"A thing of beauty is a joy for ever..." beginvers van Endymion, gedicht van John Keats (1795-1821) Deze dichter, altijd in één adem genoemd met de andere romantische dichters en schrijvers, Percy Shelley (1792-1822) en Lord Byron (1788-1821). Allen met een zeer turbulent leven en behorend tot de upper class in het Engeland van de 19e eeuw. Moet er meer gezegd worden over poëzie of poëtisch? Dat zinnetje vat alles samen wat ik eronder versta. Herman Gorter heeft ook zo'n beklijvende openingszin van zijn gedicht "Mei". "Een nieuwe lente, een nieuw geluid..." Het gedicht van Keats is nog volledig leesbaar maar dat van Herman Gorter bevat 4381 verzen, zijnde een boek van 150 blz. moet je niet direct beginnen lezen. Een beetje vergelijkbaar met Marcel Proust. Maar ik heb ook mijn rijmpjes uit de chickenbak: "als dichter ben ik niet geboren, schrijven kan ik evenmin, en om een ander na te apen, daarin heb ik geen zin, dus van mij geen vers of lied, maar vergeet mij niet"! Of een ander versje uit de tuttenfruttenpot: "zie je later een vogel, en meteen daarna een bij, dan, je kunt me echt geloven, brengen zij een groet van mij"! Nog een leuke die uit de kauwgomballenboom (Ellie en Rikkert Zuiderveld) is gevallen: "dit is een vrolijk versje, ik zong toen ik het schreef, en daarom staan de zinnen, een heel klein beetje schots en scheef". Mijn versjes zijn degene die in de poëziealbums van de tieners komen. Met foto of prentje en veel herinneringen aan klasgenoten, medestudenten en leerkrachten. Het zijn woorden die gevoelsmatig raken, daarom zijn ze poëtisch. Is het poëzie? De grote kenners van literatuur verwijzen die direct naar de prullenmand. Maar net zoals het gedicht van Keats me diep raakt is dat ook van die prulversjes die dezelfde emotie weergeven. Ze komen van iemand die me een warm hart toedraagt en moeite gedaan heeft iets in mijn album te noteren of te tekenen. Natuurlijk is het zo dat mijn gedichtjes geen lang leven zijn beschoren en niet op de schoolbanken als didactisch materiaal voorgelezen worden. Maar is dat erg? Neen, naast de groten uit de oudheid, Vergilius, Ovidius, en de Prins der Nederlandse letteren, Joost van den Vondel en onze Guido Gezelle, kan de gewone mens ook zijn gevoelens, bezinningen, opmerkingen, weergeven in al dan niet, diepzinnige woorden. Poëzie schuilt niet alleen in woorden, dat is ook voor waarnemingen rondom ons. Dan passen we de dichterlijke vrijheid toe om iets te omschrijven. Onze romantische, dromerige gevoelens weergeven als we bv een mooie blauwe bol van een soort bieslook zien bloeien en er met verbijstering blijven naar kijken, omdat het verdwijnt en altijd terug zijn pracht toont het volgende jaar. Dat is poëzie zonder verzen, zonder woorden en brengt alleen maar poëtische gevoelens naar de oppervlakte. We verzinnen er woorden bij om uit te drukken hoe diep ons dergelijk fenomeen kan raken. Dat bedoelt Keats met zijn openingszin, iets moois is een geluk, een blijdschap, een vreugde voor altijd.
Weekend, een speciale tweedaagse, al was het maar dat ik met één krant het twee dagen moet stellen. Iedereen voelt zich een beetje beter in zijn vel, we worden de beperkingen gewoon, en af en toe is de koord al wat minder strak gespannen. Aan de krant merk ik ook dat er stilaan de normale gang van zaken terug komt, een gevarieerder aanbod met de normale elan gebracht, en een divers aantal onderwerpen. Iedere week verschijnt er ook een beschrijving en voorstelling van de 7 wereldwonderen van een bekende Vlaming. Meestal heeft de BV die gezien en leren appreciëren tijdens een van zijn/haar vele reizen, reportages, uitstappen, vakanties. Mijn 7 wereldwonderen zijn in Vlaanderen. Op 1 sta ikzelf, een wonder van de natuur. Nr 2, zijn mijn kinderen en hun gezin, nr 3 mijn huisgezel, de hond. Nr 4 kan ik ook niet missen, mijn broer en schoonzus. Nr 5 vrienden en neef en nicht. Nr 6, de Noordzee, een van de mooiste dingen op aard. Nr 7, mijn leven, een wonder dat ik het kan en het mag leven. Eén voor één, de mooiste en meest onmisbare wonderen voor mij.
Het wonder ook van het West-Vlaams. Een belangrijke taal sinds ik hier woon, ik hoor ze iedere dag. Verstaan gaat al een beetje, maar het spreken zal ik nooit kunnen of lukken. Gisterenavond was er op de site van VRTnews, een item over het gebruik van het woord 'wuk' en 'ewuk'. Sinds Freddy De Vadder (alter ego van Bart Vaneste) het gebruikte in de reeks 'Bevergem', is het aan een steile opmars bezig in de dagdagelijkse woordenschat van de modale West-Vlaming. 'Wuk' en 'wadde'is 'wat', en als er over iets onbepaalds gesproken is, komt er 'et' voor. Etwat of iets, 'winne' is wie. Al de woorden verschillen nog van dorp tot dorp, wat alles er niet eenvoudiger op maakt. De meeste lessen komen er van het legendarische optreden van Wim Opbrouck tijdens de Warmste Week 2019. Een snelcursus West-Vlaams voor iedereen. Maar onvergetelijk en uniek is Wim bij de 'Rute 98'. Een computerles voor dummies, met West-Vlaamse interpretatie van de uitleg voor gebruik. Er zijn programma's genoeg en lessen ook om deze taal onder de knie te krijgen. Ik probeer het niet al te intensief te doen, want het ABN is al moeilijk genoeg. Ik heb al de mails 'Beter Spellen' vernoemd maar nog moeilijker zijn die taalproefjes van de VRT. Als je graag een testje doet, schrijf je in: vrttaal@hallo.vrt.be.
Ik heb een goed puzzel programma ontdekt. Zo een spelletje om op een verloren moment eens te spelen of vooraleer ik aan iets anders begin. Dat is dan, zoals nu, afsluiten van mijn blog en vóór ik in de tuin ga. Prettige zaterdag en tot morgen voor een nieuw verhaal en weetje.
Trump en Jean Marie, deze namen zijn zo bekend dat ze geen verdere voorstelling hoeven. Iedereen weet stante pede wie ze zijn. Zeg 'controverse' en je komt vanzelf bij deze mensen uit. Veel vroeger kon ik nog denken dat Jean-Marie de keeper was, maar die denkwijze gaat niet meer op. Eerst, Mister President of the United States. Ik ben altijd verbaasd van de zienswijze, woorden en daden van deze mijnheer. Iedereen dacht, "zo iemand zal nooit baas van dat land worden" en zie hij zit al bijna vier jaar op zijn troon. Niemand luistert naar hem, schudt het hoofd bij zoveel arrogantie en onbekwaamheid, maar hij veegt gewoon zijn voeten aan allen die zijn mening niet delen of van commentaar voorzien. Ook nu weer bij deze mondiale gezondheidscrisis, trekt hij nog eens alle registers open om alle experten te schofferen. Ik ben nog altijd verbouwereerd van zijn strapatsen. Hier in ons land is Jean Marie dezelfde mening toegedaan als zijn meerdere in de U.S. en in hetzelfde bedje ziek. Hij kan niet zo veel noten op zijn zang hebben want hij is maar Volksvertegenwoordiger in een piepklein landje. Maar daar stoort onze politieker zich niet aan. Zelfde mentaliteit als zijn grote broer in dat uitgestrekte land. De virologen zijn allemaal oenen die de economie naar de verdoemenis helpen, die zijn geliefde tweede verblijvers de kans ontzeggen hun zuurverdiende geld in zijn regio te spenderen. Corona? Dat bestaat niet volgens deze burgervader, het is toch maar te vergelijken met een griepje? Voorzorgen nemen met maskers, 1,5m maatschappij, waar halen de wetenschappers dat in godsnaam allemaal vandaan, wat weten deze mensen nu hoe dat virussen zich gedragen? God noch gebod willen deze twee mannen horen, zien en kennen. Hun mening is de enige juiste! Betweters, ze hebben het verstand en de wijsheid in pacht, meer dan alle experten te samen. Dus de ene zegt: detol en javel drinken en de andere wil alle tweedeverblijvers naar de kust laten komen. So be it! Het was nodig mijn ergernis eens te ventileren. Ik had eerst gedacht aan een bridgeterm voor deze mannen, een 'sans a tout', maar bij nader inzien ging dat niet op. Een 'atout' is een troef, deze twee mannen vallen dus onder de noemer 'sans atout'. Geen troef en dus geen tref om deze mannen baas te laten zijn. Maar Sans Atout is ook een fictief personage van de Trump-Free reeks van Boileau-Narcejac. Een kinderreeks over een onhandige amateurdetectieve die liep van 1970-1990. Deze reeks stopte bij het overlijden van de twee schrijvers. Voilà, dat was het voor deze vrijdag.
Dagen zonder nieuws te melden zijn er ook. Een zalige dag, goed van temperatuur, rustig en stil nog. Een bezoek aan het postkantoor was nodig want er zijn te veel verjaardagen in het verschiet. Vroeger was het vandaag gepost morgen geleverd, maar dat is van den ouden stempel. Ik heb geen idee meer wanneer de brief of kaartje in de brievenbus valt bij de geadresserde. Dan vandaar een wandeling om een blik op de zee werpen. Er was maar één woord dat ik kon bedenken bij het zien van onze Noordzee, gewoonweg "zalig". Blauwe luchten, die op de kalme zee geen azuurblauwe tinten gaf, maar toch de kleur van de hemel weerspiegelde. Een foto zou tekortschieten om het mooie ervan weer te geven. Sommige taferelen moet je met eigen ogen aanschouwen. Hoe mooi is dan een klein vuurrood vissersbootje dat langzaam verder gaat op het rustige water!
Sinds ik mijn blog schrijf let ik op de woorden die ik gebruik. Vooral of ik het correcte woord weergeef om iets te omschrijven. Eens terug thuis was het bekijken van 'zalig' nodig. Gaf dat woord echt wel het gevoel en de impressie weer van hetgeen ik daarnet zag? Wel 19 betekenissen zijn er voor een zalige dag, evenement of gebeurtenis weer te geven. Zalig, in hoge mate aangenaam kan men het zicht op zee noemen, zalig met een hemels en tevreden gevoel ervaren. Zalig, mijn gemoedsrust die niet verstoord is door onbevredigende wensen. Dat komt nog het dichtste bij de omschrijving bij het zien van het natuurschoon. Zalig, een dag die tot mijn geluk bijdraagt, een verrukkelijke dag. Maar zalig kan men ook gebruiken voor een genuttigde maaltijd, eten of versnapering. Als alles smakelijk, delicieus en lekker was, is dat ook een zaligheid. Natuurlijk kennen we het woord ook in de katholieke betekenis; op weg naar heiligheid zijn. Een wonderdoener die in het voorgeborchte wacht op een hogere religieuze rangorde. Voor mezelf zit ik daar niet op te wachten, wonderen kan ik niet verrichten en zal dat ook nooit doen. Ik hou het liefst van al van deze aardse zalige dag, die ik met een boek in de schaduw zal doorbrengen. Zalig niets doen, dus!
Mijn krullebolleke wordt TWEE jaar. Bloed zweet en tranen om er een voorbeeldhond van te maken. Veel schade (behangpapier, planten, tuin..) ondervonden om hem op te kweken, maar nu is het een prachthond. Ik vind hem een goede reu hopelijk is hij even content met mij, als bazinneke. We leven in goede verstandhouding samen verder en genieten van dat samenzijn.
Deze week een reeks in Het Nieuwsblad, over mensen die een belangrijke wetenschappelijke bijdrage aan de mensheid leverden. Hun uitvindingen en bevindingen zijn baanbrekend geweest op verschillende vlakken. Gisteren was het de beurt aan Nikola Tesla (1856-1943) een electrotechnicus die de stroomgenerator uitwerkte. Dan is er Max Planck (1858-1947), natuurkundige, bekend voor de ontwikkeling van de kwantumtheorie. De volgende in het rijtje is Alfred Nobel(1833-1896), chemicus en industrieel en bekend van het dynamiet. Daar is ook nog een beschouwing over Wilhelm Röntgen (1845-1923),natuurkundige en uitvinder van de RX foto's. Vandaag gaat de aandacht naar Marie Sklodowska Curie (1867-1934) een Pools-Franse geleerde en wetenschapper. Zij emigreerde van Polen naar Frankrijk. In haar thuisland dat onder bezetting van Rusland was, mochten vrouwen niet studeren. Samen met haar zus gingen ze studeren aan de Sorbonne. Daar leerde ze ook haar man kennen Pierre Curie. Ze ontdekten dat de elementen radium en polonium een radioactieve uitstraling stuurden. Een belangrijk gegeven in het gebruik van radium bij de behandeling van kanker. Ze kreeg de Nobelprijs voor fysica en later nog een voor chemie.Tijdens WO I hielp ze met de RX foto's, die ze nam in haar omgebouwde labo-auto's (18) duizenden soldaten door het lokaliseren van breuken en kogels in hun lichaam. Vandaag het verhaal van een baby (ik) die de dag van geboorte in 1948 behandeld is geweest met radium. Ik ben geboren (zoals iedereen) met een gezwel aan mijn arm. Er werd direct beslist dat het moest verwijderd worden met de nieuwste behandelingsmethode die in zwang was: 'radium'. Het is wel in een hospitaal gebeurt. Wie het deed,of wat er gedaan werd en waar het gebeurde, heb ik nooit geweten. Zelfs mijn ouders waren er niet van op de hoogte. Wel werden de gevolgen vlug zichtbaar. Verbrand tot op het bot! Een hele hap van mijn huid, spieren en vet waren verdwenen. Een litteken van meer dan 10cm en een put aan de achterzijde van mijn rechter bovenarm. Nog altijd zichtbaar, maar geen enkele hinder daarvan gehad in mijn leven. Mijn ouders hebben jarenlang de lengte van mijn arm blijven meten om te zien of die wel mee evolueerde en groeide. Rechtshandig ben ik nooit geweest en mijn vader bleef er op toezien dat de school niet verbood om linkshandig te zijn. Ik heb daar niks speciaals voor moeten doen om links te zijn, het is een familietrek langs vaderszijde. Hij was fier genoeg dat er iets zichtbaars van hem in mij zat. Mijn drie kinderen zijn linkshandig, maar geen één van de negen kleinkinderen!
Boodschappen doen blijft nog altijd een heikele bezigheid. Ik ben nog niet gewoon om goed ingepakt buiten te gaan. Maar verhongeren kan toch niet. De schroom van het masker en sjaal overwinnen en met handschoenen aan, de winkel binnen. Het was zelfs héél rustig. Vooraf is het eerst met de hond naar de zee gaan kijken. Doe ik altijd als hij alleen moet achterblijven. Eerst zijn pootjes strekken vooraleer hij op mij binnen moet wachten. Een klein uitstapje om hem tevreden te stellen. De zee was woelig en stuwde zand door het water dat daarmee en donker bruine kleur kreeg. Ondanks de blauwe lucht was er geen blauwe reflectie op het water te bespeuren, het is hier nog geen Mediterranee.
Alles komt van bij de Romeinen, ook de namen van de dagen. Ze hanteerden een simpel systeem om de dagen van de week een naam te geven, de namen van de hemellichamen die ze kenden en veelal genoemd naar hun goden. De Germanen namen de gewoonte over en benoemden hun dagen ook naar hun goden. De god Týr, tekende voor dinsdag. Nog altijd te horen in de Scandinavische naamgeving van deze dag. In de muur van Hadrianus is er ook een verlatinisering gevonden van deze dag: Thingsus. Deze vorm verwijst naar 'ding'en meer naar 'rechtsgeding'. Týr was, zowel als Mars, de god van de rechtsspraak. Door de eeuwen heen raken woorden soms letters kwijt of veranderen ze bv van een 't' naar een 'd'. Het is wel zo dat de Germaanse talen de dinsdag een afleiding van de god Týr gebruiken, Tisdag (Zweeds) en de Romaanse talen de god Mars trouw bleven, Mardi (Frans).
De kranten zijn nog altijd even dun maar hebben al wat meer variëteit in de aangeboden lectuur. Na 6 weken is iedereen wel specialist in de virussen geworden. Er moest zich een ander hot item aanbieden. Niet moeilijk te vinden in de meimaand, tijd van de processies. Maar deze is niet aangenaam om in de buurt mee te maken: de processierups. Waaruit dan ook al geen mooie vlinder tevoorschijn komt. Wel een bruin scharminkel. De rups bezorgt iedereen ellende die er in de buurt van komt en het diertje verstoord in zijn daglijkse vreetpartij. Het scheidt microscopische kleine brandhaartjes af, die mens en soms huisdieren, ontstekingsreacties geven van huid en slijmvliezen. Vooral in nabijheid van eikenbomen komen ze voor. In de nacht lopen ze traag na elkaar de bomen op, op zoek naar het groene blaadje. Het 'spreekwoord', "een processie van Echternach" (op de dinsdag na Pinksteren) is niet van toepassing op de rups. Deze stoet is gekenmerkt door, 2 stappen vooruit en een achteruit. Een gezegde hoe iets traag en inefficiënt kan verlopen. Voor het plaaginsect* is er 'sprookweerden', het omgekeerde, een "processierups van Echternach", 1 stap vooruit en 2 stappen achteruit. Een goede dag voor mij als ik weer eens wat kon opzoeken. Een gelukkig vrouwtje aan haar desk heeft dus geschreven op tisdag.
*een plaaginsect is een insect dat lastig en schadelijk voor de mens kan zijn, verspreiders van ziektenverwekkers, en ongewenst vb tseetseevlieg, malariamug, rattenvlo, mijten en teken.
Na meer dan 6 weken is er een stukje van de lockdown opgeheven. Direct te merken aan het verkeer in de omgeving. Camionettes die door de straten racen alsof hun leven ervan afhangt en zeker hun inkomen.Terug geld verdienen voor een deel zelfstandigen en werknemers. Volgt er een sociaal bloedbad op werkgelegenheid, zoals de kranten vermoeden? Een tsunami van ontslagen? Of zal er veel vernietigd zijn zoals na de passage van een storm, orkaan, tornado of windhoos? Werkgevers die van de gelegenheid gebruik maken om hun arbeidersbestand in te krimpen? Zoals geweten, is het al gebeurd.
Mijn gedachten staan stil bij alle mensen die de invasie van covid 19 niet overleefd hebben en in eenzaamheid zijn gestorven. Met alleen zicht op buitenaardse wezens en geen geliefden, familie of vrienden rondom hen. Het is wel bewezen denk ik, dat ons verzorgingssysteem goed functioneert. Iedereen kan opgenomen en verzorgd worden zonder dat er gekeken is naar ras of stand. Dat kan minder gezegd worden van het onderwijs. Men kan beter nog eens een boom omhakken en er papier van maken zodat alle leerlingen de lessen kunnen volgen, de taken naar behoren kunnen maken en zo een extra oefening krijgen in lezen en schrijven. Nu zijn er veel kinderen die uit de boot vielen om afstandsonderwijs te krijgen. Geen pc of internet, ouders die echt niet met de kroost konden bezig zijn om verschillende redenen. Het heeft veel inspanningen gevraagd van de jeugd om vrienden en sociale contacten te missen en voor hen is het nog niet gedaan. Enkele gelukkigen krijgen kans om terug op de schoolbanken, wat er van overblijft, te mogen zitten. Terug eens onnozel doen met leeftijdsgenoten. The happy few zullen er van smullen en genieten. Ik wens nochtans alle kinderen, groot en klein, dom en slim, nog enkele weken een normaal schoolgaand leven toe. Ik denk dat ze nog nooit zo gelukkig zullen zijn met een schoolpoort die open gaat en waarachter ze een plezante en leerrijke tijd zullen hebben.
Waaraan dankt een Belgische Bondscoach van de voetbal een inkomen van 3 milj. euro? Geen idee! Ten andere, ik heb nog nooit beseft waarom een voetballer dergelijk inkomen moet hebben. Wat is het idee erachter om die gelden te rechtvaardigen? Wat is de maatschappelijke relevantie voor die miljoenen contracten? Er bovenop nog sponsorgelden, portretrechten en wat er nog meer is waar een gewone sterveling als ik, geen weet van heeft! Het voordeel van al deze rijke sportlui? Verzekering van het blijven bestaan van luxe merken. Al die onbekenden die kwaliteitsproducten leveren, ambachtslui die op die manier nog hun kunnen zien renderen, al zijn het de grote concerns die daar dan ook nog eens de winst van opstrijken!
Ik vind voor vandaag geen positieve noot om te eindigen, tenzij dat ik nog goed gezond ben en dat is eigenlijk veel waard. Vooral mijn hond is daar blij mee, knuffels verzekerd en hondensnoepjes ook.