aantal stappen: 456.133 +/- 10.000 stappen = 7,5 km
aantal wandelingen: 40
aantal fietstochten: 13
Zoeken in blog
06-03-2025
Naar de Abdij van Val-Dieu.
Zoals aangekondigd ben ik vandaag gaan fietsen. En ook zoals afgesproken ten huize Meuris, vertrok ik pas in de namiddag. Mijn doel van vandaag was de Abdij van Val-Dieu. De route ernaar toe is voor mij geen onbekend terrein. Eerst doorheen Eijsden, dan naar 's Gravenvoeren en Warsage en vervolgens Val-Dieu in Aubel.
Meestal vertrek ik dan in Briegden om daar het jaagpad te nemen naar Kanne. Deze keer was ik vandaag fietser nr. 89. Eens Kanne buiten reed ik doorheen Lanaye en langs de Maas om tenslotte op de grens met Visé, de Maas over te steken naar Moelingen. De rechtstreekse weg naar Val-Dieu is nog steeds afgesloten wegens werken, mijn zoon had mij gewaarschuwd. Om er toch te geraken diende ik 'n kleine omweg te maken doorheen Eijsden en 's Gravenvoeren.
Maar eens de Voer achter mij, was ik al rap in Warsage. De Sint-Pieterskerk daar is sinds 1936 'n monument. De toren en delen van de kerk, stammen uit de 13de eeuw. De Nederlandse naam voor Warsage is Weerst. Om in Val-Dieu te geraken heb je twee mogelijkheden, ofwel volg je de gewone weg rechtdoor naar de Abdij (plat - geen helling) ofwel rij je de Col Bois de Mauhin over. En jullie kennen mij, die bergjes ga ik niet uit de weg. Het is 'n helling van 2 km. lang met 'n max. stijging van 7 - 8 %.
In Val-Dieu zelf was er geen enkel plekje meer vrij op het buitenterras, dan maar binnen mijn vlaai opeten. En dan kwam de volgende helling, de Cote St. Jan Sart, 1,4 km. lang met 'n max. stijging van 8 -9 %. Bergjes oprijden heeft als voordeel dat je prachtige vergezichten hebt, de een al mooier dan de ander.
Terugkeren deed ik weer via Voeren. Daar stopte ik even aan de Steenboskapel in Schophem, gehucht in Voeren. De kapel werd gebouwd in 1846. Via Maastricht en de molen in Gronsveld, keerde ik terug naar huis. Maar deze jongen had nog wat dorst, welke plek is dan beter dan Mesjeu in Neerharen. Zo fietste ik nog doorheen Hochter Bampd. Ik zag nog net een der gallowy runderen.
Morgen staat er 'n wandeling naar Bilzen op het menu. Ik ga daar mijn gratis vlaai afhalen, mij geschonken door de krant Het Belang van Limburg. Daarna kom ik met de bus terug.
Als ik zoals vandaag buiten ben, de zon schijnt, geen wind, blauwe lucht, héél ver kunnen kijken, dan ben ik ene gelukkige mens. Dat gevoel had ik toch tijdens mijn voormiddagse wandeling. Ik had mijn dag in twee gedeeld, eerst gaan wandelen en in de namiddag wat klusjes doen in de tuin.
Ik vertrok via de Sportoase naar Briegden om daar de brug over te steken. Dan ging het effe naar links om vervolgens de talud langs het Albertkanaal omhoog te stappen. Eens boven heb je ongerepte natuur, velden, wat paarden in de wei, vergezichten, kortom, alles wat 'n mens nodig heeft om zijn dag goed te maken. In de verte zie je de kerk van Veldwezelt en gaandeweg ben je er eigenlijk vlakbij.
Eens de brug in Veldwezelt over, wandelde ik terug via dat mooie fietspad naar Lanaken. Spijtig dat bij de aanleg van dat pad, 'n hond over het verse beton gelopen heeft, je ziet nog steeds de afdruk van zijn pootjes. Ook hier heb je prachtige vergezichten. Hopelijk krijgt het niemand ooit in zijn kop om daar te bouwen.
En met dit mooie weer kom je uiteraard weer verschillende bekenden tegen, oud-collega Alice, overbuurman Gilbert en Viviane, dochter van een mijner buurvrouwen.
Ik sprak enkele dagen terug over dat geklop dat we horen vanaf de klok van 7u00. Vandaag heb ik die werktuigen in actie gezien en dan heb je daar uiteraard begrip voor dat die mensen op dergelijke manier moeten werken (met die geluidsoverlast als gevolg).
In de namiddag heb ik dan 'n vijftal catalpaboompjes gesnoeid. Dit jaar waren de uitlopers opmerkelijk korter dan voorgaande jaren. Het werk was dus ook rapper gedaan. Voor de tuiniers onder ons, 'n foto vóór en na. Morgen ga ik vermoedelijk fietsen. Waarheen? Dat lezen jullie dan wel.
Voor ik aan mijn dagelijks verslag begin, wil ik toch iedereen uitdrukkelijk danken voor al die felicitaties die ik mocht ontvangen naar aanleiding van mijn verjaardag gisteren. Het doet 'n mens deugd en geeft weer moed om er weer stevig tegenaan te gaan. Uiteraard is 'n verjaardag ook gewoon 'n moment dat er 'n cijfer verandert in je leeftijd, ik blijf dezelfde die ik was.
Het goede weer inspireerde mij om 'n wandeling te maken naar Zutendaal. Je kunt er naar toe via verschillende wegen, ik koos vandaag voor de Gijzenveldstraat en de Stalkerweg. Natuurlijk moet je eerst de Bessemerberg omhoog en daarna kom je in het gehucht Besmer. Hier links begint dan de Gijzenveldstraat. Helemaal op het einde van die straat, ging ik rechts de Stalkerweg in, vanaf daar, gewoon rechtdoor naar het centrum van Zutendaal. Op die straat was het een en ander goed genoeg om er 'n foto van te maken. Eerst dat boerenpaard, de zot zelf en de Mandelkapel uit 1851 en genoemd naar 'n oude buurtschap met dezelfde naam. De kapel werd trouwens gebouwd door het echtpaar Cuypers - Crijns. Zij verloren zes van hun acht kinderen door tuberculose.
Ook op die straat is de ingang te vinden naar het "blotevoetenpad" één der toeristische plekpleisters van de gemeente. In het centrum ben ik nog eens rondom de oude pastorie gewandeld, gebouwd in 1783. Na 'n koffietje in het centrum, was het tijd om mijn bus terug naar Lanaken te nemen.
Thuis heb ik nog wat gewerkt in mijn tuin, gewoon wat paden geschoffeld, moet ook gebeuren. Nog ene fijne avond.
Het was vandaag wel mijn verjaardag, maar dat prachtige weer weerhield mij toch niet van 'n mooie fietstocht. Behoudens 'n verrassingsontbijt deze morgen vanwege mijn vrouw, was er vandaag verder niks speciaals gepland. Mijn verjaardagsetentje hadden wij al gehad en er was niemand genodigd om te komen vieren. 71 jaar is dan ook maar 'n doordeweekse verjaardag. Niets belette mij dus om de deur uit te gaan. In de voormiddag was het nog wat fris, in de namiddag was er een en al zon.
Ik wilde vooral wegblijven van het carnavalgebeuren (weg dus van het Maasland). Niet alleen die stoeten kunnen je hinderen, maar ook glasscherven die zeker her en der verspreid liggen (van bierglazen), zijn nefast voor mijn wielen. Ik nam dan wel mijn stadsfiets, maar je weet maar nooit. De velden van Haspengouw en de regio Bilzen, dat was mijn doel.
Ik vertrok via Veldwezelt. Het Fietsenroutenetwerk heeft die plek wel goed bedeeld met diverse route's. Vandaar ging het naar Kesselt waar ook nog gewag gemaakt wordt van de elektrische draad van WO I. Daarna kwam ik voorbij aan het Iers Kruis. Daar werd slag geleverd op 2/7/1747 door ondermeer de Fransen en de Spanjaarden tegen de Oostenrijkers en de Engelsen. De Ieren vochten mee met de Fransen om bij 'n overwinning onder het juk van de Engelsen uit te komen. Zij werden echter niet beloond en verloren veel soldaten.
In Genoelselderen kwam ik voorbij het wijnkasteel van Jaap van Rennes. Dat kwam in zijn bezit in 1991. Hij overleed in 2019, zijn dochter zet de zaak verder. En dan kwam het mooiste kasteel in zicht, het waterkasteel Renesse. De oudste delen stammen uit de 16de en 17de eeuw. Sinds 1987 woont de Adelijke familie de Renesse er. Iets verderop staat 'n oud burgerhuis uit 1838.
Terugkeren deed ik via Nerem, Hoeselt en Bilzen. In Hoeselt staat de Lindekapel uit 1679. Er staat 'n altaar, in 1876 geschonken door Barones de Broukmans. Sinds 1985 is de kapel 'n monument. In Bilzen nam ik 'n korte pauze, koffie en taart voor 5,00 euro.
De laatste foto's nam ik in Eigenbilzen en Gellik. De Zangerheimolen in Eigenbilzen, daterende van vóór 1844 en in Gellik, een der oudste woningen van het dorp.
Zo, dat is me vandaag best bevallen, jarig zijn en genieten van 'n fietstocht. En bij het jarig zijn, wordt al eens bij mekaar gezeten en gepraat over het een en ander. In de toekomst zal ik veel minder fietstochten gaan maken waarbij ik in de voormiddag al vertrek. Mijn eega wenst het warm eten zoveel als mogelijk 's middags op tafel te brengen ipv. 's avonds, om allerlei redenen beter voor haar. Anderzijds wees ze op mijn leeftijd en de afstanden die ik afleg. En in 'n goed huishouden hebben we begrip voor mekaar. De toekomst zal het uitwijzen.
Nu ik dit begin te schrijven, hoor ik reeds van overal muziek rondwaaien, de voorbereiding van de Bèssemstoet is dus volop bezig. Een straat verder worden trouwens de carnavalswagens opgesteld. De stoet vertrekt om 14u11, eerst de publiciteitskaravaan en dan de eigenlijke optocht met pronkwagens. Dochter en kleinzoon waren in de voormiddag nog even thuis en ze zijn met spoed vertrokken om toch nog thuis te geraken. Vele straten worden nu afgezet zodat je er niet meer in of uit geraakt.
Zelf wilde ik deze ochtend nog 'n wandeling maken. Ik heb mij toch goed warm mogen kleden, het had gevroren deze nacht. Met de opkomende zon heb ik weer wat kunnen spelen met het maken van foto's. Met ene simpele gsm is het altijd hopen dat die goed gelukt zijn, zeker als je tégen de zon in, je foto's wenst te maken.
Ik vertrok via het centrum, met de kerk op de achtergrond. Dan doorheen de Broekstraat en de Merodelaan om uiteindelijk toe te komen in Pietersheim. Daar had ik nog ene lange babbel met vriendin Regina. Dat heb je als je mekaar fysiek al 'n tijdje niet meer gezien hebt. Uiteraard krijg ik nooit genoeg van het decor, ik zou ze eens bij mekaar moeten leggen, mijn foto's van de burchtruïne en het kasteel.
Er was vanmorgen al redelijk wat volk te vinden in Pietersheim, allemaal met hond aan de leiband. Zoals steeds ben ik dus 'n buitenbeentje.
Terugkeren deed ik via de kinderboerderij. Gezien ik bij de bakker mijn bestelling diende af te halen, heb ik om er te geraken, nog 'n ommetje gemaakt via de Asbeekweg en de priesterwijk, gelegen in de Sint-Servaaswijk. Elke straat daar is genoemd naar een of andere geestelijke. En 'n foto maken van 'n mooie boom, dat is toch wel een van de dingen die ik graag doe.
Zo mensen, zij die carnaval vieren, geniet er van, anderen kijken misschien naar de koers op tv.
Het heeft niet mogen zijn, mijn beoogde fietstocht naar Thorn. Toen ik vanmorgen de gordijnen opentrok, zag ik dat er 'n mistlaag boven Lanaken hing. Het was daarenboven koud en de zon gaf niet thuis. Dat zijn geen goede ingrediënten voor 'n lange fietstocht (+/- 100 km). Maar uitstel is geen afstel, daar komen nog kansen. Niet volgende week, toch zeker niet de eerstvolgende dagen. Ik loop dan het risico ergens in 'n carnavalsstoet terecht te komen, het Maasland is nu eenmaal verzot op carnaval. En bij zo 'n lange rit moet ik ook rekening houden met enkele horecazaken om de inwendige mens te versterken. Allemaal zaken waar je moet aan denken. Nee, ik wacht gewoon af tot carnaval voorbij is.
In de voormiddag heb ik dan maar wat in de tuin gewerkt, verschillende kruiwagens zwarte aarde verplaatst en toch al wat struiken gesnoeid (de rode kornoelje of Cornus Sanguinea).
Na de middag zag ik het toch zitten om met de stadsfiets er op uit te trekken, weliswaar goed warm ingeduffeld en niet al te ver. Ik fietste eerst doorheen Gellik, dan Eigenbilzen om dan naar Zutendaal te rijden. Aan de pastorij, ging het rechtsaf naar het centrum om vervolgens wat nrs. van de fietsroute te volgen. Zo kwam ik toe in Genk, het recreatiegebied Kattevenne. Ik zag daar dat raar bouwsel staan en was nieuwsgierig. Het is bedoeld als 'n raket want eenmaal binnen, dien je op 'n knop te drukken en dan is het precies of je de ruimte ingestuurd wordt met aanwijzigingen vanaf de lanceringsbasis. Indrukwekkend. Het moet zijn dat ik een der eersten ben die er zijn opwachting maakte, gelet op het artikel dat ik vond op internet.
Via dat vergezicht in As, fietste ik naar de Salamander en de Mechelse heide in Mechelen a/d Maas. Ik wilde terugkeren via de Maas, daartoe moest ik eerst doorheen het cenrum van Mechelen a/d Maas. Hun gemeentehuis oogt als een der mooisten van de streek.
Eenmaal aan de Maas ben je zo in Kotem. Maar wat was me dat daar allemaal, van over de Maas waaide 'n hels lawaai over, duidelijk carnaval in Elsloo. Ook in Kotem heb je nog de restanten van "den doodendraad" uit WO I.
Mijn laatste kms. fietste ik doorheen Hochter Bampd en Smeermaas. Vandaag ben ik uitzonderlijk nergens gestopt voor 'n versnapering of drankje, het was te fris om eerst de warmte op te zoeken om nadien terug de kou in te moeten. Nee, gewoon tot thuis en daar 'n warme kop koffie met cake, pas gebakken door mijn eega.
Morgen gaat de stoet uit in Lanaken, vele straten zullen weer afgesloten zijn en nadien mag de kuisploeg weer veel achtergebleven snoep opruimen.
En zoals ik in mijn titel scheef, mijn laatste fietstocht als 70-jarige. Maandag staat er 'n eentje achter.
Ze zeggen weleens dat sommige vrouwen zich meermaals durven om te kleden per dag, ik kon er vandaag ook iets van. Eerst mijn gewone wandelkledij aan vanmorgen om naar de bakker te gaan en aansluitend om te wandelen doorheen het bos, daarna deed ik mijn werkkledij aan om in de tuin te werken om uiteindelijk na 'n frisse douche, mijn dagelijkse nettere kledij aan te trekken.
Ik ben dus al goed bezig geweest, tussendoor ook nog eens naar de glascontainer geweest. In de tuin zijn mijn composthopen nu helemaal verplaatst en is er weer plaats om eentje te vullen met allerlei tuinafval.
Vandaag wilde ik het bos intrekken. Op de Blindevijversweg zag ik 'n huis dat wel héél véél carnavalsvlaggen had uithangen. In het bos zelf was het vooral uitkijken waar ik mijn voeten kon zetten, het was er goed drassig. Het was deze keer op intuïtie afgaan om mijn route te bepalen. Dat is het plezante eraan, je streek kennen en kunnen inschatten hoe ver je kunt gaan. Aan de Neerharenweg stak ik de grens naar Pietersheim over. Dat is de plek bij uitstek om vele wandelaars te zien.
De toegang tot de burchtruïne is meestal open en daar heb ik weer van geprofiteerd om er enkele foto's te maken, de resten van wat ooit kelders waren van de burcht en 'n trotse gans boven op de omwalling.
En dat het dit weekend carnaval is, bewijzen de vele posters die overal ophangen aan het raam. Die poster, gemaakt door een der kinderen van 'n plaatselijke school, werd bekroond door 'n onafhankelijke jury. Deze werd toegevoegd aan onze Bèssemgezèt en de Lanakenaren werd gevraagd deze voor het raam te hangen.
Straks is er de aanstelling van Prins-Carnaval, morgen het Prinsenbal en zondag de stoet. Deze namiddag was er al 'n kinderoptocht. Nu moeten jullie niet denken dat ik daar overal aanwezig ben, integendeel, deze oude mens kan nog wel fietsen en wandelen, maar in de drank vliegen en uren blijven rechtstaan, dat is aan mij niet meer besteed. Toen ik jong was heb ik mijn deel al meer dan voldoende gehad.
Voor zij die carnaval vieren, veel plezier. En of ik morgen ga fietsen, dat zal ik jullie dan weten te vertellen. Veel hangt af van de wind en of er wat zon te zien valt, toch zeker nodig voor 'n langere rit.
De zon lachte daarstraks naar mij, en wat moet je dan, op je fiets kruipen natuurlijk. Als het ook maar enigzins doenbaar is, wil ik gaan fietsen. Maar er moet ook gewerkt worden in de tuin, en dat deed ik dan deze voormiddag. Opgelet, het is nog met de handrem op, rug-sparend noemen ze dat. Er te stevig invliegen zou nefast zijn voor mijn rug, kalm aan beginnen dus.
Maar deze namiddag had ik er zin in, 'n fietstocht met de stadsfiets naar het kasteel van Schoonbeek. En dat er toch méér wind was dan voorzien, dat nam ik er maar bij, de zon scheen en dat was al voldoende.
Mijn tocht ging via de brug van Eigenbilzen naar Munsterbilzen, daarna doorheen Bilzen om vervolgens naar Beverst te fietsen. Daar zag ik de O.L.Vrouw-van-Banneuxkapel, gebouwd in 1948. Eens het centrum van Beverst door, kwam ik op 'n onverharde veldweg richting Schoonbeek. En onverhard wilde vandaag zeggen: "opgesmukt met grote plassen water". Maar iets verderop heb je dan het kasteel, het blijft 'n prachtig gebouw omgeven met 'n mooie waterpartij. Het was niet te verwonderen dat ik er niet alleen was.
Terugkeren deed ik door wederom naar Munsterbilzen te fietsen, maar daarna naar Zutendaal. Dat bord had ik eigenlijk moeten scannen (qr-code) maar deze mens had er vandaag geen goesting voor. Volgende keer misschien. In Zutendaal-centrum overwoog ik om nog even te pauzeren, maar het beoogde café was gesloten. Dat biertje heb ik dan maar thuis gedronken.
Zo, 'n mooi kort ritje van 42 km. ik heb mijn dag weer goed omgekregen. Seffens samen op de bank naar Jeroen Meus kijken en daarna naar Ben Crabbé met blokken.
Een stralende zon deze morgen, geen wolkje aan de lucht, dat kon ik toch niet laten liggen .... Zo kwam het dat ik al rond de klok van 8u30 op mijn fiets zat. Het middagmaal is traditioneel om 12u00 bij ons, dus al te ver kon ik niet gaan, het werd daarom wederom de stadsfiets.
Ik fietste direct naar Smeermaas om aan de Maasdijk, de loop van de Maas te volgen. Je ziet het aan mijn eerste foto, 'n blauwe lucht en geen wolk te bespeuren. Wat verderop waren 'n aantal paarden wel héél ver afgeweken van hun normale leefgebied. In Herbricht zag ik 'n fotograaf aan de Maas zitten op jacht naar unieke kiekjes.
In Geneuth reed ik onder de snelweg naar Stein-Nederland door. In Kotem kwam ik langs de kapel ter ere van O.L.Vrouw van Lourdes uit 1962. En nog iets verder waren 'n aantal kajakkers de Maas aan het trotseren. Via de molen "de Stormvogel" in Boorsem fietste ik verder naar Opgrimbie. Ik wilde vandaag de Duivelsberg nog eens overrijden. Eerst kwam ik langs het rallycircuit waar sinds dit jaar weer gecrost mag worden. De berg zelf heeft 'n piek van 10%, het was dus even duwen op de pedalen met mijn stadsfiets, maar ik ben boven geraakt.
Terugkeren deed ik via Zutendaal. Daar nam ik effe pauze op het terras buiten, lekker in het zonnetje. Koffie, gebakje, praline, slagroom met advocaat, dat alles voor 2,50 euro. De laatste kilometers gingen doorheen Eigenbilzen en Gellik. Even twijfelde ik nog om toch die 50 km. maar te halen, maar zoals het in een goed huishouden hoort, haal je je niks op de hals en wees je op tijd thuis, en zo geschiedde. En nu met het noteren van mijn fietsgegevens, merk ik dat ik dit jaar al bijna 300 km. méér gefietst heb dan verleden jaar. Dat is uiteraard 'n goed begin.
Deze voormiddag ben ik er toch maar aan begonnen, wat werken in de tuin. Niet dat ik mij al te zeer vermoeid heb, wat afgevallen bladeren bijeen harken en enkele perselen onkruidvrij maken. Het is 'n begin, en het voelde best aangenaam met die warmere temperatuur.
Uiteraard wilde ik ook 'n kleine sportieve prestatie neerzetten, profiteren van het lekkere weertje. Vandaag had ik niet zoveel tijd om ver te fietsen, mijn verslag moest ook nog gemaakt worden en deze avond dien ik, vers gewassen en gestreken, acte de présence te geven op de voorstelling van onze carnavalskrant, de Bèssemgezèt.
Mijn doel was vandaag Valkenburg. Eerst kwam ik voorbij aan kasteel Geusselt in Maastricht. De naam zou afgeleid zijn van goysen = gutsen = stromen. Vroeger was dat 'n moerassig gebied. In Valkenburg-centrum ging ik eens niet rechtsaf, de Cauberg op, maar gewoon rechtdoor, de Daalhemerweg op. Die weg is 'n belangrijk punt in de Amstel Goldrace. Die weg wordt zéér snel afgedaald waarna de renners met veel machtsvertoon de Cauberg opfietsen. Op die weg vind je de laatste steenkoolmijn van Nederland die je kunt bezoeken. Deze dateert van 1917. Iets verderop kun je de grot bezoeken van het Mergelrijk.
Terugkeren deed ik via de molen in Wolfshuis en de Bemelerberg, nu eens niet naar boven, maar naar beneden. Daarna in Maastricht de Sint-Servaesbrug over en met 'n ommetje langs Veldwezelt, naar huis. Ik ben al weer tevreden. Morgen doe ik verslag van onze avond.
Tja, het is nog altijd winter, ook al scheen de zon. Dat wil zeggen dat ik nog niets kan doen in onze tuin, de composthopen liggen er bevroren bij en om te snoeien, is het nog te vroeg. Ik heb mij in de voormiddag dan maar binnenshuis nuttig gemaakt.
In de namiddag zag ik 'n fietstocht wel zitten, eentje met de stadsfiets, niet overdreven ver dus. Mijn bestemming was deze keer Visé. Ik vertrok in Briegden aan het kanaal en fietste in Vroenhoven onder de brug door. In Kanne was het noodzaak om aan de andere kant van het kanaal te geraken, ik wilde doorrijden naar de sluis van Lanaye. Eens daar gepasseerd, was het gewoon rechtdoor naar Visé langs het kanaal. In Visé liggen veel plezierbootjes voor anker.
En eens Visé buiten, kwam ik even door 'n klein stukje van de Voerstreek, 'n paar honderden meters in Moelingen. Maar de Voer was niet mijn verdere doel, ik ging gewoon linksaf naar Eijsden. Daar fietste ik eerst langs die oude herenhoeve, het Reinekenshof uit 1722 en wat verderop langs het kasteel van Eijsden. Dat dateert van 1636. Er woont nog steeds 'n adelijke familie.
Terugkeren deed ik via de Wilhelminabrug in Maastricht en dat witte huis, kort aan de Sandersweg, mijn enige beklimming van de dag. In Smeermaas zag ik dat er nog voldoende tijd was voor wat extra kilometers. Zo ging ik eerst doorheen Hochter Bampd en vervolgens naar Herbricht. Daar stond ik even stil aan die steen die ons herinnert aan de inspanningen die de beide Limburgen leveren om de Maas in bedwang te houden.
Tenslotte maakte ik nog 'n foto van het kasteel van Rekem om dan via Neerharen terug te fietsen naar het Kerkplein in Lanaken. Met ene warme cécémel in de maag, ging ik uiteindelijk naar huis. Weer 55 km. met de stadsfiets, niet slecht. En die zon, ... die was er van het begin tot het einde, zalig fietsen noemen ze dat.
Veel zon, nieuwe fietspaden en wat omwegen door werken, dat waren de ingrediënten van mijn fietstocht van vandaag. Mijn route lag sinds gisteren klaar, alle sneeuw was verdwenen, de zon zou schijnen en de wegen waren droog, ideaal weer dus om te gaan fietsen. En dat het vannacht goed gevroren had, ... tja, dat heb ik er maar bijgenomen. Toen ik omstreeks 10u30 vertrok was Lanaken al flink opgewarmd. Nu opgewarmd, ... meer dan 'n graad of vijf zou het nooit worden, maar daar was ik op gekleed.
Eerst alles verzamelen wat ik onderweg allemaal nodig heb, eten en drinken, paspoort en geld, enz. en dan kon ik vertrekken. Lanaken buitenrijden richting Zutendaal, dat wil zeggen, eerst de Bessemerberg omhoog. Een bultje van niks, enkel goed om de benen wat onder spanning te zetten.
Via Kattevennen in Genk en de koolmijn van Winterslag, fietste ik verder naar het punt waar je links naar Bokrijk kunt gaan en rechtdoor naar de Wijers in Zonhoven. Ik koos om rechtdoor te gaan om later toch nog in Bokrijk voorbij te komen. De Wijers is 'n mooi natuurgebied en het is er zalig fietsen. Ik kom er in feite te weinig.
Eenmaal ik Zonhoven achter mij gelaten had, ging ik verder naar dé toeristische attractie in Bokrijk, "fietsen door het water". Het was er vandaag vrij rustig, ik denk dat het te koud was voor velen. Na Bokrijk fietste ik even langs het Albertkanaal om aan de Kinepolis te Hasselt, fietser nr. 534 te zijn vandaag. Ik reed daar op 'n fietssnelweg.
Na Hasselt kwam ik in Diepenbeek en daar had ik af te rekenen met omwegen. Gelukkig was mijn route goed aangegeven. Zo kwam ik nog eens langs het plaatselijke kasteel. De slottoren is nog 'n onderdeel van het oorspronkelijke kasteel uit 1433, het huidige kasteel dateert deels uit de 17de, deels uit de 18de eeuw. Het fungeerde vroeger als Rentmeesterij van Alden Biesen. In 1924 kwam het in handen van 'n notarisfamilie.
In Beverst staat de kapel van O.L.Vrouw van Banneux uit 1948, in Munsterbilzen 'n opmerkelijke foto van de Zusters die er vroeger verbleven en de O.L.Vrouw-Hemelvaartkerk. De toren is van de 16de eeuw, de huidige kerk van het 2de deel van de 19de eeuw.
Terugkeren deed ik via het fietspad Veldwezelt - Lanaken. Het Fort aan de Zouw ligt in het Lanakerveld, deels op grondgebied van Veldwezelt, deels op Maastrichtse bodem. Resten van dat Karolingisch fort in Romeinse steil, werden in 2017 gevonden.
Zo, weer 'n heel verslag. De kilometers gaan in steigende lijn (96 km.) en die 100 km. zaten best nog in de benen. Maar mij verfrissen en klaar maken voor het warme avondeten, dat was ook belangrijk.
Gisterenavond zijn we onze kleinzoon gaan aanmoedigen bij zijn optreden in 'n musical in zaal Sint-Amandus in Kleine-Spouwen. Samen met zijn klas- en schoolgenoten, heeft hij dat goed gedaan. Zijn vier grootouders hebben genoten.
Vanmorgen toen ik naar de bakker ging, had ik het genoegen om mijn buurman effe te jennen. Hij was juist in zijn brievenbus aan het kijken of zijn krant al toegekomen was. Ik vertelde hem dat ik die van ons al in het lang en het breed uitgelezen had. Grapje natuurlijk zei ik hem, wij hadden ze ook nog niet gehad. Op zaterdag moet ze trouwens pas vóór 10u00 in de bus zitten, op weekdagen is dat vóór 8u00. Toen ik omstreeks 8u30 terug thuis kwam, was mijn vrouw al toe aan het sportnieuws, mooi op tijd dus. Effe nadien kreeg ik het bericht dat onze stadsfietsen klaar waren.
En 'n fiets die weer helemaal nagezien is, dat geeft de burger moed om 'n fietstocht te maken. Ik wilde vandaag nog eens fietsen naar de terrils in Dilsen-Stokkem. Omdat ik met de stadsfiets dus ging, heb ik het mij niet moeilijk gemaakt en heb ik de route gekozen vanuit As ipv. vanuit Eisden. De Litzberg is op die manier slechts 'n oplopende straat.
Iets buiten As, heb je de groeve Windelsteen die stelselmatig zal opgevuld worden met grond zodat deze op termijn terug aan de natuur kan gegeven worden. Fietsen tussen de Mijnterrils is altijd prachtig al dien je aan weerskanten wel over 'n plankenbrugje te rijden om geen natte voeten te krijgen.
Het is tot aan de mijn van Eisden mooi fietsen, nadien zit je langs het kanaal. In Kotem kom je dan langs de Maas en die Britse tank, in feite 'n amfibievoertuig. Deze is in januari 1945 meegesleurd door de Maas bij oefeningen om de Rijn over te steken. Het juiste woord voor de tank is: Buffalo Mark IV. Ze werd in 1977 ontdekt in de Maas. In Kotem nam ik vandaag mijn pauze.
Terugkeren deed ik via de Heilig Hartkapel van Herbricht, de Maas in Smeermaas, onder de oude spoorbrug door op grondgebied Maastricht en het fietspad naar Veldwezelt. Met 56 km. op de teller op mijn zwaardere stadsfiets, heb ik mij weer goed bezig gehouden. En de fiets zelf, niks op aan te merken. Thuis hing intussen de carnavalsvlag al aan het raam.
Mijn fietstocht van vandaag mag ik toch iets uitzonderlijks noemen. Ik beklom 8 hellingen en maakte hierbij 709 hoogtemeters. Mijn gemiddelde snelheid vond ik ook nog zo slecht niet: 19,4 km/uur, zeker gelet op al die beklimmingen. Niet slecht dus van de ouwe.
Het was deze week uitkijken welke dag de beste zou zijn om te gaan fietsen. Vanmorgen heb ik dan de knoop doorgehakt en mijn chef-kok gevraagd om het warm eten te voorzien voor deze avond. Na het innemen van de nodige koolhydraten en eiwitten in mijn boterhammen, kon ik vertrekken. Ik voelde mij goed en ik had 'n route klaargemaakt die mij over heel wat hellingen zou leiden.
Ik vertrok via Maastricht naar Bemelen om daar mijn eerste beklimming te maken. De Bemelerberg is altijd 'n opwarmertje. Iets verderop staat de Van Tienhovenmolen van 1855 in het gehucht Wolfshuis, horende bij de gemeente Eijsden-Margraten. Maar daarna kwam dan de Cauberg in Valkenburg. De truc om er boven te geraken is gewoon niet naar boven kijken, maar je ogen te fixeren op je voorwiel. Je bent dan boven voor je er erg in hebt.
De volgende helling was de Geulhemmerberg, 'n loper. Via Meerssen en Bunde maakte ik nog 'n uitstap over dezelfde berg, de Biesenberg aan de kant van Meerssen en de moeilijkere Kloosterberg vanuit Bunde. Vanaf dat punt was het mijn bedoeling om terug naar Maastricht te fietsen en dan mijn weg verder te zetten via de Sint-Pietersberg of ook wel Zonneberg genoemd. Ik kwam in Maastricht eerst voorbij het standbeeld van musketier d'Artagnon. Enkele jonge gasten vonden het geen bezwaar mij te vereeuwigen.
In Sint-Pieter heb je eerst het oude fort en wat verderop 'n hoge inkijk op de Enci-groeve. Eens in Lanaye aan de sluis, begon het laatste stuk van mijn fietstocht, eerst de Muizenberg omhoog om dan in Vroenhoven aan de andere kant van het kanaal terug te rijden naar Kanne. In Kanne ligt de Slingerberg, de laatste hindernis op mijn route. Om te eindigen was het toch 'n kuitenbijter met percentage's boven de 10%.
Mijn laatste foto's maakte ik in Heukelom, gehucht van Vroenhoven en horende bij Riemst. In 2016 telde dat gehucht nog 203 inwoners. Er wordt nog gewag gemaakt van de elektrische draad in WO I. Het begon fris te worden en het avondeten kwam korterbij, ik besloot daarom vandaag niet te stoppen voor 'n drankje maar rechtstreeks naar huis te gaan. Dat Duveltje heb ik dan bij het eten gedronken. Zo, dat was het weer, nu met de benen omhoog.
Wij in Lanaken en omstreken, mogen ons gelukkig prijzen dat er geen sneeuw gevallen is. Elders in het land hebben ze dikke miserie gehad. Ik had compassie met al die automobilisten die naar hun werk gingen.
Bij ons was het gewoon nat van de regen en daar kan ik mee leven. In de voormiddag heb ik onze stadsfietsen even onder handen genomen, het grootste vuil eraf gehaald en ze zodoende 'n beetje toonbaar gemaakt voor de fietsenhersteller. Bij beiden dienen er nieuw remblokjes gezet te worden, de ketting en de versnellingen nagekeken en mijn fiets vertoont 'n minuscuul gaatje in mijn achterband (na enkele dagen staat hij plat achteraan) en de achterverlichting dient hersteld te worden.
In de namiddag had ik zin om nog eens elders te vertrekken voor mijn wandeling, het werd Waltwilder. Ik stapte van de bus aldaar in het centrum en kon al direct 'n bezoekje brengen aan de Sint-Remigiuskerk. Deze dateert van 1862. Ik volgde vandaag de knooppunten 67-504-200-85. Zo kwam ik even later toe in Hoelbeek. Eerst wandelde ik voorbij de school waar op dat moment onze kleinzoon Arne les aan het volgen was en vervolgens kwam ik langs Hoeve Kljèskes. Het woonhuis horende bij de hoeve is van de 18de eeuw.
De mooiste zichten zag ik in het domein Groenendaal met vooral het kasteel als eyecather. Het huidige kasteel is van de 17de eeuw met belangrijke verbouwingen in de 18de eeuw. Ook de waterplassen rond het kasteel nodigen uit tot rust.
Het volgende dorp op mijn reis was Munsterbilzen. Ik kwam daar langs het oude psychiatrisch ziekenhuis. Dat werd in 1895 in gebruik genomen door vier zusters, eerst om onderwijs te geven, later als psychiatrisch ziekenhuis. Van oorsprong was dit gebouw 'n abdij. Na de Franse revolutie werden meerdere gebouwen afgebroken maar hetgeen nu nog rest, is zéér oud. Wat verderop passeerde ik eerst langs de provinciale school en nog wat verder zag ik die runderen staan. Met hun dikke vacht zullen ze geen kou hebben.
Via de Demer wandelde ik uiteindelijk naar Bilzen, de geboortestad van mijn moeder. Het gebouw op de foto is het oude stadhuis. Terugkeren deed ik uiteraard met de bus, maar dat ging niet zomaar, er was nood aan 'n stevige schoentrekker om mij er nog bij te krijgen, de bus zat stampvol met schoolkinderen.
Afsluiten doe ik vandaag met 'n krantenartikel dat ik 10 jaar geleden op facebook gezet heb en dat mij vandaag in herinnering gebracht werd. In dat jaar was ik leider bij de jeugdbeweging KSA en wij organiseerden toen 'n avondvullend programma in de toenmalige zaal Rerem met onze kinderen. Zij traden allemaal op voor hun ouders, grootouders en familie. Als gastvedette hadden wij Ivan Heylen.
Zo, morgen is er weer 'n dag, mogelijk - of eventueel donderdag - 'n fietstocht op het programma.
Vandaag stonden mijn sportieve prestaties maar op 'n laag pitje. Ik heb derhalvedan ook nauwelijks foto's kunnen maken. Deze ochtend ben ik eerst naar de bakker geweest en daarna stond er 'n kort familiebezoek op het programma. Het was 11u00 toen ik daar opnieuw vertrok, tijd nog voor 'n klein extra ommetje. Al bij al was het uiteindelijk nog zeven kilometer, maar buiten die paarden op de Asbeekweg en die mooie versiering onderweg, was er niet veel te fotograferen. Geen nood, morgen is er weer 'n dag met misschien beter weer, nu is het aan het regenen.
Om jullie toch niet met lege handen achter te laten, ben ik eens in mijn archief gedoken. Ik heb al veel Belgisch Limburgse dorpen onder de loep genomen, maar de gemeente Bocholt ontbrak nog. Het is 'n gemeente waar ik jaarlijks één of twee keer passeer als ik naar de Achelse Kluis fiets in Hamont-Achel. Via het kanaal en de dorpen Neeroeteren en Opitter, kom je door Bocholt. Meestal fiets ik dan terug via Overpelt en Hechtel-Eksel.
Bocholt telde op één januari van verleden jaar 13.753 inwoners en werd als plaats al genoemd omstreeks het jaar 1200, Heerlijkheid Bocholt. De bewoners worden Torenkruiers genoemd omdat in 1910 de klokketoren van de kerk verplaatst werd.
Het is weer 'n greep uit 'n massa oude postkaartjes. Geniet ervan.
Zoals ik in mijn titel schrijf, waren er vandaag vervelende hindernissen onderweg, dadelijk meer hierover. Mijn bedoeling was om vandaag te gaan fietsen, mijn route lag al klaar, het was alleen nog wachten op goed weer. En daar schortte het schoentje, de buienradar (KMI) gaf omstreeks 11u30 - 12u00 regen. Het zou toch weer niet waar zijn .... ?? Voor alle zekerheid ben ik maar direct naar de bakker gewandeld om brood en pistolets te kopen. Terug thuis even gesakkerd en het was precies of ze het ergens hierboven gehoord hadden, ineens kwam de zon erdoor. En die regen, .... de wolken waren van de radar verdwenen.
Ik kon mij na de broodmaaltijd dus klaar maken. Mijn fiets was al proper, ik kon dus direct vertrekken naar mijn bestemming, Heppeneert aan de Maas. Langs het kanaal reed ik in volle zon, best aangenaam. Van al die kapellen die ik vandaag zag, heb ik er die van Mazenhoven uitgekozen om er 'n foto van te maken. Deze werd gebouwd in 1894 en is gewijd aan O.L.Vrouw van Overwinning.
En toen begon het, hindernissen onderweg. Telkens ging het over 'n breedte van ocharme 1 meter waarbij het beton werd verwijderd om de put naderhand opnieuw te vullen. Zo ben ik "elf" keer van de fiets gemoeten. Het verwonderde mij achteraf dat ik toch nog 'n gemiddelde snelheid van méér dan 22 km/uur gehaald heb.
Langs de Maas zijn er vele mooie plekjes die 'n foto waard zijn, maar vandaag wilde ik niet de toerist uithangen maar mij bezighouden waarvoor ik vertrokken was, ... fietsen. In Heppeneert aan de Sint-Gertrudiskerk ben ik even gestopt om 'n banaan te eten. Energie binnenspelen blijft belangrijk.
Eens Heppeneert voorbij, fietste ik linksaf naar het kolenspoor tussen Maaseik en As. Het is 'n zegen voor de fietsers dat dit oude spoor 'n fietssnelweg geworden is. Vandaag was ik op het meetpunt, fietser nr. 154. Je komt er ook onder de Ecovallei Vossenberg, op 4/6/2022 oa. ingehuldigd door minister Zuhal Demir. Wat je ook moet doen op dat kolenspoor, zeker niet van de weg afgeraken, je zou zomaar 'n frisse duik maken in 'n grote plas water.
In As nam ik het besluit om daar niet te stoppen voor 'n pauze, maar gewoon verder te fietsen richting Maasmechelen en "fietsen door de heide". Via Zutendaal en Eigenbilzen, fietste ik tenslotte naar Gellik, hopende dat ik daar wel 'n pauze kon nemen, en dat lukte. Voor 'n goed begrip, éérst de koffie en dan de Duvel.
Om mijn fietstocht rond te maken heb ik uiteindelijk nog 'n lus gemaakt doorheen Kompveld, Veldwezelt, effe de grens met Nederland over en via Smeermaas terug naar huis. Bijna 80 km. op de teller, ik ben best tevreden. Regelmatig de zon gezien, niet te veel wind en de temperatuur viel mee. En die laatste foto, ... de voorstelling van onze carnavalskrant verleden jaar met op de foto, links onze burgemeester Marino Keulen, minister Zuhal Demir en prins Wouter I.
Het heeft deze middag wat voeten in de aarde gehad eer ik kon vertrekken. Dat heb je als Lanaken vanmorgen nog stevig in de vrieskou vertoefde. Om dan te kunnen fietsen, dien je meerdere laagjes kledij over mekaar aan te trekken. Bovenaan waren dat er vijf, inclusief 'n borstlap en onderaan rond de poep, drie broeken (korte koersbroek - thermische onderbroek - joggingbroek). Aangevuld met 'n warme muts onder de helm en warme handschoenen, kon niets de pret nog bederven.
Het zou vandaag zonnig worden en de wind gaf niet thuis, ideaal dus om te fietsen. Gisterenavond had ik mijn route al voorbereid, doorheen Valkenburg en Geleen om in Berg a/d Maas, de Maas over te steken richting Meeswijk. Het zou mijn eerste tocht van 't jaar worden op mijn koersfiets. Die heb ik vanmorgen uiteraard eerst nog eens nagezien, de banden opgepompt en de ketting gesmeerd.
Mijn rit vertrok via Smeermaas naar Maastricht, daar de Noorderbrug over om in Bemelen de eerste van vier hellingen aan te doen. Na de Bemelerberg volgde nog de Stoepert, de Vink en de Nelisweg. Boven op de Bemelerberg ben ik even afgestapt om 'n reep achter de kiezen te steken. Stopte daar toch 'n jonge kerel met zijn auto en vroeg of ik soms stukken aan mijn fiets had (omdat ik twee meter voor de top was afgestapt!). Ik heb hem bedankt voor zijn goede burgerzin.
En dan heb je Valkenburg met zijn Grendelpoort. Die dateert van omstreeks 1335 en is sinds 1967 'n Rijksmonument. Het volgende monument was het kasteel van Wijnandsrade met delen gebouwd in de 16de eeuw. Wijnandsrade is 'n dorp behorende tot de gemeente Beekdaelen.
Vervolgens kwam ik doorheen Geleen met zijn Sint-Janskluis, gebouwd in 1699. Een opmerkelijk bouwsel zijn die twee stenen pilaren die toegang geven tot de markt. Verder ben ik altijd blij om Geleen achter mij te kunnen laten. Het is er altijd druk, je moet zo opletten op je nummerbordjes, het verkeer, fietsers en wandelaars enz.
En dan ging het richting de Maas. In Berg a/d Maas nam ik in de rapte nog 'n foto van het Julianakanaal dat deels opnieuw wordt gerenoveerd. Ik ging daar de Maas over naar Meeswijk. Terugkeren was via gekende wegen. Eerst kwam ik nog doorheen Vucht waar in 1940 'n Duits vliegtuig diende te landen waardoor Hitler, WO II pas enkele maanden later kon starten.
Tot slot kwam ik in Kotem waar ik mijn enige stop nam in fietscafé de Ponderosa. Een koffie plus grote suikerwafel kreeg ik voor 2,50 euro. Uit eerlijke schaamte dronk ik er ook nog 'n Duvel. Nee, ik doe dus niet mee aan Tournée Minérale. Mijn laatste foto's nam ik aan de Sint-Antonius-van-Paduakapel in Kotem. Deze is van 1959 en uit dankbaarheid voor 'n genezing gebouwd door enkele lokale inwoners.
Sorry mensen, het is ene hele boterham om te lezen, het was het vertellen waard.
Het is vandaag geen weer om 'n hond door te jagen, zwijg stil van 'n bijna 71-jarige senior. Ik heb dan wel het etiket op mij plakken dat ik door weer en wind mijn dagelijkse buitenactiviteiten afhandel, maar er zijn zo van die dagen dat ik het toch voor bekeken hou.
Vanmorgen heb ik mijn eega de voorkeur gegeven om naar buiten te gaan (lees: winkelen). Het was op dat moment nog droog en met wat geluk zou ze ook nog droog thuis geraken. Per fiets met winkelwaar door de regen rijden, is niet zo aangenaam. En ze heeft het net gehaald. Intussen had ik het fort bewaakt en mijn dagelijkse sudoku's ingevuld.
Maar eens de klok van tien uur voorbij is het beginnen te regenen en het is niet meer gestopt. Het is nu bijna 15u00 en ze geven voor de rest van de dag nog steeds regen. Zoals vroeger al eens gezegd, met droog weer vertrekken en onderweg nat worden, daar maak ik geen punt van maar, ... met felle regen vertrekken, nee ook ik pas daar voor.
Ik heb mij intussen bezig gehouden met wat oude postkaartjes op te zoeken van Rotem, 'n deelgemeente van Dilsen-Stokkem. Ik passeer daar regelmatig als ik naar Maaseik fiets, hetzij om daar de Maas over te steken, hetzij om bvb. naar Thorn te rijden. Ik heb 'n greep gedaan uit het grote aanbod, hopelijk vinden jullie ze, zoals altijd trouwens, weer mooi om te bekijken. Hopende met jullie op wat zon, toch 'n fijn weekend.
Het was vandaag 'n ingeving van het moment, goesting om te fietsen. In de loop van de week zou het gaan regenen en de wind zou ook aantrekken. Morgen zou het weliswaar de mooiste dag van de week zijn, maar mijn eega en ikzelf hebben dan andere plannen.
Deze voormiddag had ik nog enkele taken te doen - naar de bakker gaan en wat huishoudelijke bezigheden - om na het middagmaal mijn fiets van stal te halen. Ik had mijn route al in mijn hoofd, simpelweg in Kotem de Maas over en via Maastricht terug naar huis fietsen.
Mijn eerste foto maakte ik thuis waarbij ik mij de bedenking maakte: "die ligt daar toch niet te wachten op de volgende sneeuwbui ...??" In Herbricht stopte ik om wat foto's te maken. Het gehucht van Neerharen, deelgemeente van Lanaken, telt nog welgeteld één inwoner, vroeger woonden daar tientallen mensen. De kapel is van 1918, opgericht omwille van de behouden terugkeer uit WO I van Jozef Dubois.
In Kotem aan 'n andere kapel, die van Sint Antonius van Padua, gemaakt in 1956, ging ik doorheen het dorp links af, richting de brug over de Maas naar Stein. Via Geulle a/d Maas, Bunde en het kasteel Meerssenhoven, kwam ik toe in Itteren, 'n carnavalsdorp zo te zien. Wie de taal niet spreekt, "vreigele" wil zeggen: knorrig - lichtgeraakt - kittelorig - enz. Het is niet helemaal hetzelfde, vreigele is in feite goedgemutst met mekaar in de clinch gaan, mekaar wat uitdagen, ... Vandaar de naam Vreigeleireriek, het Rijk (of het dorp Itteren dus) van de vreigeleire.
In het volgende dorp, Borgharen, kom je in het Beerbietersriek. Maar in Borgharen dus, zag ik dat mijn gsm nog slechts 13% power had, tijd dus om terug naar huis te fietsen en zeker geen foto's meer te maken. Mijn gsp is echt aan vernieuwing toe. Ik ga op korte termijn toch mijn powerbank moeten meenemen onderweg. Mijn echtgenote zegt dat het koude weer ook zijn invloed op de batterij kan hebben. Hoe ook, ik ga het moeten uittesten, want gaan fietsen en op het eind geen foto's meer kunnen maken, dat is 'n kleine domper op de pret.
Druk oponderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek
Over mijzelf
Ik ben Eddy Meuris
Ik ben een man en woon in Lanaken (België) en mijn beroep is gepensioneerd.
Ik ben geboren op 03/03/1954 en ben nu dus 71 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: wandelen - fietsen - genealogie - schaken.
Om er toch te geraken diende ik 'n kleine omweg te maken doorheen Eijsden en 's Gravenvoeren. 
In de verte zie je de kerk van Veldwezelt en gaandeweg ben je er eigenlijk vlakbij. 
Ik ben Eddy Meuris