Noppes, nada, niente, niets, niks, nop....nul, zo kan ik het nieuws van de dag omschrijven, maar ook of er van 'zon' sprake is. Mijnen schone permanent van deze morgen was al naar de vaantjes vooraleer ik mijn voordeur had open gedaan: het was terug gewassen, en hing zoals het de gewoonte is, in slierten steil rechtdoor naar beneden. Ik ben nog altijd nat van de hevige 'bui' die me overviel. Heeft het milieu er wat mee te maken, of is het de straalstroom, of de seizoenen die het noorden kwijt zijn? De realiteit is gewoonweg dat 'nat' de omschrijving van de dag en dagen is, en dat is geen 'kwakkel'. En omdat mijn vader van de 'Kwakkel' kwam, ben ik dat woord eens gaan opzoeken. Het is niet het gehucht bij Terneuzen, maar een baanhoek in het verlengde van 'Lijkveldstraat' in Sint Pauwels, nu deelgemeente van Sint Gillis-Waas, dat naar Stekene leidt. Maar als ge er linksaf slaagt komt ge in Puyvelde, gehucht van Belsele, deelgemeente van Sint Niklaas-Waas, terecht. En José kan over 'Puivelde koerse'(sinds 1966) en Puivelde niet zwijgen. Daar woonde ooit een idool van hem en eerste winnaar van die koers, Albert Van Vlierberghe (1941-1991). Voor mij was Puivelde, de woonplaats van een tante en nonkel met hun vierkoppige kroost, waar we op het feest van Sint Job een 'beeweg' deden (3x rond de kerk lopen, de kruisweg in de kerk en dat met paternoster in de hand om de bollekes te tellen) en daarna taart gingen eten in de grote familiekring. In die contreien woont nog familie van mij. Maar 'kwakkel' heeft nog vele betekenissen. Het kan een foutief, vals bericht zijn of een serieuze misser in de pers, die in journalistiek een 'canard' genoemd wordt. Meestal volgt daarop dan een rectificatie of rechtzetting van het valse bericht. Het kan ook betekenen dat men op de sukkel is en een slechte tijd doormaakt. Ofwel spreekt men over een hoendervogel zoals een 'kwartel'. Soms wordt een babbelaarster ook zo genoemd, maar dan spreekt men nogal rap van een 'kwek'. Het is komkommertijd en dat valt uit mijn schrijfsels ook wel te merken, denk ik. Gelukkig is er de Tour, met een spannende rit vandaag, een tijdrit. Hopelijk wint Wout nog eens, maar ik ben realist genoeg om te vermoeden dat er een andere winnaar zal zijn. En als het niet spannend is, kruip ik terug in mijn hoekske met een boekske. Tot morgen
Klaar om mijn dagtaak te beginnen, met een stralende zon en een stevige bries uit westelijke richting. The Fourth of July, Independence Day in the United States of America. De vlag met 13 strepen en 50 sterren wordt gehesen op alle belangrijke gebouwen die iets met de USA te maken hebben. Niet bij mij dus. Maar ik vier iedere dag wel mijn 'independence day', en hopelijk mag ik die nog lang vieren. Want 'onafhankelijk zijn' is een belangrijk en kostbaar iets voor de senior. Zelfstandigheid in doen en laten, in lopen gaan en staan, zelfbeschikkensrecht, zelfzekerheid, zelfbewustzijn, zelfrespect en al die andere woorden waar "zelf" in voorkomt. En als ik iets niet goed meer weet of woorden te kort kom of niet zeker ben van de schrijfwijze, is er maar één onontbeerlijke zoekmachine: wikipedia. Wikipedia is alles wat ik nodig heb om te weten, te schrijven, te lezen, kortom meer dan één encyclopedie en honderden woordenboeken. Ik vergelijk dat technologisch wonder een beetje met een slager. Je gaat de beenhouwerij binnen en je vraagt 100gr of twee sneetjes hesp. Het papiertje van de verpakking gaat op de weegschaal en de eerste vraag die je dan hoort is 'mag het wat meer zijn?'. Awel dat heb je ook voor bij deze 'weetal'. Soms vragen jullie zich af of ik alles onthou, weet, of superbegaafd ben. Niet dus. Want zoals gisteren wilde ik enkel weten of 'godgeklaagd', 'Godgeklaagd' moest zijn en wat kreeg ik op mijn boterham? Het liedje van Eva De Roovere en de uitdrukking van de man met de 100 rode Ferrari's, politieker, econoom, schrijver, publicist en veroordeeld oplichter, niet in grote weelde gestorven, J-P Van Rossem. Maar ik zag ook voor mij de man die tijdens de eedaflegging van een bibberende Albert, 'vive la république' scandeerde naar analogie van Julien Lahout (1884-1950) bij de eedaflegging van Baudewijn (1930-1993). Voilà en zo heb ik met één klik voor een antwoord op een onnozel vraagje, een stukje geschiedenis opgerakeld dat halfvergaan in mijn achterhoofd zat. Al de senioren hebben in hun leven heel wat 'geschiedenis' meegemaakt, evoluties gekend, dat ongezien is in de geschiedenis van de mensheid. Dat is natuurlijk niet allemaal parate kennis gebleven, er is altijd een trigger nodig om dat eens vanonder het stof te halen. Ik vind dat dan eens plezant om de context weer eens te weten en de geschiedenis achter een voorval, verhaal of wat dan ook. Tot morgen
Wat doet me vermoeden dat het geen herfst, winter of lente is? Wel, ik heb geraniums in mijn bloempotten buiten staan en ook vlijtige liesjes. Daarenboven loop ik zonder sokken, wat een teken is dat de temperaturen toch rond de 15°C moet zijn. Voor de rest beleef ik alles en ziet het eruit zoals de vernoemde seizoenen behalve het seizoen waarin we nu zitten: zomer. Wat zei Jean-Pierre Van Rossum (1949-2018), na een stom ongeval, en gebruikte hij als titel van zijn toneelstuk "....t is godgeklaagd" en wat zingt Eva De Roovere, "Godgeklaagd" en dat is trouwens ondanks de titel een mooie song. Maar al dat jammeren helpt natuurlijk niet om er alsnog een mooie warme zomer van te maken. Iedereen moet het doen met hetgeen er op ons bord komt, schoon weer of nattigheid. Het goede is natuurlijk dat ik mijn armen niet moet overbelasten om met een gieter vol met water rond te lopen om mijn bloemekes water te geven. Mijn armen worden nu moe van mijn boek of e-reader of de krant vast te houden. Dat laatste om te lezen en spellekes te doen en ondertussen leer ik toch weeral een nieuw woord: bossage of bosschage. Misschien zeggen er velen; alleeee, kende da nie? Nee dus, en moest ik het opzoeken. Het eerste is een bewerken van blokken van natuursteen in reliëf om het er een rustiek en natuurlijk uitzicht te geven. Het tweede is een klein groepje bomen, een klein bosje in een landschap. Ik zal het van mijn leven nie meer vergeten. Ondertussen deint en breidt mijn woordenboek in mijn hoofd maar uit, met nieuwigheden die ik dagdagelijks tegenkom. Dat doet me constateren dat ik vóór mijn pensionering een dom blond wicht was. De wijsheid komt bij mij dus met de jaren en de grijze haren. Tot zover de bedenking over mezelf. Ja, gisteren was er natuurlijk het optreden van "The Boss" in Werchter, die zijn zangtalenten nog maar eens kwam demonstreren op de befaamde wei. Bruce Springsteen, draagt België een warm hart toe, ook al omdat dochterlief hier haar grote liefde vond. Ik ben geweldige fan, heb toch wat liedjes van hem om af te spelen, maar naar een concert gaan van de rock 'n roll legende zal ik nooit doen. Ik ben ooit eens naar een live-optreden van een of andere zanger geweest en de vibraties van de bassen kwamen langs mijn voeten omhoog naar al mijn organen. Nee, een live optreden van een artiest zal ik nooit nog meemaken. Nog één mededeling die me opgevallen is de laatste dagen. Op 1 juli is er een bericht in de krant dat de opmars van de invasieve hoornaars door het slechte weer gestopt is. Op 2 juli, de hoornaars zijn niet meer te stoppen al zijn hun nesten wat kleiner en steken ze ook al de mens, met name een kind. Dat was het voor vandaag. Tot morgen
De weervrouw noemde gisteren de voorspelling " gewoon Belgisch weer". Ik heb altijd gedacht dat het de "drache nationale" was. Wat er ook van zij, het is wat het is. Schijnt de zon, geniet er met volle teugen van. Is het weer wat grijzer, dan heb ik compassie met alle mannen en vrouwen die professioneel aan buitenssporten doen. Gelukkig worden ze er rijkelijk voor betaald en geven ons wat verzet, plezier en ergernis tijdens de natte perioden. Voor de rest, het is 15°C. Herfst- en winterkledij zijn terug van weg geweest, in feite zijn ze sinds september 2023 nooit weggeweest. Ik zet dan maar een vrolijk deuntje op van de té vroeg overleden Duitse charmezanger, Rex Gildo (1936-1999): "Fiësta Mexicana, Hossa, Hossa....". Een liedje kan een grijze dag een kleurig tintje geven. Voor de rest is er niet al te veel nieuws onder de zon te vermelden: Connor wil weer voorzitter worden, De Wever premier en de Belgische sjotters kunnen terug hun luxeleventje opnemen en laten de negatieve commentaren als water over hun schouders vloeien. Zelf heb ik veel persoonlijke herinneringen aan deze dag, die ik een beetje met weemoed herinner: mijn vader zou 108jaar worden, mijn ouders zouden 78 jaar getrouwd zijn en ikzelf ook al 53 jaar. Deze dagen worden nooit meer gevierd, alleen altijd herdacht, wat toch wel belangrijk is. Ik ben toch blij dat ik gisteren naar de supermarkt gegaan ben en wat lekkernijen heb meegebracht om op te smullen terwijl ik aan de boeken van Steve Cavanagh begin in de volgorde die mijn vriend-ITer aangaf: 1) de verdediging, 2) het pleidooi, 3) de getuige, 4) dertien, 5) fifty fifty. Ik heb mijn bezigheid om de dagen door te brengen, binnen of buiten. In mijn reader zijn alle schrijvers volgens abc gesorteerd en ik zit al aan de 'c'. Tussenin heb ik nog een paar gewone boeken die ik moest lezen, vooral dan de boeken waar foto's staan, zoals "De geuren van de Kathedraal" van Wendy Wauters. Bon, ik ga nu nog eventjes buiten met de hond, terwijl het droog is. Dan mijn lunch nemen, vervolgens de tv aanzetten en me in de zetel installeren met alles wat ik maar zou kunnen nodig hebben deze namiddag. Eerst wil ik nog een warme groet brengen aan Ani, die meedeelt dat ze wil stoppen met haar blog. Tot morgen
Wat was ik vergeten toen ik hoognodig boodschappen moest doen vandaag? Dat het een maandag is, 1 juli en de vakantie begint!. Parkings eivol aan de grootwarenhuizen, jengelende en zagende kinderen en sussende oma's en opa's die nog wat extra lekkernijen in de kar legden. Ware het niet dat ik zonder brood en yoghurt zat, mijn allerbelangrijkste voedings middelen, en al de kliekjes uit de ijskast had opgegeten, ik had rechtsomkeer gemaakt. Toen kreeg ik die vapeurs, waarvan ik dacht ze nooit meer te krijgen en liep met een zakdoek constant mijn voorhoofd en nek van druppels te ontdoen. Niets zo vervelend als die opvliegers krijgen 'en plein publique' en zo rood als de lel van een kalkoen worden. Ik heb dan maar wat crème glace meegebracht om af te koelen. Natuurlijk had ik op een andere dag moeten commissies doen, maar sinds vorige donderdag heb ik een uitstelgedrag omdat de leesmicrobe me weer te pakken heeft. Dan leef ik niet anders dan voor mijn lectuur. Niets zo gemakkelijk als mijn reader natuurlijk, want ik moet zelfs voor een nieuw boek, niet rechtstaan. Ja, ik steek soms té veel de loftrompet van mijn electronisch speelgoedje, maar het is handig. Natuurlijk gaat er niks boven een boek met kaft en op papier gedrukte letters die zinnen vormen en zo ons een tekst of verhaal bieden, met ritselende bladen als men ze omdraait. Vandaar dat ik zeer gehecht ben aan mijn papieren krant die weeral eens duurder wordt. Sinds het ontstaan van die boekdrukkunst is er voor ons, de gewone mensen, de ontvoogding begonnen. Iedereen kon nu zelf lezen wat er gedrukt stond en staat en de machtigen der aarde konden en kunnen ons geen blazekes meer wijsmaken. Want iedereen leerde lezen. Dat gaat dus ook weeral achteruit. Men schrijft niet meer tenzij met emoji's, en afkortingen, men spreekt niet meer tenzij in 'one liners'. Vandaar ook het succes van al die rechtse en extreem-rechtse partijen die een patent hebben op 'one-liners'. De kiezers hoeven geen pagina te lezen van het partijprogramma en zien dan ook de gevolgen voor anderen en henzelf, niet in. Wat me de laatste dagen opvalt: op de vooravond van de gemeenteraadsverkiezingen, en het spel van de lijstvorming, is dat er veel pas verkozen parlementariërs, zich verkiesbaar stellen voor een gemeentelijke job en dan specifiek hun oog laten vallen op het burgemeestersjerp. Meer werkzekerheid (6 jaar ipv 4)? Minder gecontesteerd? Meer slagkracht minder vleugellam? Alles wordt nogal eens gauw met de mantel der liefde bedekt en daar zijn onze politici niet ongevoelig voor. Wait and see, eerst komen er de sportdagen in volle getale aan: voetbal, Tour, Olympische Spelen, Wimbledon. Als het goed weer is, zal ik dat allemaal volgen op mijn GSM, bij slecht weer met een lodderig oog op de tv gevestigd, want mijn leesmicrobe is nog niet weg. Daar bestaat geen antibiotica voor, alleen "alles gelezen" maar dat zal nog niet té rap gebeuren.Tot morgen