Poetsen, boodschappen doen en dan naar de zee gaan kijken!. Dat was af en toe met een streeepje blauw, maar grijs is de boventoon in het weerbeeld en de zee weerspiegelde dat ook. Het was en is droog en dat is na de plensbui van gisteren toch welkom. Ik ril er nog altijd van. Vandaag wil De Wever zich profileren al dé grote staatsman van het oude continent en doet hij al het mogelijke om ook zo genoemd te worden. Hij zit vandaag wel mee aan tafel, hij ontvangt de groten van Europa in een waterkasteel dat ook de Duitsers doet dromen, en heeft ook een groep vrienden rondom zich geschaard die hij de 'vrienden van de competiviteit' noemt, 19 bevriende Europese naties. Hopelijk hebben al die vergaderingen en bijeenkomsten positief effect op onze Belgische economie en industrie, die toch wat ruimer moet bekeken worden dan het Antwerpse district.
De Oekraïnse skeleton atleet mocht niet deelnemen aan de races omwille van zijn helm die de slachtoffers van de oorlog weergaf. Het is natuurlijk een drama voor elke sportieveling die omwille van niet-sportieve voorvallen, zijn kans op eeuwige glorie en roem ziet verdwijnen. En dan was er natuurlijk het drama van Wennemars die door een fout van de Chinese schaatser, zijn kans zag teloorgaan om opnieuw een schaatsrecord op de 1000 meter en Olympisch kampioen te worden. Sportieve drama's gebeuren er veelvuldig in al die byzondere gevaarlijke disciplines waarbij toppers zich niet dikwijls kunnen meten aan hun tegenstanders en rivalen. Ik heb dan gisterenavond gekeken naar het elegante dansen van de ijsparen. Werkelijk mooi om naar te kijken en een goede afsluiter van een natte en koude dag.
Natuurlijk is er nog het verhaal van het bloedende Anderlecht. Een voetbalploeg die met miljonairs speelt, coaches die na 1 training er de brui aan geven, rijke ceo's heeft en iedereen verwijt dat er niets te winnen valt en er slecht gespeeld wordt. Ik vraag me eigenlijk af waar al dat geld om die ploeg in stand te houden, vandaan komt. De slechte prestaties zou allemaal de schuld zijn van een slechte overname door Markske. Wie gelooft nu dat een doorgewinterde zakenman zoveel lijken in een verborgen kast gekocht heeft? Als men de kranten mag geloven heeft hijzelf destijds zijn overnemer een kat in een zak verkocht. Het is zoiets van 'poets wederom poets' maar met verschillende belanghebbenden. Tot morgen
Den emmer water heb ik deze morgen al over mijn haar en hoofd gevoeld, toen ik met Raziel naar Middelkerke tramde om hem bij de trimster af te zetten. Ik had echt geen goesting om de auto uit de garage te halen voor een ritje van 5km. Ik wilde wat rondlopen in de straten en naar de etalages kijken met de nieuwe spullen en kleuren van het voorjaar. Maar ik kwam bedrogen uit. Geen enkele etalage had lentekleuren achter de ramen hangen en de winkels gingen pas open op 14 februari. Ik ben eigenlijk nat geworden, bij manier van spreken, voor niks. Ik wilde dan eens in het 'Silt' een krokske gaan eten en meteen eens rond te kijken in die goktempel, maar dat soort eten is te min om daar te serveren. Ik stond rap weer buiten in de plensenden regen. Gelukkig waren er enkele brasseries open en heb ik in eentje daarvan een lekkere 'croque hawaienne' met veel groenten, kunnen binnenspelen en wel aan een schappelijke prijs. Het smaakte me oprecht goed. Na 2u dwalen door de straten van mijn hoofdgemeente kon ik eindelijk weer mijn sloeber met een mooi witte en propere coiffure ophalen en huiswaarts keren. Zo, nu ga ik mijn koffieke drinken met een wafeltje erbij terwijl de namiddag al goed gezet is. Dan ben ik nu weer klaar om naar de sportieve prestaties van onze atleten te kijken. Gisteren was er dan de onverwachte bronzen medaille van de Belgian Ice Bears in de gemengde ploeg van de estafette shorttrack race. Ze hebben goed gepresteerd. Ik weet niet of er vandaag Belgen aan de start komen in een of andere discipline, dat hoor ik dan wel van de commentatoren. Eerst nog een ommetje met de hond en dan ga ik als een zeer sportieve vrouw supporteren voor de atleten die weeral knalprestaties zullen leveren. Maar ik word moe van te kijken naar al die superlenige sportievelingen. Vandaar dat ik in mijn zetel ga kijken, als ik dan in slaap val, lig ik tenminste gemakkelijk. Tot morgen
Ik ben klaar om met mijn blog van de dag te beginnen: krant gelezen, spellekes gedaan, mails gelezen, nieuws gelezen van VRT. Omdat het vandaag de 'Internationale dag van de Peulvrucht' is, luister ik ondertussen maar naar "De Peulschil" van Kris De Bruyne (1950-202021). Gaat de zon erdoor komen of blijft het een ganse dag miezeren? Geen wolkje te zien op de buienradar, maar toch word ik nat als ik buitenkom. Dat is echt niet aangenaam, maar zoals eerder al geschreven, geen nood dat ik het grootste deel van de tijd moet binnenblijven want ik kijk graag naar de sportievelingen die in sneeuw en vrieskou, hun beste tijden neerzetten. Ik begin zelfs de termen te begrijpen van elk sportonderdeel en hun deelnemers. Gisteren was er bij onze noorderburen een gigantische 'oef' te horen omdat ze uiteindelijk hun gouden en zilveren plak hebben kunnen bemachtigen bij het 1000m wedstrijdschaatsen of langebaanschaatsen of sprintnummer, afhankelijk wie je hoort spreken. Ik denk dat er zelfs een paar records gebroken zijn door de oranje ploeg door Jutta Leerdam. En dan was er de 'combiné', waarbij ik in eerste instantie aan mijn moeder dacht en al de andere moeders die na de bevalling van hun eerste telg, gewongen werden een 'combiné te dragen om enigszins een 'figuur' van 'vrouw' terug te krijgen. Want zoals jullie waarschijnlijk allemaal weten werden de vrouwen tot ongeveer de jaren '50, gedwongen tijdens de zwangerschap voor 'twee' te eten. Met alle gevolgen vandien na de bevalling, een vrouwenmodel dat nergens op leek. Om weer wat bevalligheid te krijgen, buik, borsten, billen van elkaar te kunnen onderscheiden, werd er door de lingeriefabrikanten een ondergoedkledingstuk, een combiné, uitgedokterd te weten: een 'gaine en bustehouder' met tussen die 2, baleinen van walvissen of plastieken of houten stokken in stof gestoken om met elkaar te verbinden en alles in de juiste positie te krijgen en te houden. Wonder boven wonder kwam er dan weer een soort 'lende' tevoorschijn. Maar dat bedoelden de reporters natuurlijk niet. De combiné is een team waarvan de ene de 'slalom' en daarvoor een 40-70 tal 'poortjes' moet ontwijken, voor zijn rekening neemt en de andere de 'afdaling van iets meer dan 3 km tegen soms 130km /u zonder een snelheidsovertreding te begaan. Ik heb voor al die overwinnaars een mooi gezegde gevonden en dat alle sporters zullen beamen: "Geen enkele overwinnaar gelooft in het toeval". Dat is een gezegde van Friedrich Nietzsche (1844-1900). Tot morgen
Het is met 5°C een kille grijze start van week 7. Niet getreurd, denk ik, ik zal me wel warmen door hevig te supporteren voor al de atleten, of zijn het waaghalzen?, van de O.S. In ieder geval heb ik dit weekend eens goed gekeken want veel van die wintersporten ken ik niet. Ik ben geen voorstander van de sportieveling uit te hangen bij frisse, koude, natte temperaturen op een bevroren ondergrond. Dat wil natuurlijk niet zeggen dat me dat niet interesseert, als ik in de warmte die sportieve prestaties kan bekijken. Er zijn ook veel sporten die alleen bij de Olympische Spelen worden uitgezonden op televisie. De rustigste aller sporten is ongetwijfeld 'curling'. Ik kan me niet voorstellen dat daar iemand bij gekwetst geraakt tenzij zijn/haar schouder uit de kom komt bij het bezemen van de ijspiste. Geen geroep, geen getier, rustig vertier. Daarna weet ik niet wat ik bekeken heb: rodelen of skeleton. Waaghalzen in een plastieken schelp, zoals gebruikt om bij rugpatiënten een comfortabele houding te geven na een ingreep. Daar zoeven die rodelaars of skeletonaren (?) tegen 130km/u, in een ijstunnel mee naar beneden. Kim Meylemans is onze grote hoop voor deze sport, want onlangs won ze een medaille in een wereldbeker manche. Wat heb ik nog met verbazing zitten bekijken? Snowboarden, met 'big air' en 'slopestyle'. De 15 jarige Belgische Sky Remans kon als jongste deelneemster aan deze spelen, geen finale plaats halen en moest tevreden zijn met een 27e plaats. Waaghalzerij is deze sport. Maar het grootste accident deed zich voor bij een vrouw van 41 die in het Guinnessbook of Records wilde komen als oudste deelnemer in de discipline 'Afdaling', op 2 latten wel te verstaan. Ze komt zeker en vast in de boekskes met haar falikant afgelopen afdaling. Haar beendergstel hing al met haken en ogen aan elkaar: invoor de ene knie met gescheurde kruisbanden, moest ze een brace aandoen voor steun, terwijl er in haar andere knie al een prothese zit. Ik noem dat 'onverantwoord en niet kunnen ouder worden'. Enfin, ze was met de helikoptervlucht vlugger in het dal dan ze gedacht had en ook met veel meer pijn. Die zien we niet meer op de latten verschijnen.
De cultuursector heeft vorige week zijn laatste prijzen uitgereikt, ditmaal de filmsector met de 'Ensorprijzen'. Iedereen weer gelukkig, die een beeldje of wat dan ook gewonnen heeft. Natuurlijk is een prijs winnen een appreciatie voor zijn/haar kunnen. Net zo min als ik al de prijsboeken lees of de nieuwste cd's aanschaf die in de prijzen vielen, ga ik ook niet naar de cinema gaan voor een cultfilm te bekijken. Ik zal wel eens naar de Gaanderijen gaan en kijken wie er op den Dijk een tegel heeft gekregen. De politiek moet zichzelf gaan heruitvinden want heel hun bij nachte uitgedachte BTWsysteem kon het daglicht niet verdragen. Misschien dat ze nu, zoals gewonen mensen, eens overdag de handen uit de mouwen steken. Ze zitten er dan wel met opgerolde mouwen, maar steken geen poot uit. Tot morgen
