Nr 53: een hark zonder steel = iets dat waardeloos is. Mijn gedacht toen ik het waarderingscijfer van mijn schrijfsel van gisteren zag: 1/5. "Ain't that a shame" zong Fats Domino (1928-2017) en ik schaam me ook. Ik bedenk dan maar, zolang ik geen rammeling krijg en het alleen maar slechte punten zijn, is er nog geen man overboord. Tenslotte smaken verschillen en ieder verhaal kan niet even geestig, leuk en spitant zijn. Mijn spiritualiteit is tenslotte ook maar een menselijke uiting van mijn persoonlijke ervaring en die pen ik dan neer of liever, tik ze neer. Ik zal een kaarsje branden voor de heilige Calvo, niet Kristof maar Bernardus, beiden afkomstig uit Spanje maar geboren in verschillende eeuwen. Ik zal het aansteken voor den Bernard, dat hij voor mijn geestelijk welzijn zou willen zorgen en me interessante onderwerpen voor de voeten werpt. Ik raap die dan op en kan er verhaaltjes rond verzinnen. Donc, "Et maintenant, que vais-je faire? " vroeg Gilbert Bécaud (1927-2001) zich af en ik dus ook: hoe ga ik het aanpakken om iedereen content te stellen en mijn score te doen stijgen? Rien, ieder vogeltje zingt zoals het gebekt is, en de levenservaringen en herinneringen zijn bij elkeen anders. Vandaag heb ik een leuke of frivole gedachte en morgen is de insteek weer wat ernstiger. Dat is de realiteit van iedere dag.
Gisteren was het een goede televisie-avond. Na wat thrillers, was "Elvis" en gasten ook weer op post. Ik heb met open mond zitten luisteren naar de spraakwaterval van kinderpsychiater Binu Singh. Zelfs Thomas kon er geen speld tussen krijgen. Haar betoog was helder en klaar verwoord. Geen hoogdravende teksten, geen medisch jargon, maar woorden van iedere dag die iedere Vlaming gebruikt en kent. Haar domein is: hoe omgaan met de kleine mensjes, de babies, peuters en kleuters vanaf de conceptie tot het zevende levensjaar. Haar nadruk lag voornamelijk op de eerste duizend dagen van een nieuw leven, die van belang zijn voor de verdere ontwikkeling naar een evenwichtig mens. Ze putte haar inzichten en behandelingen uit haar gemengde culturele visie, die de Westerse wetenschap koppelde aan haar Indische achtergrond, met name cultuur en religie. Deze avond zal ik ook weer voor de buis zitten maar ditmaal op een andere zender dan de vertrouwde 'nationale'. Ik ga van 22-24 u kijken en luisteren naar het "Eenzame Hartenbureau" van Edwin Ysebaert op 'Ment TV'. Rik torfs komt er zijn preek en zegen geven en dat wil ik voor geen geld missen.
Dag van de Verenigde Naties. Sinds 1948 proberen ze de wereldvrede te handhaven en toezicht te houden op de mensenrechten. Ze staan ook in voor de wereldveiligheid, houden een oogje in het zeil bij de wereldeconomie, wetenschappelijk onderzoek en de culturele ontwikkelingen. In Nederland hebben ze ook een speciale dag: dag van de boerenkool. Opgepzeuzeld met een rookworst, spekjes, mosterd en kookaardappelen. Terwijl ik "Das Land des Lächelns" van Franz Lehàr (1870-1948) beluister, maak ik wel een varkenshaasje, kroketten en witloof klaar. Tot morgen.
Het is weeral zaterdag en de helft van het weekend is goed begonnen. De tuinman heeft de tuin eens onderhanden genomen, wat na de storm ook wel nodig was. Alleen nog de grote wilg snoeien maar dat moet nog een beetje wachten. De beaufort 6 teisterde die mastodont ook serieus. De wind zwierde al het vocht uit de bladeren die nog aan de takken hangen. Het is triestig om al dat verdorde loof te zien. Ik heb geen idee hoe oud de wilg is, en hoeveel stormen hij al doorstaan heeft. Hopelijk blijft hij nog lang leven en ik ook. Hoe ouder ik word, hoe meer verhalen ik kan vertellen natuurlijk en dat is ook plezant. Een herinnering kwam bovendrijven toen ik de naam van Pierre Larousse (1817-1875), een Frans pedgogische publicist en vooral gekend van zijn encyclopediën, tegenkwam. Die naam stuurde me zestig jaar terug in de tijd en bracht me naar de periode van de Plechtige Communie en het Heilig Vormsel. Net zoals nu, was er een groot feest voor tantes, nonkels, kozijns, nichten en vrienden. Een samenkomst met een groot diner, weliswaar allemaal in eigen huis te doen met een samenraapsel van teljoren en stoelen om iedereen een zitplaats en een bord te geven. Ook een beetje zoals nu, werd iedereen piekfijn uitgedost, met 'gouden kruis' als belangrijkste versiering. Vanaf die dag werd ik bij de 'volwassenen' gerekend en de geschenken waren navenant. Helemaal anders dan nu, waar de genodigden een financiële bijdrage leveren, aangepast aan het aantal personen van dat gezin dat mee aan tafel zit en het financiële kunnen van hun budget. De feesteling bepaalt wel waar de gelden voor dienen en meestal staat het reeds in het huis te pronken: een fiets, een laptop, een gsm, een game of nog andere hedendaagse hypes. Ik had geen keus en moest tevreden zijn met wat de gasten meebrachten. Omdat ik nu bij de 'grote mensen' gerekend werd, waren de cadeaus ook bedoelt voor die toestand: een beautycase, een manicure in een lederen étui, een reisnecessaire, portefeuille en aangepaste geldbeugel. Omdat ik nog school liep kwam er ook een wereldbol, een passer, een vulpen en vulpotlood, caran d'ache kleurpotloden. Ook een paar leesboeken en vooral 'woordenboeken' want die zou ik in de humaniora zeker nodig hebben, Nederlands-Frans, Nederlands-Duits, Nederlands-Engels. Bovenal werd me een 'Petit Larousse' geschonken wat ik het summum van de boeken vond. Zo'n encyclopedie, al was die dan in het Frans, werd eigenlijk door de jaren heen, door mij als een roman gelezen. Eens een gezin gesticht spaarden we voor de pas uitgebrachte "Grote Nederlandse Larousse" waar dan iedere maand een van de 25 delen aan huis werd geleverd. De appel valt niet ver van de boom, zegt men, wel mijn dochter heeft die reeks uitgelezen, verslaafd aan de kleine weetjes zoals haar moeder. Ik hoop dat mijn lezers nu niet het spreekwoord nr 52 gaan gebruiken als ze dat alles gelezen hebben: een gat in het dak krijgen = niet erg slim zijn. Tot morgen
INTERNATIONALE CAPSLOCKDAG, OOK OP 22 JUNI. DAT IS NIET VOOR DE 'ZWANS' ZENNE. Enkele jaren geleden begonnen als grap op de sociale media om eens irritant te doen, is het binnen de kortste keren een hit geworden en degenen die schrijven doen er met plezier eens een paar zinnetjes aan mee. Vooral op deze dag dat ik nog eens terugdenk aan een héél straffe MADAM, Willemie alias MARIEKE VERVOORT. Haar honden, ZENN en MAZZEL, waren haar steun en toeverlaat. Ze was een TOPATLETE, vechtend met alle kracht tegen haar ziekte en toch uiteindelijk het onderspit moeten delven. Af en toe haar wilskracht eens bewonderen kan geen kwaad.
Vandaag is het ook WERELDSTOTTERDAG, ingesteld sinds 1998. Ongeveer 1% van de mensen heeft er last van. Het opmerkelijke is dat er bij het zingen weinig of geen problemen zijn. Reden is: meestal een buikademhaling, het spreektempo is verlaagd, er is geen beurtwisseling zoals in een gesprek, de woorden liggen vast, ritme en melodie bieden een oplossing. Als men over deze struikelsteen spreekt denk ik altijd aan de beroemde TV serie van de BBC uit 1976, I CLAUDIUS. De vandaag jarige sir Derek Jacobi speelt daar de glansrol van zijn leven. Een vertolking van de stotterende, enigszins spastische keizer van het Romeinse Rijk die bovendien een intelligent man bleek te zijn, en die geboren werd in 10 vChr, regeerde van 41-54 n Chr.
De doortocht van Aurore had een overvloed aan 'bloemkoolkwallen' of 'zeepaddenstoelen' op het strand achtergelaten. Gisteren kon ik niet gaan kijken naar de immens grote ongevaarlijke kwallen, die op het zand lagen te verdrogen. Deze morgen waren er nog slechts een handvol te bekijken want de zee had ze zelf netjes opgeruimd. De goden Neptunus, Poseidon, Thalassa of welke andere zee-of riviergod ook, had ze terug meegenomen naar hun rijk 'dood of levend'. Wat zag ik dan wel? Nog schuimende baren die Carmen Sylva (1843-1916), ooit een Roemeense koningin, heel mooi omschreef: "Witte haren zijn de vlokken die de zee bedekken na een storm".
Ik heb boodschappen gedaan en de kindertijd komt er weer aan. Snoep, snoep, koeken, chocoladen figuurtjes, clementinen en mandarijntjes en bovenal, roze marsepeinen varkentjes en marsepeinen patatjes met cacao erom heen! Ik kan er niet aan weerstaan, ik zal na 6 december, als al dat suikergoed uit de rekken bij bakkers en grootwarenhuizen is verdwenen, weer werk hebben om de kilootjes eraf te krijgen. Het is echt geen goed jaar voor de 'lijn'. Eerst corona en nu de geliefde St Maarten en Klaas op komst.
Nr 51: een ei in het nest laten = iets achter de hand houden.Tot morgen
Vandaag is er een 'kid' jarig dat men gerust een wonder van de wetenschap kan noemen. Dertien jaar!!! Op zijn verjaardag is hij in goed gezelschap. Eerst en vooral is er de geboortedag van Alfred Nobel (1833-1896) een industrieel en chemicus. Hij had later spijt van zijn uitvinding en het kwaad dat die aan de mensheid kon berokkenen. Hij stelde zijn fortuin ten dienste van allen die een biezondere bijdrage kon leveren aan de mensheid. Jaarlijks worden er rond deze tijd de prijs voor geneeskunde, chemie, fysica, literatuur en vooral de 'vrede' uitgereikt aan mensen die, het afgelopen jaar, opzienbarende feiten leverden op die domeinen. Er is ook de verjaardag van Frank Vandenbroucke, onze minister die waakt over jouw, mijn en onze gezondheid. Misschien spreekt de verjaardag van Johan Boskamp meer tot de verbeelding van mijn 'kid' aangezien hij ook een voetballer is. Prettig feest, met veel toeters en bellen, taarten, kaas en wijn voor de oudjes. En tot binnenkort.
Aurore heeft me met veel decibels (niet van muziek) en beauforts (niet van de Open Lucht kunst) wakker gemaakt om 2u. Met laserstralen en veel lawaai heeft ze mijn nachtrust ontnomen. Ook, ondanks mijn nieuwe dak, is er toch weer schade. Dit maal aan de afvoerpijpen die loskwamen van de dakgoten en de muur. Met veel getik tegen het venster en de gevel van die buizen als gevolg. Daarbij maakten ook het heen en weer zwiepen van de bomen zoveel lawaai dat het onmogelijk was om nog te slapen. Gelukkig telden mijn uren voor middernacht voor 2. Van lieverlede ben ik om 5u dan maar aan de waggel gegaan, want uit bed is het minder angstaanjagend dan er gewoon naar te luisteren. Trouwens de hond was blij dat ik naar hem kwam. Hij was er ook niet gerust in. Wie zou van zo'n mooie naam dergelijke brutaliteiten verwachten? Aurore, godin van de dageraad bij de Romeinen. Bij de Grieken was dat Eos. Bij de christenen was Aurore de 1e abdis van het klooster St Martial in Parijs en vierde op 4 oktober feest. Maar er is nog meer, je hebt ook het wonderschone Aurora Borealis of het Noorderlicht, en je hebt natuurrlijk ook de Aurore, assistente bij 'Het Rad van Fortuin' van 1989-1995. Maar spreuk nr 50 is weeral van toepassing op mij: een deksel op zijn kop hebben = opdraaien voor de schade. De dakwerker wilde niet komen bij zo'n stormwind en de brandweer heeft weer zijn nut eens bewezen door alles los te koppelen zodat ik geen getik meer hoor en geen verdere schade krijg. Wanneer gaat de firma weer alles herstellen? Goede vraag en onmogelijk te beantwoorden gezien de excuses die ik deze morgen al te horen kreeg. Wat ga ik nu doen? Veel buiten staan zodat alle muizenissen weer weggewaaid kunnen worden. Tot morgen
Het beste moment en hoogtepunt van de dag? Voor mij, 's avonds tussen de lakens kruipen, in de mooiste kamer van mijn huis: de slaapkamer. Ik voel me daar welkom met een mooi opgemaakt bed waarvan al één kant opengeslagen is en tussen mijn kleine prulletjes die ik er geëtaleerd heb. Geen radio of teevee op de kamer waar ik wil slapen. De regels die ik toepaste voor mijn hond om aan zijn slaapritueel te beginnen, pas ik eigenlijk een beetje op mezelf toe. Ivan Pavlov (1849-1936) leerde me het belang van conditionering. Altijd hetzelfde blijven doen om niets te vergeten: zo kan ook mijn huis in nachtmodus gaan. Niets blijft 'in wacht' staan behalve de noodzakelijke apparaten zoals ijskast, vriezer, verwarming, uurwerk. Nog even buiten met de hond zodat die ook tevreden in zijn nest kan liggen. De sterren en de planeten eens bekijken of het ISS en dan is het 'upstairs'. Na de noodzakelijke verzorging en de verandering van kledij, zie ik mijn bedje al lachen om me terug te zien en springt mijn hartje op van blijdschap voor die goede verwelkoming. Ik heb leerscholen gehad om een bed goed en uitnodigend te kunnen opmaken, op het internaat en daarna een verpleegsteropleiding. Iedereen die ooit op een dortoir in een pensionaat heeft geslapen beseft het belang van wat ruimte, een goed bed en van 'privacy'. Ik heb echt een trauma opgelopen toen ik buikgriep had en iedereen op de slaapzaal kon meegenieten van het geluid en de geur, terwijl er niets of niemand voorhanden was om me als 11 jarige hulp te bieden. Gebrek aan privacy was er niet alleen op de slaapmomenten maar ook bij de verplichte correspondentie (envelop openlaten), valiezen die gecontroleerd werden op eten, snoep en lectuur. Langs de andere kant leerde ik wel mijn 'plan' trekken, alleen reizen, omgaan met mijn emoties en tevreden te zijn met alles wat er was. Voor 'zagen' was er geen hout, zei men. Maar terug naar mijn slaapmomenten. Ik probeer altijd vóór 24u in mijn bed te liggen. Er is me gezegd dat de uren slaap vóór middernacht, dubbel tellen. Waarheid? Ik weet het niet, maar ik lig 's avonds gewoon graag in mijn bed, wakker, dromend of slapend.
Nr 49: een aal bij de staart hebben = eenen palingh bij den steerte hebben = een moeilijke zaak die gedoemd is te mislukken. In ieder geval heeft Marnix Gijsen of J.A.A. Goris (1899-1984) over dat beest ook een boek geschreven: Van een paling die niet wilde sterven. Veel van zijn boeken o.a. Klaaglied om Agnes, De Vleespotten van Egypte, Joachim van Babylon, Telemachus in het Dorp.......werden voor de katholieken verboden lectuur maar kwamen niet op de 'index librorum prohibitorum' (van 1559-1966) terecht. Enkel een aanbeveling voor zéér gevorderde lezers, waartoe ik mezelf van jongsaf aan rekende. Hugo De Ridder ( 1932-2018) rekende dan meer af op het aalgladde politieke establissement met zijn boeken: De keien van de Wetstraat, De strijd om de 16 en Sire, geef me 100 dagen. Tot morgen
Ik heb, om het zo te zeggen, de slaap der rechtvaardigen geslapen. Deze morgen, zijn de blaadjes van mijn blauwe roosjes, beeldspraak voor de schellen van mijn ogen, één voor één open gegaan om de nieuwe dag te aanschouwen. Het was voor mijn doen, gigantisch laat; 8u 's morgens. Daarmee heb ik het gevoel dat de helft van mijn dag reeds gepasseerd is en ik al aan mijn siësta ben toe gekomen. Maar het heeft deugd gedaan en bij de hond ook. Die bougeert niet zolang ik niet de trap afkom. Ik ben wel een beetje schor in de keel en zal een piekerke of een muntje nodig hebben om te kunnen converseren met mijn diertje. Maar buiten is het eigenlijk warm weer, wel een beetje vochtig en het neigt naar een doef gevoel. Dat voor het relaas van de eerste uren van de dag. Na de krant lezen, de spelletjes doen, het boke eten en de hond van water en brokkken te hebben voorzien, bekijk ik het spreekwoord van Brueghel. Nr 48 en ik moet zeggen dat de beeldspraak nog zeker en vast toepasselijk is. Maar wat een mooie zinnen zijn het toch, in zéér oud Middeleeuws, in 18e eeuws Nederlands en dan in ons Vlaams van iedere dag. 'Dune moets niet ute anders mans siden, eneghen breden rieme sniden = je moet niet geen brede riem snijden uit andermans leer = het is gemakkelijk met kwistige hand te beschikken over wat een ander toebehoort. Het is nog actueel en in eerste instantie voorbehouden voor de politici. Met kwistige hand, andermans gelden of de openbare financiën beheren. De uitgaven, soms noddeloze, uit de vleespotten van Egypte halen en verdelen aan allen die zijn hand openhoudt. Behalve voor degenen die de pot spekken. Het andere voorbeeld: ik vind het toepasselijk op het verkwisten, zonder mededogen, van de natuurlijke rijkdommen van 'moeder aarde'. Het zal allemaal tegen ons, mensen, keren. Het milieu en klimaat veranderen. Het is de laatste jaren een op hol geslagen leefomgeving geworden omdat we te gulzig zijn met wat de wereld, van u van mij, van iedereen en niemand, uitgeput geraakt. Gaat het tij nog keren? Gaat onze mentaliteit van zomaar 'nemen' omdat het niet van ons is, veranderen? Een maatschappij blijft een gemeenschap van mensen en verandert niet zomaar. De rijken nemen en eigenen hun meer toe dan goed is en gunnen de gewone sterveling, die niet meer tevreden is met alleen een doekje voor het bloeden, zo weinig mogelijk. Dat alles werd ook al beschreven door Jonathan Swift (1667-1745). Een maatschappijcriticus die op een satirische wijze uiting gaf aan de mentaliteit van 'het hof', de samenleving, de wetenschap, menselijke moraal. Met 4 verhalen in "Gulliver's Reizen", geeft hij zijn kritiek op de samenleving. Met "A Modest Proposal", bekritiseert hij de moraal van de hogere klasse. Zoals zo dikwijls heb ik vastgesteld dat er niets nieuws is onder de zon en die is van plan door de wolken te breken. Een aangename dag is op komst, tot morgen.
1847-1931, leefperiode van Thomas Edison die ons de gloeilamp bezorgde. Dat was een verbetering van de vinding van Humphry Davy (1778-1829). Die maakte de 'booglamp' en 'de mijnwerkerslamp' gekend als de Davylamp. Als het gebakkelei blijft duren en de kostprijs van energie blijft stijgen, zullen we terug naar de tijd van de Middeleeuwen gekatapulteerd worden en ons boekske lezen met een kaars of een olielamp. Zelfs geen gloeilamp meer, want die zijn nu al uit den boze, maar ook de 'led-, spaar- en andere lampen zullen we niet meer kunnen gebruiken. Alles op zonne-energie laten werken, als ze schijnt. Steenkool, kernenergie, gascentrales, windturbines, mazout, alle bronnen voor energie worden weer eens vernoemd. Alles eens kritisch bekijken, en er dan oeverloze debatten over voeren. Ondertussen is het bijna winter en weten we begot niet of we nog licht en warmte zullen hebben, zonder dat we ons in de schulden moeten steken. In feite zou de energie voor iedereen een basisrecht moeten zijn en betaalbaar. Ik kijk eens op de site van de CREG en zie dat ik in de factuur slechts 41% betaal aan electriciteitsverbruik en dat het verbruik bij aardgas 69% van mijn factuur uitmaakt. De rest, 59% en 31%, aan allerhande kosten en taksen die aangerekend worden. Ik denk dat hiervoor spreuk nr 47 van pas kan komen: door het oog van de schaar trekken = afgezet worden. Oorspronkelijk een spreekwoord dat op kleermakers van toepassing was, die een gedeelte van de hun toevertrouwde materialen eigen maakten. Nu nog gebruikt als men in een bedrijf oneerlijk is, wat men van de energieleveranciers en hun aandeelhouders soms kan denken. Even mijn gedacht gespuit over 'elentriek'.
Veel aandacht is er besteed aan de Jacob Jordaens (1593-1678) tentoonstelling in Haarlem. Een expositie van 28 werken van deze barokke portret- en landschapsschilder. Misschien dat al die kunst, en zeker de plafondschilderingen, eens terugkeren naar het Jordaenshuis in Antwerpen, waar ze oorspronkelijk voor bedoeld waren. Bij mijn lezing over deze man kwam ik een eigenaardigheidje tegen. Nooit vernoemd en nooit rechtgezet, nadat Max Rooses (1839-1941), besloot dat de handtekening van de schilder 'Jac' de afkorting was van 'Jacob'. Niets is minder waar!!! Zijn naam was 'Jacques', ook officieel en zo stelde hij zichzelf ook voor. Maar door toedoen van het boek "Adriaan Brouwer" van Felix Timmermans (1886-1947) werd die naam gepopulariseerd. Tot zover het nieuwtje van de dag.
Niets wat 'des menschen vreemd' is, of er is een speciale dag voor te vinden. Vandaag 'Menopauze'. Alle vrouwelijke leden van seniorennet zitten al in die toestand, die dan geen 'overgang' meer is maar 'echt' erin verkeren. We kennen allemaal wel deze tijd met de voordelen 'geen maandelijkse ongesteldheid, geen zwangerschappen' en met de nadelen, tja, de opvliegers, het nachtelijke zweten, en soms wat stemmingswisselingen. En dan is er gewoon het feit dat we ouder worden, net zoals de mannen met alle kwaaltjes en ongemakken vandien. Ik wilde extra info inwinnen maar een 'man' schreef "Menopauze, alle vragen beantwoord" (Prof Depypere, what's in a name). Ik denk na 20 jaar, heb ik ondervonden wat 'die' tijd met een vrouw doet. Tot morgen