Een zondag dient in ieder geval zonnig van start te gaan en dat is nu ook het geval. Als ik de tuin doorga, zie ik toch alweer veel nieuw leven verschijnen. Naast de sneeuwklokjes verschijnen nu ook de krokussen en hier en daar is er zelfs een narcis die haar gele bloem vertoont. Het is misschien nog wat vroeg om Herman Gorter (1864-1927) eerste zin van zijn gedicht "Mei" aan te halen, "Een nieuwe lente, een nieuw geluid", maar de zon is verantwoordelijk voor die te vroege rijmelarij. Nog een 2e zin ken ik van dat gigantische gedicht van 4381 regels: "ik wil dat dit lied klinkt als gefluit, ..... ". Dat is zo een van de weinige zinnen die rest van het uurtje 'poëzie' dat ik in de humaniora moest ondergaan; gedichten van buiten leren en voordragen met gevoel en uitdrukking om te tonen aan mijn klasgenoten dat ik begreep waarover de tekst. Een ware beproeving was dat vooral voor gedichten die niet 'rijmden', want dan had ge zogenaamd geen 'kapstok' om verder te gissen hoe het ging. Meestal snapte ik niets van gedichten waar alleen de titel duidelijkheid verschafte wat de rest betekende. Ik ben meer het type van de doorlopende tekst met goede gestructureerde zinnen en een onderwerp dat ik direct begrijp. En toch grijp ik nu regelmatig naar het gedichtenboek van Stijn De Paepe (1979-2022) "Vers gezocht". Misschien is er een gedichtje in te vinden dat mijn gevoel van die eerste lentedag kan weergeven. Niets gevonden, het blijft bij die ene zin van Herman. Nu ga ik buiten en genieten van de prille lentezon bij 8°C, maar het is windstil en zeker in mijn hoekje op mijn bankje. Tot morgen
Een eerste lentedag biedt zich aan vandaag. Die zal gebruikt worden om wat onkruid uit te trekken, wat bloempotten leeg te maken, enfin, een begin maken met wat grote kuis te doen in de tuin. Ik zie dat het groen van de narcissen al 20 cm boven de grond staat, dus moet de plek rondom de bloemen een beetje mooi ogen zodat hun geel tot zijn volle recht kan komen. Ook beginnen wat verdikkingen aan de takken van de struiken te komen. Voorbode van nieuw leven en een nieuwe lente. Dat is het plezante van het leven in een streek op aarde waar er 4 seizoenen zijn. Echter heeft de droogte van vorig jaar wel voor een enorme ravage gezorgd in de tuin. Veel oude planten konden niet recupereren van de grote dorst die ik met kraantjeswater niet kon lessen. Veel kale plekken die met vers groen terug ingevuld zullen worden.
Ik maak me zorgen om de kleinsten der kleinsten in ons land. In het babypoeder om hun melk voor de papfles aan te maken, zijn toxines gevonden van 'cereulide', die al een paar babies het leven hebben gekost. Opletten als het kleintje begint te braken, diarree heeft en veel krampen. Het straffe vind ik dan dat de gewone alternatieven die men zou nemen(koemelk, geitemelk, haver-of sojamelk) ernstige gezondheidsproblemen zou geven. Een ander voorstel wordt niet gegeven, dat wil zeggen dat een kleintje van enkele weken niet terug aan mama's borsten zou moeten hangen want tot grote schrik van dat kleine grut, bevatten die geen melk meer omdat de productie is stopgezet. Moeten onze allerkleinsten al met aardappelpuree en worteltjes gevoed worden om groot te worden?. Dat niet alleen is een grote zorg, ook het zand waarmee de zandbakken, thuis en in school gevuld worden, zou het kankerverwekkende asbest bevatten. Weg torentjes en taartjes van zand maken in de tuin. Maar stel je nu eens voor dat de grootste zandbak van ons land, ook asbest zou bevatten!!!. Dat zou een toeristische ramp op grote schaal zijn als niemand nog langs het strand zou mogen wandelen, spelen of zitten. Dat zou dan de 2e ramp voor het kusttoerisme zijn deze week, na het drijfzand. Maar ik denk dat niemand durft te onderzoeken of er giftige stoffen in het zand van onze stranden te vinden is.
Het is middag ondertussen. De inwendige mens wat versterken en naar buiten. Tot morgen
Het ziet er naar uit dat het deze namiddag wat droger zal worden. Ik heb niks tegen regen zolang ik mijn krant droog uit de brievenbus kan halen en zolang ik mijn gazet aan het lezen ben. Daarna heb ik het liefst van al 'droog' weer en liefst met wat zonnestralen erbij. Meestal wordt aan mijn wens voldaan. Vandaag gaan dan de Olympische Winterspelen 2026 in Milaan - Cortina d'Ampezzo officieel van start, met de nodige show natuurlijk, al zijn ze al een paar dagen bezig. Dus zendt de VRT ook een gepaste laatavondfilm uit: Eddy The Eagle. Een waarlijk mooie en ontroerende film, die ik weer ga opnemen omwille van het late uur van uitzending. Een film over doorzettingsvermogen en zijn eigen kracht vinden. Ik heb die ook op DVD en aan al mijn kleinkinderen laten zien omwille van het thema 'waar een wil is, is een weg'. De meest fantastische sport vind ik 'Curling', met de bedenking 'waar een bezem al niet goed voor is' !!!.Voor de rest zie ik wel wat ze allemaal uitzenden. Meer dan 30 Belgische atleten nemen deel, het is verplicht vanuit mijn zetel te supporteren voor al onze sportievelingen. Ik kan dat als Middelkerkenaar ook gaan doen in de reusachtige tent die onze burgervader, samen met het BOIC, hier op een parking hebben opgezet. Niet op het strand zoals de zomerspelen, maar langs de grote baan. Verder is er dit weekend de slotmanche van de Superprestige Veldrijden. Volk genoeg op komst om wat winters leven te brengen in de kustgemeente tijdens de krokusvakantie, want er is op zondag ook nog de 'Coast Race' voor de niet professionele sportievelingen. Daarmee heb ik alles verteld wat ik wilde zeggen. Tot morgen
De prijzen (17, waarvan 11 publieksprijzen en den overschot door de vakjury wordt gegeven) zijn uitgereikt en de rust kan weerkeren in glamourland. Iedereen tevreden of is er links en rechts een beetje gemopper? De MIA's (music industry awards) de belangrijkste muziekprijzen van ons kleine Vlaanderen heeft weeral vele mensen blij gemaakt met een trofee. Sommigen kregen er meer dan één. Het was weer de show van 'dank u wel' en 'dankzij', optredens van allerlei slag, met veel applaus en lawaai. Bijgevolg heb ik niet gekeken maar rustiger zenders opgezocht. Maar alle zenders hebben zo'n beetje de ziekte van de VRT en zijn 'Kampioenen' gekregen: herhalingen van hun meest populaire series. Dus ja dan zit ik te wachten op het uur dat ik met de hond nog eens buiten kan gaan en om daarna in mijn beddenbak te kruipen. Men kan mij wel zeggen, 'kijk geen tv als er niks is dat je interesseert', maar 's avonds heb ik graag wat beeld, kleur en zachte klank op de achtergrond. En soms zijn er toch ook goede programma's en docu's te zien. Enfin, om het met Joost van den Vondel (1587-1679) te zeggen: "de wereld is een schouwtoneel, elk speelt zijn rol en krijgt zijn deel". Joost is ook bekend niet alleen van zijn bekendste werk "Lucifer" over de stijd tussen goed en kwaad. Een randopmerking: het toneel werd maar 2x opgevoerd nl op 2 en op 5 februari 1654, omwille van het protest van de calvinistische predikanten. Toen had godsdienst ook al het hoge woord zoals nu in Iran. Maar Joost is ook genoteerd in het Guiness Book of Records met het kortste gedicht, dat tegelijkertijd een palindroom is: "U, nu!". Il faut le faire, zeg ik nu! Staat ook genoteerd, en wel in ons Vlaamse Canon, de eerste volledig Nederlandstalige zin, meer dan 1000 jaar oud. Niet geschreven door onze Joost maar, is het te verwonderen, geschreven is door een anonieme monnik, want men mocht niet weten dat die een geheime liefde koesterde: "hebban alla vogala nestas hangunnan hinase, hic anda tu wat unbidan we nu? " Vertaling: alle vogels zijn al aan het nestelen, behalve jij en ik . Waar wachten we nog op?". Zo, dat was mijn nieuws vandaag. Warm is het niet buiten met een schrale zuidoosten wind op de koop toe. Ideaal om mijn gekregen verwarmde sjaal over mijn schouders te slaan en buiten te gaan . Tot morgen
Feest van de Heilige Veronica, de vrouw die het gezicht van Jezus met een doek depte om het van bloed en zweet te ontdoen tijdens zijn tocht met 'het kruis' naar Golgotha. Als dank of beloning werd het gezicht van Jezus zichtbaar op dit doek. Het zweetdoek wordt al sinds lang bewaard iin de Sint Pietersbasiliek in Rome. Of dat het echte doek van Veronica is, is gissen want in Oviedo, Spanje, is er sinds 840 ook al een doek met Christus' gelaat als relikwie, te zien. Maar Cornelus Vreeswijk (1937-1987) schreef een prachtig liedje over een andere "Veronica", die ook een doek gebruikte om haar tranen die ze plensde voor haar geliefde op te vangen. Cornelus is de man van de liedjes "Misschien wordt het morgen beter" en "De nozem en de non". Maar het was niet door naar die liedjes te luisteren dat ik deze morgen mijn tijd verspilde. Nadat ik de krant had uitgeplozen, was het vooral het 'drijfzand' dat mijn aandacht trok en wat meer over wilde weten. Het komt meer voor als men zou denken en de laatste jaren werd het vernoemd in Bredene, Blankenberge, Zeebrugge, Raversijde ter hoogte van 'Living Lab' en nu dus in Oostende niet ver van de waterlijn. Bij manier van spreken, een veel voorkomende wandelplaats ter hoogte van de Gaanderijen. Drijfzand, kwikzand of welzand: een soort gel gevormd van klei, zand en water. Het bestaat in vloeibare vorm en vaste vorm. In tegenstelling tot de vele strips, is drijfzand niet dodelijk als men erin gezogen wordt, meestal maar tot aan de knie. Men moet wel zorgen dat men zijn oppervlakte zo groot mogelijk maakt. Indien mogelijk, op de buik of rug te gaan liggen tot men hulp krijgt om uit de smurrie getrokken te worden. Verdrinken doet men niet, wel indien er verandering komt door bv stijging van het zeewater. Men kan het opmerken omdat het een andere kleur heeft, in plaats van hard aan te voelen zacht is en toch instabiel. Meestal worden de gekende zones wel aangegeven met een witte driehoek met rode randen en uitstekende handen. Nooit negeren als je dat tegenkomt. Maar drijfzand verdwijnt ook wel weer. Daarmee zitten we nog met een ander fenomeen, de wandelende duinen. Stuifduinen die zich continu veranderen, verplaatsen en dus op wandel gaan. Hier heb ik het één keer gezien, maar in Bredene is er de gekende Paelsteenpanne, actieve hoge duinen met de gekende Spanjaardduin als belangrijkste bezienswaardigheid. Dat zijn dan de 'stuivende duinen'. Zoals je leest, de kust is niet enkel water en zand maar een zeer levend landschap waar van alles te bekijken en te beleven valt.Tot morgen
Een monarchie die door zwaar water moet varen! Al zijn het niet de echte leden van het Noorse koningshuis die door woelig water moeten roeien. Maar de dochter die met een sjamaan gehuwd is, is toch ook van al haar koninklijke titels ontdaan. Ze is wel familie van de vorst maar behoord niet meer tot het koninklijke huis en mag niet in 'naam' als vervanger van de vorst optreden. De kroonprins is tot hier toe zonder blaam door het leven kunnen gaan maar zijn echtgenote, daar kleeft van alles aan dat niet door de beugel kan. Een voorhuwelijks kind, kan in de beste families voorkomen, nietwaar Laurent? Maar als dat kind dan, ondanks een warm welkom aan het hof door het koningspaar, zware strafbare feiten pleegt, wil men alles eens goed onder de loep nemen en dat zal natuurlijk gebeuren in hèt proces van de week. Bonusprins Marius die voor de rechtbank moet verschijnen. Meer dan 30 zware delicten zijn gekend en daarbij horen dan de straffen die deze week zullen uitgesproken worden over verkrachtingen, slagen en verwondingen, huisvredebreuk, drank, drugs .... Eigenlijk allemaal feiten gepleegd door een doorwinterde crimineel. Het leven van Mette Marit kon nog op enig gedogen rekenen van de Noren, door haar zware longziekte, maar daar hangt ook weeral sinds vorige week, een dubieus kaartje aan nu haar correspondentie met Epstein aan het licht kwam. Wat zal haar toekomst zijn? Weg van het Noorse Hof?
Wat heeft me in gedachten gisteren beziggehouden? Iets heel vreemds terwijl ik de hond gadesloeg die al kwispelend zijn bal terugvond!. Mijn vraag aan mezelf en opzoekingswerk achteraf, was of mijn 'staartbeentje' ook nog eenzelfde beweging zou maken als ik intens blij of gelukkig was?. Door de evolutietheorie van duizenden jaren, is de staart bij de mens verdwenen, omdat hij zijn functie als steunpilaar en ondersteuning verloren had. Rest er alleen nog die paar wervels waaraan nu de bilspier en skeletspier bevestigd zijn. Het heeft nog wel een functie. Jaarlijks worden er ook nog kinderen geboren met een echte staart en de langste ooit gemeten was 33 cm. Na de geboorte wordt die geamputeeerd. Nee, mijn staartbeentje gaat niet meer over en weer, nu wordt blijdschap en contentement getoond met een lach, glimlach, omhelzing en kussen. Nu zijn het alleen de dieren nog die met een staart kunnen pronken, zoals een pauw of kwispelen zoals mijn hond. De vrouwen en meisjes dragen een staart op hun hoofd en dan noemt men dat een 'paardestaart' al is hij van mensenhaar gemaakt.
Het is ook weeral 5 jaar geleden dat Kris De Bruyne (1950-2020), zonder het zelf te beseffen, voor eeuwig afscheid nam van zijn luisterend publiek. Maar zijn mooie luisterliedjes blijven bestaan: Lieve Jacoba, De Peulschil, De Onverbeterlijke Zoener, Je suis Gaga .... Tot morgen
"Vliegt de mug in februaar, dan huivert men het ganse jaar", en dat is wat ik gisteren bij valavond zag, een zwerm muggen. Al een paar dagen trouwens. Nog iets om voor waar aan te nemen: "brengt Lichtmis wolken en regen mee, dan is de winter voorbij en komt niet meer weer". De laatste wintermaand is al een dag van start gegaan en brengt ons stilaan naar langere dagen. 's Morgens begint de dag nog laat (8u17), maar 's avonds is er toch al wat langer licht (17u36).
Ik heb gisteren op internet sites, eens gekeken naar een eyeliner en mascara en de kostprijs. Eens de oogproblemen wat van de baan zijn, is het weer aangewezen om hetgeen ik mooi vind aan mezelf (mijn ogen) eens wat terug in de verf te zetten. Men zegt toch dat alles veroudert behalve de ogen. Nog geen seconde later zie ik op alles wat ik aanklik, advertenties staan voor allerlei schoonheidsproducten: crèmepjes allerhande, blush voor mijn wangen, lippenstift en lip glosh in alle kleuren, nagellak, kleurdozen vol met aangepaste penseeltjes om elke detail en vierkante centimeter van mijn gezicht van een kleur te voorzien. Als je dat allemaal bekijkt, denk ik bij mezelf, ben ik een schilderij dat moet geretoucheerd worden? Zelf heb ik nooit, buiten een zonfactor 30 en een after sun, wat aan mijn snoet gesmeerd. Op sommige momenten heeft de huid toch wat nodig om goed te blijven, zoals bij een zonnnebad. Maar de 'rouge' die de dames vroeger gebruikten en de bruine kleur om een gezond effect te suggereren, vind ik afschuwelijk. Het geeft ook van die plekken op de kleding, en eens de kaaklijn voorbij, zag men een spierwit velleke verschijnen. Vandaar ook dat al die dames een grote handtas met zich meezeulen om al die poederkes en crème, in de loop van de dag aan hun gezicht te kunnen aanbrengen waar dat doorheen de dag, par hasard, is weggeveegd. Natuurlijk zijn er huidtypes en huidziektes die gebruik van voorgeschreven zalven nodig maakt om zich comfortabel te voelen of om te genezen en te helen. Ik denk nog altijd, dat een gezonde huid een onderdompeling met kraantjeswater of genieten van de regendruppels op de huid, voldoende vochtinbreng krijgt. Een gezonde kleur komt er gratis en voor niks op de wangen als men regelmatig in openlucht vertoefd. Dan heeft men 's avonds geen ontschminking nodig, dat is ook weer een tube chemisch spul uitgespaard.
"Er is geen vrouwke zo arm, of ze maakt met Lichtmis haar panneke warm". Ik zal wat pannekoekskes meebrengen en ze deze namiddag warm maken, met candy-suiker te besmeren en lekker op te smullen. Zelf het deeg maken, behoort tot mijn verleden Tot morgen
