat.
Prachtig weer vandaag, en ook al had ik werk genoeg in mijn tuin, 'n mooie fietstocht is toch nog altijd plezanter dan op je knieën te zitten om ongewenst kruid te verwijderen. Vroeger, lang geleden, moest mijn tuin altijd tiptop in orde zijn, nu ben ik van mening dat ik geen slaaf wens te zijn van die tuin. Met het ouder worden moet je iedere kans grijpen om te genieten.
Mijn fietstocht dus, vanmorgen om 11u00 vertrokken met vriend Hubert richting de Zuid-Willemsvaart. De bedoeling was om naar Tongerlo te fietsen om daar aan de benen te voelen langs welke weg we de terugweg zouden nemen. Tongerlo hebben we gehaald, meer zelfs, we zijn blijven fietsen langs het kanaal tot we onaangekondigd niet meer verder konden langs het jaagpad en we de fiets op de nek dienden te nemen om de brug over te geraken. Voordien had ik al enkele foto's gemaakt in Neeroeteren aan het Eilandje, 'n mooie plek om even te pauzeren. Nu, gepauzeerd hebben wij er niet, dat gebeurt al eens als we daar langs komen op de terugweg.
Maar zoals ik vertelde, met de fiets op de schouder aan die trappen omhoog. Onze volgende bestemming was Bree, we hoopten daar even te pauzeren voor 'n tasje koffie en 'n stuk taart. Die koffie hebben we gekregen, maar taart ...., dat hadden ze niet. Jammer. En zoals in mijn titel vermeld, de terugweg maakten wij met de natte vinger van Hubert, oftewel, rijden op kompas. Zo fietsten wij doorheen Meeuwen, Opglabbeek, langs het oude spoorwegstation in As (daar enkele foto's gemaakt) en over de brug van "fietsen door de heide".
In Zutendaal gingen wij nog even rechts af naar Gellik om daar de dreigende wolken te zien boven Maastricht. En inderdaad, even buiten Gellik, bijna thuis dus, kregen we 'n korte bui over ons heen. Op de Eikelenweg was weer alles droog, en mij kennende, direct naar huis gaan, dat was ook vandaag niet het geval. Op het Kerkplein even de dorstige keel gelest - Hubert zat al vermoedelijk onder de warme douche - en dan naar huis. Het had niet beter getimed kunnen zijn, ik had juist mijn fiets gestald of er vielen weer dikke druppels.
Nu nog even nagenieten met het maken van mijn verslag en voor jullie, nog ene fijne zondag.
Dat heb je als je enkele dagen elders gaat logeren, geen brood op de plank. Dus vanmorgen in alle vroegte naar de bakker om brood en enkele croissants (om het af te leren ... ). Dit gedeelte van mijn wandeling staat ook op mijn kaartje.
Na de koffie van tienen, eerst enkele bankzaken geregeld om daarna nog eens de kerk binnen te springen. Dat was weer effe geleden. Op zich is het 'n mooi gebouw, er klinkt rustige muziek en 'n mens zou er tot rust komen. Niet dat ik die rust moet gaan opzoeken, want als je die rust al hebt, ... beter kan nauwelijks.
Via de Merodelaan, langs het kasteel van Pietersheim om wat verder door de kinderboerderij te wandelen. Al bij al was het vandaag niet ver, maar dat hoeft ook niet alle dagen.
Dadelijk naar de Giro kijken, benieuwd of Remco nog last heeft van zijn valpartij?
Nog eens naar zee, dat was de bedoeling. En om het niet te moeilijk te maken, kozen we dit jaar weer voor de Oostkust, namelijk hotel Atlanta in Knokke. Het is gemakkelijker bereikbaar met het openbaar vervoer dan de Westkust. Nu, aan de Westkust zijn we in feite al dikwijls geweest en het is daar relatief rustiger, maar het is toch altijd 'n gedoe met het openbaar vervoer om er te geraken.
Het werd dus weer Knokke, 'n hotel dat vooral gekend is om zijn vlot en gedienstig personeel, maar vooral om zijn goede keuken. We hebben weer gekozen voor half pension, zijnde het ontbijt en 's avond telkens 'n 4-gangenmenu.
Voor mijn blog vond ik het gepast om bovenaan, dag één te zetten met telkens de overige dagen er onder. Dat leest vlotter en het is in de juiste volgorde.
Dus maandagmorgen op weg naar Knokke. En wij, zonder auto noch rijbrewijs, nemen dan het openbaar vervoer. De bus naar Genk en dan de trein tot Brugge. Daar 'n korte pauze om dan de trein naar Knokke te nemen. En op de plaats van bestemming, is het nog 'n goede 20 minuten met de benenwagen (te voet dus) om aan ons hotel te geraken.
Uiteraard reserveer je op voorhand en dan is het maar afwachten wat het weer je te bieden heeft. Maar op onze eerste dag hadden we geluk, veel zon en weinig wind. Ideaal dus om Knokke nog even te verkennen en onze eerste wandeling te maken. Natuurlijk wilden we direct de zee zien, even gewandeld door het zand, gepasseerd aan die kleurrijke kameleon en aan 'n mooie winkel met prachtige kunstwerken. Ook even 'n foto in het toeristisch bureau voor wat info en wat later ook eentje van het casino.
Dat was dag 1. Veel leesplezier met de overige dagen.
Ba, ba, het was maandagavond al aangekondigd, het zou 'n regendag worden en de weerman heeft woord gehouden, het heeft geregend. Maar zoals het 'n goed hotel betaamd, er zijn voldoende stevige paraplu's voor de gasten.
En we hadden 'n plan om toch 'n deel van de dag binnen door te brengen, namelijk het Belle Epoque museum in Blankenberge. Eerst het busje op, kort bij ons hotel om dan de tram te nemen tot Blankenberge.
De voormiddag dienden we wel nog door te komen, dit ondanks de regen. En dat hebben we dan maar gedaan. Eerst 'n wandeling naar de vernieuwde pier. Spijtig genoeg was het ondoenbaar met die regen, om die pier helemaal af te lopen. Maar we hebben de pier gezien. Daarna, en dit toch uit noodzaak wegens te felle regen, zijn we het casino van Blankenberge binnengestapt. Wat 'n luxe allemaal. Die stripfiguren waren te zien naast het casino.
En tegen halfeen, kregen we honger. Locaties genoeg en het smaakte.
En dan het doel van onze dag, het Belle Epoque museum. Het museum is in feite ondergebracht in enkele aaneensluitende woningen. Typisch voor die "Belle Epoque" zijn die lage deurtjes voor het personeel. Downstairs - upstairs wordt dat ook al eens genoemd. Prachtig was vooral die collectie oude fietsen. Om alles toch te kunnen bekijken, ben je er toch flink wat tijd aan kwijt, kwam ons dat even goed uit met dat regenweer.
Even hebben wij de regendruppels getrotseerd om boven op het dak wat foto's te nemen.
En nu ik mijn kaartje bekijk, hebben wij ondanks de regen, toch iets meer dan 10 km. gewandeld. Die lekker warme douche in het hotel deed wonderen en het vier-gangen menu maakte de dag meer dan goed.
Na die regen van gisteren, was het toch 'n verademing om met 'n blauwe lucht op pad te kunnen gaan. We hadden niet 'n echt doel voor de dag, maar 'n wandeling langs de vloedlijn zagen we wel zitten. En met de wind in de rug was dat best aangenaam.
Maar natuurlijk, je kunt niet blijven wandelen langs het water, uiteindelijk kom je dan uit aan het Zwin. En dat was toch wat ver. Terug omhoog naar de dijk en richting de Lippenslaan. Omdat je ook 's middags moet eten, besloten we dat te doen in Heist. En anders dan in andere kuststeden, moet je ongeveer 20 minuten wandelen tot aan de tramhalte naast het spoorwegstation.
In Heist, eerst nog eens op zoek gegaan naar de visserskapel. Die is niet groot en ligt in 'n klein zijstraatje. En dan ons middagmaal en wat rust. Daarna hebben wij ons opgesplitst, mijn vrouw verkoos terug te gaan met de tram en dan even met de benen omhoog, ikzelf opteerde voor 'n wandeling terug naar Knokke.
Om niet langs het water of de grote weg te moeten wandelen, koos ik er voor om doorheen het Willemspark te stappen. Dat is 'n vrij uitgebreid park met veel groen, mooie paden en af en toe wat kunstwerken op de een of andere boom. Ergens halverwege, zag ik wat trapjes omhoog naar 'n hoge duin. En benieuwd naar het onbekende, ben ik natuurlijk boven gaan kijken. En ja, mijn nieuwsgierigheid werd beloond met in de verte 'n mooi beeld boven op de volgende duin. Uiteraard kon ik het niet laten om doorheen die duinen te baggeren om van nabij 'n foto van dat kunstwerk te gaan maken, twee redders op 'n hoge stoel.
Eens uit dat park, kom je uit op de langste straat van Knokke, de Jozef Nellenslaan. Op het eind nog 'n ommetje gemaakt langs het Zegemeer om te gaan kijken naar de wuivende krabben van kunstenaar Panamarenko. En die oranje mannen, die zijn van ver te zien, dan weet je dat je juist zit in de richting van het hotel.
En terug in het hotel, mijn echtgenote van het bed gaan lichten om op de dijk nog 'n gezellig terrasje te gaan doen, fijn uit de wind maar zalig onder de zon. Het was effe genieten.
Onze laatste dag aan zee, het zit er weer op voor dit jaar. Maar vanmorgen zag ik het toch zitten om in alle vroegte nog eens over de dijk te wandelen om vervolgens naar de Lippenslaan te gaan. Ik wist dat op die straat 'n krantenwinkeltje ligt. En wat leesvoer voor onderweg op de trein richting Genk, dat is altijd meegenomen.
Maar zoals in alle kuststeden zie je 's morgens wat de meeuwen aanrichten met de vuilzakken. Ganse straten liggen onder het afval. De gemeentearbeiders weten elke dag wat te doen. Nog eens langs het casino gestapt, nu aan de voorzijde en op de dijk vastgesteld dat wandelen 's morgens, geweldig rustgevend is. Bijna geen kat te zien, het ruisen van de zee en vandaag weinig of geen wind. Zalig. Aan de kameleon ook nog 'n foto van dat groot bloemenperk.
Het ontbijt in het hotel (mijn laatste foto), is pas om 8u30. Dat hebben we ons uiteraard voor de laatste keer laten smaken. Na het inpakken van de koffers, samen met mijn echtgenote nog 'n laatste ommetje op de dijk waarna we richting het station van Knokke trokken om er de trein naar Brugge te nemen. In Brugge overstappen op de trein naar Genk. Daar de bus naar Lanaken en toch blij weer thuis te zijn. Home sweet home!
Dag bezoeker, wat kun je op mijn blog verwachten? Wel, dagelijks maak ik 'n fiets- of wandeltocht en schrijf er 'n kort verslag over. Dit vul ik aan met wat foto's.
Zoals gewoonlijk waren we voor dag en dauw aan de ontbijttafel. Nu ga ik natuurlijk niet overdrijven, feit is wel dat ik al om 8u00 mijn wandelschoenen aan had om 'n tochtje te maken. De zon begon pas aan zijn opmars, maar zo in alle vroegte is het nog aangenaam rustig op straat.
Ik vertrok dus via de Pannestraat met één van de vele kapelletjes in Lanaken. En dan naar de hernieuwde Kounterstraat. Sinds verleden week is het onverharde gedeelte voorzien van 'n tarmaclaag. De vele scholieren die er passeren, zullen het toejuichen. En dan over het oude spoor naar het jaagpad langs het kanaal. En aan de brug van Briegden, zie je rechts het huidige Alkahof, 'n Grieks restaurant. Maar het gebouw heeft tot in 1997 de naam Café Du Pont gehad. Het werd gebouwd tussen 1937 en 1938, samen met het Albertkanaal. Op dag twee van WOII - 11 mei 1940 - is het zo goed als volledig afgebrand door bombardementen. Op 6 september 1944 lieten de Duitsers bij de terugtrekking van hun leger, de brug opnieuw de lucht invliegen waarmee er weer schade kwam aan het gebouw. Het is pas op 28 mei 1948 dat het gebouw volledig opnieuw is opgebouwd in zijn huidige vorm. Een gebouw dus met 'n uitgebreide geschiedenis.
Zoals jullie zien, is het Albertkanaal ook te gebruiken voor de vele waterskiërs. En in de kanaalkom (waar Albertkanaal en het kanaal Briegden-Neerharen samenvloeien), zag ik nog eens 'n eenzame visser in zijn eigen bootje. Dat was lang geleden. Meestal wordt er gevist aan de waterkant.
Met nog ene foto langs het kanaal en de kerk in de verte, terug naar huis voor 'n lekker tasje koffie. En ja, het is zondag, ik weet het, maar toch nog 'n uurtje in de tuin gewerkt.
En wat de volgende dagen gaan geven, hierover later meer.
Zo af en toe gebeurt het, te veel foto's gemaakt onderweg, meer dan het toegelaten aantal. Ik heb er dus enkelen moeten deleten. Nu, geen probleem, maar mijn enthousiasme gaat soms met mij op de loop.
Het weer was goed vanmorgen, ideaal om 'n ritje te maken met de stadsfiets. Via de kerk van Veldwezelt en het pad naar links in de velden in Oud-Caberg, richting Smeermaas. Daar heb ik verschillende foto's uiteindelijk moeten verwijderen. Zo goed als de ganse roeiclub van Maastricht, was aan 't oefenen op de Zuid-Willemsvaart. Ik heb zeker 'n 20-tal boten gezien. Aan de Maas komt het eilandje weer met zijn kop boven water. Wat verderop fiets je door Hochter Bampd.
Maar in Herbricht wilde ik de levensboom van die Amerikaanse kunstenaar, nog eens van kortbij gaan bekijken. Het heeft wel iets. De Maas bleef ik volgen in oa. Uikhoven, waar het veer op klanten lag te wachten. Je kunt nu gratis de Maas over. In Kotem aan de Maas, nog enkele foto's van "Den Doodendraad".
Op dat punt was het tijd om terug te keren. Gewoon terug naar de Zuid-Willemsvaart om in Rekem het oude kasteel te zien liggen en een der mooie woningen. Aan de Begijnenbos en zijn kleurrijke beek, rechtsaf naar La Butte aux Bois. Het laatste stukje fietste ik langs de visvijver in het Domein Pietersheim.
Voila, mijn sportieve activiteit zit er weer op, alhoewel, ... mij nu nog wat bezig houden in de tuin.
Druk oponderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek
Over mijzelf
Ik ben Eddy Meuris
Ik ben een man en woon in Lanaken (België) en mijn beroep is gepensioneerd.
Ik ben geboren op 03/03/1954 en ben nu dus 70 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: wandelen - fietsen - genealogie - schaken.