De gezelschapsdagen zijn weeral gepasseerd. Het zal nu wel een tijdje duren vooraleer er gasten zullen komen want in de 3 grote huishoudens prijken de examens op de agenda. Als ik dergelijke zaken hoor uitspreken ben ik toch wel blij dat ik die dagen van 'blok' niet meer moet meemaken. Hoe enerverend is dat niet om de kroost door deze stresserende tijd te loodsen?Ik zal dan maar een kaarsje gaan branden bij de H. Godelieve in Gistel om te vragen voor een goede afloop van al de proeven die de kleinkinderen weer moeten afleggen. Natuurlijk moeten ze daar zelf voor zorgen door te leren of te blokken, maar laat ons hopen dat zo een 'schietgebedje' ook wat helpt en een ruggesteuntje is. Meteen verval ik vandaag terug op mijn eenvrouwshuishouden met hond daarbij. Die moet het ook weer een tijdje stellen zonder extra aandacht. Gelukkig zitten we bij mooi weer veel buiten en krijgt hij voldoende aaitjes van de buren die passeren en is hij ook weer een gelukkige hond. En ik een gelukkige vrouw want ik krijg ook mijn babbel en kletsje. En natuurlijk zijn we gisteren hèt gerecht van de kust gaan eten: garnaalkroketten met garnering. Het blijft altijd goed smaken, het is een lekkere hap. Ik heb wel een blijvende herinnering gekregen aan hun bezoek, een eeuwigdurende kalender met weetjes uit de geschiedenis van de mensheid. Elke dag kan ik nu iets anders lezen in: "Geschiedenis voor herbeginners, in 365 dagen" (Goossenaerts, Vekemans, Goyvaerts, Poschet, uitgegeven bij Lannoo). Vandaag over het instellen van de 'tetrarchie' in het Romeinse Rijk in 293 van onze tijdrekening. Ik noem het de kleine weetjes van de grote geschiedenis eens lezen. Ik vind dat nog altijd zeer leutig om de randjes en kleine kantjes van het verleden te kennen, zowel van familie als het groter geheel. Het is bijna middag en na mijn lichte lunch zal er vandaag wel een siësta volgen, extra rust vandaag. Deze namiddag heb ik nog altijd wat bodding te smullen bij de koffie. Tot morgen
Al dagenlang worden we bestookt met het gevaar van de Aziatische evasieve hoornaar. Hij is een vernietiger van onze inlandse bijen, de honingproductie en het overleven van de koninginnen in de korven. Ik wil best mijn steentje bijdragen om er voor te zorgen dat ze niet kunnen nesten. Alleen is het probleem dat ik niet genoeg kennis heb van de soorten bijen. Honingbijen, zandbijen, graafwespen, wespen, horzels, hoornaars, hommels en waarschinlijk nog veel meer soorten en rassen. Ze verschillen in grootte en de manier waarop ze hun nest bouwen. Om deze Aziaten te detecteren is er wel de vereiste dat men ze kan herkennen. Ik heb gelukkig de mogelijkheid gevonden om toch de Oosterse vliegende gevaarlijke schepsels te herkennen. Qua grootte passen ze niet meer in een munststuk van 1€ en ze hebben gele poten. Dat zijn al goede herkenningspunten, want mijn buurman is een imker en met z'n allen in de buurt letten we op het vliegend gevaar.
Zoals zovelen begint bij mij ook dat lenterig gevoel te komen, nu de temperaturen boven de 15°C gaan klimmen. Wel is er nog een stevige wind, maar buiten en beschut zitten, verlangen mijn benen al naar de buitenlucht en snakken naar een short. Laat me zeggen dat ik echt wel heel tevreden ben met mezelf, met alles wat bij mij hoort, maar het lijf, dat begint er wat aftands uit te zien, zeker als ik het in zomerse kledij steek. Niettegenstaande 'niks' mogelijk is van de volgende zinnen, schrijf ik ze toch maar. De zangeres Cher (77), die zo strak in het vel zit door de onnoemelijke aantallen correcties, zingt wat zij en misschien wel velen zouden willen: If I could turn back in time..... En Boudewijn de Groot (79) zou dan zingen wat we willen zijn: Een meisje van zestien.... Eerlijk gezegd, ik wil niet anders zijn dan wie ik nu ben en hoe ik nu oog, want tenslotte ben ik goed gezond. Tot morgen
Het mag dan al een verlengd hemels weekend genoemd worden, de blauwe luchten zijn er wel maar de temperatuur blijft omwille van de krachtige N-NO wind (5 Bft = 29-38km/u)) toch maar steken op een povere 14°. Dat neemt niet weg dat het een drukte van jewelste is aan zee. Zelfs de mensen die zich met het openbaar vervoer wilden verplaatsen kwamen van een kale reis thuis. Alle trams die ik tegenkwam op weg naar en van het grootwarenhuis lieten de pancarde 'volledig volzet' zien. De mensen die echt van goede wil waren en hun auto op de gevonden parking lieten staan, zagen de ene na de andere tram aankomen, even vertragen, enkel stoppen voor de enkeling die eraf wilde, en verder rijden. Ik had een verkeerde dag of een verkeerd moment gekozen om boodschappen te doen en mondvoorraad voor mijn gasten in te slaan. Ook in de winkels een overrompeling door jong en oud. Door de oorlog tussen Colruyt en Mondelez zag ik toch enkele lege schabben die haastig waren bijgevuld met veel dezelfde snoepjes en koekjes. Vooral de koekjes met de schuimpjes en overgoten met chocolade ontbraken. Daar is mijn bezoek zo dol op. Maar misschien heeft mijnen 'schone zoon' wel een bodding gebakken. Dat kan hij goed en die zijn heel lekker. Zelf heb ik dan maar veel gezonde producten van eigen bodem meegebracht: aardbeien; Iedereen lust dat wel. Natuurlijk ook een beetje verboden producten zoals chips, wat blokjes kaas en blokjes salami. Voor degene die een straf biertje lusten heb ik trappist meegebracht en voor de dames heb ik de non-alcoholische dranken in de kabas gedaan. De reklame van de week 'welzijnskippenworst' heb ik niet meegebracht wegens 'onbekend'. De benaming kan niet meer correct genoemd worden want van 'welzijn van de kip' kan geen sprake meer zijn, gezien ze al tot worst gedraaid is. Voor de rest zal het weeral feest zijn vanavond en de volgende dagen. Tot morgen
Het is hier nog niet de "Mediterrannee, zo blauw, zo blauw...x10" bezongen door cabaretierToon Hermans (1916-2000). Maar het komt al aardig in de beurt. Azuurblauwe luchten weerspiegelen zich nog niet in onze Noordzee. Die houdt liever het 'staalgrijs' als kleur, met hier en daar een bruine zandstreep. Dus 'Rerum Novarum' heeft met dit weer een feestelijk tintje en zal veel werkvolk naar de optochten brengen die de arbeid willen verheerlijken en in the picture zetten. Het feest van de 'sjeeven' moest en is de tegenhanger van de 1 mei optochten van de 'sossen'. Allebei willen ze de arbeiders verdedigen en er op toezien dat de mens zijn werk in menswaardige omstandigheden hun werk kan uitvoeren. De vakbonden staan tevens paraat om aangedaan onrecht aan te klagen. Af en toe zetten ze hun woorden kracht bij door een staking te organiseren in een bepaalde sector dit tot grote woede van de andere sectoren die daardoor soms ongewild werkverlet krijgen. Dat wordt dan door die werkgevers niet altijd in dank afgenomen of kan niet altijd op begrip rekenen. Zo heeft het katholiscisme ons door de eeuwen heen toch aardig wat verlofdagen opgeleverd: Allerheiligen, Kerstmis, Pasen, O.L.Heer Hemelvaartsdag, Pinksteren, O.L.Vrouw Hemelvaart. De andere feestdagen komen er van de andersdenkenden, Nieuwjaar, 1 mei, 2e Pasen, 2e Pinksteren, Allerzielen. Daarbij komen dan de gewone wettelijke vakantiedagen door de staat toegekend. De spreuk van de dag wil mijn palavers en geschrijf in een goed daglichtje zetten: het is beter nutteloze dingen te weten dan helemaal niets. Deze uitspraak komt uit de mond van Seneca (4vC-65nC), filosoof ten tijde van keizer Nero (37-68). De vreselijke keizer die Rome deed branden en zo dikwijls in kruiswoordraadsels voorkomt. Maar wat is er nu zo belangrijk aan Seneca? Niet alleen zijn geschriften maar de man had net als ikzelf, één van de 7schoonheden: een kuiltje in zijn kin!!! En wat zegt dat over de bezitter van dat putteke? Het zijn aandachtszoekers als negatieve eigenschap. Maar voor de rest zijn het vaak charismatische personen en leuk gezelschap. Bovendien zijn ze goed in flirten (!) maar ook zeer vaak emotioneler dan anderen en bleiten dus rapper bij iets moois of verdrietig. Voilà, nu heb ik weer een stukje van mezelf prijsgegeven. Ik ga nu een boke eten en verder lezen in mijn Nicci French. Tot morgen
In geen enkele woordenboek terug te vinden maar dat gebeurt wel meer dat dialectwoorden onbekend zijn in een andere straat. Dus al zeker niet gekend bij het 'schoon Vlaams' of het Beschaafd Nederlands en al zeker niet terug te vinden in de Vlaamse canon. Niet getreurd, het is gewoon eens op schok gaan, eens gaan rondlopen in de winkelstraten. Die gelegenheid om er gerust alleen op uit te trekken krijg ik als mijn hond naar de kapper gaat. Zeer tegen z'n zin natuurlijk maar wat moet gebeuren, gebeurt. Ik heb hem bij de trimster afgeleverd en heb dan twee volle uren om alle etalages eens rustig te bekijken. Eerst richting bakkerij om bij de beste bakker, 2 koffiekoeken met rozijnen aan te schaffen. Die heb ik op een bank op de dijk opgegeten naast een 'kauw' die de kruimels uit mijn mond wilde pikken. Ten tweede male in mijn leven, maak ik de film van Alfred Hitchcock (1899-1980) "The Birds", in het echt mee. De vogels aan de kust worden altijd maar franker en arroganter. Daarna richting boekenwinkel om eerst eens te kijken naar de boeken die ik in gedachten had, aan te schaffen. Maar bij het binnenkomen zag ik al direct 2 boeken liggen lonken naar mij. De nieuwste van Nicci French, "Heeft iemand Charlotte Salter gezien?". Daar ga ik mee beginnen deze namiddag. Niet té zwaar om in de hand te houden als ik buiten zit, 448 bladzijden. De andere is het 8e en laatste boek, de afsluiter van de "Zeven Zussen" van de overleden Lucinda Riley (1965-2021). De inhoud en slot had ze grosso modo al op papier geschreven tijdens haar ziekte. Na haar overlijden heeft haar zoon Harry Whittaker het boek geschreven conform haar wensen en instructies, en dat ligt nu op de toonbanken. Dat is weer een turf en kanjer van een boek geworden. "Atlas" bevat 704 pagina's en vertelt alles over 'Pa Salt'. Nu ga ik toch buiten zitten, de lucht is blauw, geen vuiltje aan de lucht en 14° en geen windje dat mijn bladzijden zal omdraaien vooraleer ik het tot de laatste letter gelezen is. Tot morgen
Awel, het eerste liedje dat ik deze morgen op radio 1 hoorde was "Show me heaven" van Maria McKee. Al is het een song uit 1990, het blijft mooi om te horen. Zeker op een moment dat de hemel er mag zijn en getoond worden: hemelsblauw. Het is natuurlijk nog niet warm genoeg om in bain-de-soleil rond te lopen maar een poloke met korte mouwen en een hesje daarboven behoren al tot de vestimentaire mogelijkheden. Eindelijk, zal iedereen wel roepen. Ik in ieder geval, want nu kan ik mijn nieuwe parasol openen om me te beschermen tegen de té hoge IV-stralen. Mijn banken staan uit de wind en de zon geeft vlug een zonneslag want haar stralen zijn al intens te noemen. Ik kan dan rondkijken naar het loof van mijn tuin en de omliggende hofjes. Het groen oogt nog overal fris door het vocht dat ze kregen en de lange tijd van té frisse temperaturen. Ook de lentebloeiers houden wat langer hun prachtige kleuren. Jammer genoeg is er ook weer een keerzijde, de zéér vruchtbare insecten. Ik heb zopas de buxusrups-mot van mijn tuin kunnen verwijderen, met de hulp weliswaar van de tuinman, of daar verschijnen de volgende verorberaars van mijn frisgroene blaadjes; luizen; slakken, spint, andere rupsen.... Ik probeer te werken in de tuin zoals een homeopaat, die met natuurlijke producten werkt om mensen te genezen. Een heel gemakkelijk en doeltreffend middel voor het 'schuimbeestje' is een forse waterstraal op het diertje mikken. Wat voor fantasierijke namen bestaan er niet allemaal voor deze cicaden die hun larven in een schuimnest laten leven; schuimcicade, spuugbeestje, koekoeksspog. Het zijn dus de slijmerige schuimhoopjes die men ziet verschijnen in de bladoksels van de planten en dan vooral bij lavendel. Ze hebben al even mooie namen in andere talen. Engels: froghoppers, cuckoo, spit, spittle bugs. In het Duits klinkt dit ongedierte; Kuckucksspeichel. In het Frans, cercope des prés. Liefelijke namen voor wat 'spuug'. Zoals je leest, in een tuin is er altijd wel wat te doen om iedereen blij en gezond te houden, maar evenzeer kan er uitgebreid genoten worden van de omgeving en de gezonde zeelucht. Dat ga ik nu doen. Tot morgen
En of ze koud is deze laatste ijsheilige. Ze bracht vandaag herfsttemperaturen van 12°C mee, donder en bliksem, nevel en mist en de onvermijdelijke regen. En dat laatste is natuurlijk goed nieuws voor mijn planten, want gisteren zijn uiteindelijk de laatste jonge plantjes in hun definitieve potten en op de juiste bestemming geraakt. Zoals menigeen van de jaggers wel zal kunnen beamen, het komt wel allemaal goed maar alle werkzaamheden verlopen wat trager. Maar van onze 'Kalte Sophia'(haar naam betekent wijsheid) gesproken, het was een weduwe die rond 304 nC leefde met haar 3 dochters, Pistes (geloof, fides) 12j, Elpis (hoop, spes) 10j, Agape (liefde,caritas) 9j. Sophie vertrok uit het Oosten om in Rome de marteldood te sterven. Ze moest toekijken hoe haar dochters werden gedood en stierf zelf 3 dagen later. Ze is steeds afgebeeld met haar dochters Geloof, Hoop en Liefde, meestal ook een boek erbij en een zwaard. In Duitsland zal men pas vandaag de bloembakken op de balkonnen plaatsen en er is ook het 'sophiekruid' naar haar vernoemd, sisymbrium sophia of in de volkse mond 'de raket' met bleekgele bloemen. Maar Sofietje gaat voorbij en waarschijnlijk is de nachtvorst ook weer voor later op het jaar en kan nu alles naar hartelust groeien en bloeien. Het zijn evenwel nog de temperaturen en ook niet de tijd om een frisse 'orangeade' te drinken. Lang geleden dat ik dit drankje tegenkwam. Tegenwoordig is dat een 'gele limonade' denk ik of een 'fanta' als men een appelsiendrankje wil hebben met 'spa gazeuze'. Ik vind dat wel plezant om zo af en toe een Vlaams woord tegen te komen dat in een verdomhoekje is verzeild geraakt en vervangen wordt door de merknamen, als aanduiding van hetgeen men wil drinken of eten. En het nieuws van de dag: na onze roze zanger zal ook de roze wielrenner zijn eretitel aan een ander moeten laten. Aan degene die juist iets gezonder, wat meer veerkracht, wat meer weerstand en sterker dan hij zal zijn. Tot morgen