Het gaat niet regenen vandaag, volgens het KMI.Toch hangen er dreigende donkere wolken boven de zee en is er een stevige wind te horen en te voelen. Net geen stormwind, maar zoals op deze dag in 2020 de reden om 'Vliegt de Blauwvoet Storm op Zee' te zingen. Toen heb ik deze zin uitgeplozen en in mijn blog over geschreven. Ik vind dat nog altijd een van mijn beste zoektochten en iedereen kan dat nog altijd lezen in mijn archief. Vandaag is er weer wat anders op het appèl en net zoals altijd speelt ook het toeval weer eens mee. Mijn blog hangt eigenlijk aaneen van de toevalligheden die op mijn weg komen en zo is er elke dag wel iets dat me verbaasd en waar ik dan wat meer wil van weten. De heiligenkalender kijk ik iedere dag in, omdat daar soms best wel spannende en wonderlijke verhalen te lezen vallen. Zowel van de eerste christenen als van de recente heiligen die dikwijls om een andere reden dan de eerste eeuwen van het christendom geroemd worden, aanbeden en herdacht worden. Vandaag het wonderlijke leven van Veronica, die ook in de Acta Sanctorum vermeld staat, een kritische uitgave over de heiligenlevens. Plots herinnerde ik me "het gelaat van Christus op het doek". Veronica, zou het met zweet en bloed doorlopen gezicht van Jezus proberen reinigen en als extra het "Gezicht van Christus" op doek hebben gekregen. Ik vroeg me af waar dat doek zou gebleven zijn. In Turijn kan me de "Lijkwade" bekijken, waar is die andere afbeelding van Christus? In een onooglijk dorpje in Italië, Monoppello in de Abruzzen. Het reliekschrijn, een doek van byssus of mosselzijde, 17,5cm/24cm, wordt er bewaard, in de tot basiliek gepromoveerde 'Kerk van Volto Santo'(2006 door Benedictus XVI). Eigenlijk is de naam 'Veronica' in de plaats gekomen van 'Berenice' zoals de vrouw haar echt naam was. Maar zij was de vrouw die de 'vera icon' bezat of de echte afbeelding, het gelaat van de waarheid, als het ware 'de foto' van Jezus. De afdruk van het gelaat op het doek laat een man zien, met open ogen, open mond, een neusbreuk, en andre verwondingen en bloed. Kortom een man die gemarteld was. Als men dan het doek met het gelaat op het gezicht van de lijkwade van Turijn legt, is het bijna identiek te noemen. Het is ook best mogelijk dat het doek, net zoals de lijkwade, op een overleden Jezus in het graf is gelegd. Ik was er niet bij en net zo min als vele anderen die de geschiedenis proberen te reconstrueren en als enige zekerheid de koolstofdatering hebben, geschriften en evangeliën. Maar er is toch een mooi liedje dat ik vermeld over onze heilige van de dag: "Veronica" van Cornelis Vreeswijk (1937-1987). Hij schreef ook het lied "De Nozem en de Non", ook plezant om er eens naar te luisteren. Tot morgen
Op zaterdag heb ik echt een heleboel bezigheden en de uren vliegen zo voorbij. Dat is wel een voordeel als het buiten grijs en miezerig weer is, dan zie ik dat niet. Eerst is er de verjaardag van het jongste lid van de 2e generatie in de familie, 42 jaar. Om te vieren, zijn man en vrouw even naar de Eifel gegaan: lekker Duits eten, daarna een goede wandeling en een nachtje met hun beiden is een Gästehaus. En daarna is er weer de realiteit met de vier kinderen. Volgende bezigheid is de dikke krant doorsnuffelen met een extra blad van puzzelplezier. Want gisteren, vrijdag, waren er door een technisch mankement de puzzels van donderdag terug in de krant verschenen. Vandaag hebben ze dat euvel rechtgezet en de puzzelpleziertjes van vrijdag ook afgedrukt. Ik vind het ook altijd plezant de Vlaamse woorden, die op het internet in de kijker gezet worden, eens goed te bekijken. Vandaag een schelp die in Vlaanderen regelmatig gebruikt wordt met een andere betekenis dan 'zeedier': de mossel. Staat in België niet alleen voor een lekkere maaltijd maar soms ook om over een slappeling te spreken, een lamzak, of om een domme handeling. Een paar voorbeelden om te illustreren: "gij se mossel, moet ge da nu laten vallen?", "gij se mossel, dat is geen spaghettisaus die ge ontvroren hebt maar tomatensoep!", "de vriendin van Gerda van de Jean, wat voor nen mossel is dat!, zijt daar mee getrouwd!". En omdat de kampioenschappen veldrijden bezig zijn, ook eentje over een renner: "Dat is toch gene coureur! Dat is ne mossel, zie die ne keer op zijne fiets zitten, seffens valt em eraf!". Dan is het mijn eeuwig durende kalender op 3 februari zetten en lezen dat 'Bartolomeu Dias'(1450-1500) een Portugese zeevaarder, die in 1488 als eerste Europeaan, Kaap de Goede Hoop rondde en voet aan wal zette in Zuid-Afrika. Mijn weetjes van voorgaande jaren, in mijn blog beschreven, ook eens terug bekijken en lezen. En dan beste mensen heb ik nog niks uit mijn krant gelezen. Daar maal ik niet om, ze moet tenslotte 2 volle dagen meegaan. Ik heb wel rap eens naar de tv-programma's gekeken voor vanavond. Een vastelling: oude koeien worden uit de gracht gehaald wegens het vroegere succes. Het verbaast me weer eens, dat een 'oude presentator' (64 j) terug op de Bühne mag verschijnen naast een 'jong' dingske van 23 en dat de coryfeeën van weleer niet meer aanwezig zijn. Het kan natuurlijk zijn dat ze niet meer op de nationale omroep willen verschijnen. Tot slot, niettegenstaande ik de muziek van Felix Mendelssohn (1809-1847) zeer graag hoor en heel erg hoog inschat, luister ik vandaag eens liever naar het repertoire van Kris De Bruyne (1950-2021). Ik geniet nog altijd van zijn "Lieve Jacoba" of "Vilvoorde City". Tot morgen
Gisteren was het prachtig weer en dan denkt een mens al vlug dat de koudere tijden achter de rug zijn. Deze morgen op stap zonder sjaal, muts en handschoenen. Dat was te doen tot ik op de dijk kwam en de koude zeelucht me de adem benam. Dat is het dus, één zwaluw maakt nog de lente niet! Maar met de jas wat steviger om me gewikkeld, de kap opgezet en de handen in de zakken kon ik toch de werkzaamheden op het strand aanschouwen. Niet alle tractors zijn op weg naar Brussel, Hasselt, de grensstreek of Oostduinkerke, er zijn er nog genoeg over om het strand te prepareren voor de vakantiegangers tijdens de krokusvakantie. De wind heeft lelijk huis gehouden en hier en daar voor wat kliffen op het strand gezorgd. Alles moet weer eens schoon gladjes gestreken worden, voor zolang het natuurlijk zo blijft liggen. Er wordt toch wat felle wind voorspeld, en zó lang zal het er toch niet plat uitzien. Ondertussen geniet ik toch maar van het alleen zijn, wat ik toch altijd wel prettig vind; een zee, een strand, een dijk dat er precies voor mij alleen bestaat. Dan maar spoorslags naar de kapper en daarna met de haren in de wind terug naar mijn hondje toe. Ondanks het spreekwoord dat iedere vrouw op deze dag haar pannenke warm maakt, ga ik toch geen pannenkoeken bakken. Ik heb er vandaaag geen zin in. Dat is dan voor een andere keer, ik hou dat mezelf wel tegoed. Meer bedenkingen heb ik niet vandaag en in de krant was het weer een herkauwen van het nieuws over de boeren, en de oorlogen her en der. Tot morgen
De eerste maand van het nieuwe jaar is voorbij. De laatste wintermaand begint. De lauwmaand wordt vervangen door de sprokkelmaand, een korte maand maar toch nog altijd 29 dagen in dit schrikkeljaar. Sprokkelmaand is er niet alleen voor de vogeltjes, die ik in mijn tuin al zie rondvliegen met kleine takjes in hun bek om, naar een hoog in de bomen gekozen plekje, te brengen en te verzamelen om later er hun nestje mee te bouwen. Voor de mensen is het ook sprokkelmaand. De restanten van het opgeslagen voedsel in weckpotten, diepvries en kelder worden aangesproken zodat er, hopelijk, weer plaats is om verse groenten, fruit en vlees kan ingeslagen kan worden. Dat valt natuurlijk af te wachten of de landbouwers tevreden gaan zijn met een deelse inwilliging van hun eisen. Té veel paperassen en regelgevingen zorgen ervoor dat de boeren al een administratieve bediende moeten aanwerven om dat in orde te brengen en zo een extra uitgave hebben van hun niet àl te rijkelijk jaarlijkse inkomen voor hun harde werken (gemiddemd 25.000€). En dan is er dat fameus stikstofdecreet dat binnenkort in voege treed. De stikstofuitstoot moet verminderen en de landbouwsector zou daar voor 78% voor verantwoordelijk zijn. Minder varkens, minder koeien geiten schapen en kiekens, minder dit, minder dat, zodat alles kan ingevoerd worden via de lucht, per schip of camions waar men van de stikstofuitstoot niet wil horen. Dat men respect voor het milieu wil en een gezond milieu wil creeëren, dat geloof ik best. Maar dat men dan nog eens de landbouwgronden wil omzetten in bossen en weiden en parken, omwille van een zogenaamd zeldzaam plantje, bloemeke, vlinder of vogeltje, gaat soms mijn verstand te boven. Vooral als dan blijkt dat het, altijd in stilte en zonder ruchtbaarheid te geven, verkavelingsgronden zullen worden na verloop van tijd en het grote geld weer investeringen wil doen in wolkenkrabbers of golfcourts for the happy few. Momenteel hoor ik niemand van Greenpeace of Gaia of andere dierenrechtenorganisaties protesteren of opkomen voor de 16.000 dieren die opgesloten zitten in een cargoboot bij 40°C, door een terreuractie in het gebied rond de Rode Zee en de Golf van Aden. Komen ze van China, waar onze premier is gaan pleiten voor meer import van onze varkens? Feit is dat de beesten naar Australië verscheept worden. Ik denk niet dat ze er zullen aankomen en dat de krengen en kadavers in de zee zullen gekieperd worden en dat zal dan niet als vervuiling bestempeld worden. Genoeg ergernis beschreven voor vandaag. Ik wil nog wat op mijn bank in het zonnetje gaan zitten en nog wat lezen. Niet het werk van Mary Shelley (Wollstonecaft Godwin, 1797-1851). Zij schreef de roman "Frankenstein" tijdens een 'jaar zonder zomer', om zich niet te vervelen, nl in 1816. Men kan haar beschouwen als de grondlegster van de horror- en sciencefictionliteratuur. Bij deze blauwe lucht ga ik zoeken naar een romantisch verhaal.Tot morgen
Zo simpel als ik gisteren het voorstelde is dat 'stiftdichten' of 'schrap ma', niet. Ik denk dat ik eerst een titeltje moet zoeken vooraleer ik er woorden aan kan voegen die er betekenis aan geven, geschrapt uit een volledige tekst. Dan moet ik me natuurlijk in de houding van een dichter plaatsen, en eerst heel diep nadenken genre, "Le Penseur" van Auguste Rodin (1840-1917). De lichaamshouding van het zware gepeins, diep in gedachten verzonken, niet vergeten: rechterhand ondersteunt het hoofd, linkerhand rust op de knie en het ene been over het andere geslagen. Rodin heeft waarschijnlijk zijn inspiratie voor dit beeldhowwerk gevonden in de vele beelden en schilderijen in de kerken, die er gemaakt zijn van "Christus op de koude steen", zijn leven overpeinzend vóór zijn executie. Enfin, ik wil hiermee maar zeggen dat het niet zo eenvoudig is als ik dacht dat het zou zijn. Een gedichtje van lange adem, vooraleer ik het aan de goegemeente zal voorleggen ter keuring. Gisterenavond heb ik met zappen weer op een luchtige manier afscheid genomen van de dag. Ik keek naar 'de familie Goris' in Japan en heb me goed geamuseerd met het sappige taaltje van 'de Sam'. Nog wat verder gezapt tot ik "Drag SOS" tegenkwam op Out-tv, dat soms met verrassende programma's voor de dag komt. Hilarisch, soms triestig, maar geen uitlacht-tv of tranendal. Een viertal dragqueens die in stadjes een week stoppen en wie iets te vertellen had maar daar een beetje te stil, bescheiden, verlegen enz voor waren, de kans te geven door middel van die bizarre verkleedpartij, uit hun schelp te komen. Als laatste programma was er "DIW" van Leyers en co. Een geluk dat ik gekeken heb of ik had het nieuwe woord voor 'huisvrouw', de vroegere thuiswerkende, thuisblijvende vrouw, gemist. Blijkbaar is het tradionele gezin weer in opmars waar er één partner thuisblijft voor huishouden en kroost. Meestal is het een vrouw en noemt dat tegenwoordig: trad wife = traditionele vrouw aan de haard. Niet de "Urban Trad", want dat is de Belgische folkgroep die ooit deelnam aan het Eurovisiesongfestival in 2003. Een van de zangeressen, Soetkin Collier leerden we beter kennen door het programma van Annemie Struyf, "Het Hoge Noorden". Vandaag luister ik dan nog maar naar dat speciale liedje van toen, dat toch op de 3e plaats eindigde, "Sanomi". Tot morgen
In tegenstelling tot voorgaande jaren ben ik sinds de herfst een langslaper geworden. Niet alleen door de winter en het winteruur zijn mijn dagen fors ingekort maar ook door een paar uurtjes meer in dromenland te vertoeven en dus in bed te blijven liggen. Ik ben daar eigenlijk wel verbaasd over, na jarenlang vroeg uit de veren te komen, zelfs als het nog donker was. Vandaag brak ik dus alle records door pas mijn ogen te openen na 9u. Gelukkig heb ik een brave hond die het levensritme van zijn baasje volgt en pas zijn nest verlaat als ik dat ook doe. Post ophalen, de hond alles geven wat hij nodig heeft na een lange nacht en dan was het dik 10u vooraleer ik mijn koffie kon slurpen en de zandkorreltjes van het zandmannetje uit mijn ogen te wrijven en wakker te worden. Na alle noodzkelijke controles van post, nieuws en mails, was het inmiddels de moeite niet meer om te ontbijten en maakte ik maar een 'brunch' = samenvoeging van breakfast en lunch, klaar: een paardenoog van een eiken, een boke met kaas, een met paardenfilet en dan eentje met chocolade van mijn favoriete merk. De krant gelezen, gezien wat er dezen avond op de buis is, nog even met de hond buiten en dan pas, na enen al ondertussen, klaar om een paar uur als schrijvend door te brengen. Ik heb voldoende energie opgeslagen om zonder grote onderbreking het tot aan het avondeten te kunnen redden. Citaat van de dag: 'wanneer uit tranen plots een lach ontstaat, opent zich de hemel'. Schrijver onbekend maar het sprak me aan en wilde er alleen 'tranen van het lachen van maken'. Af en toe heb ik eens nood aan een bulderlach en die moet ik dan zelf zoeken in een of ander lied, gezegde of een voorvalletje. Ik begon met te kijken naar de mopjes van de dag en vond toch eentje dat goed gevonden was: "Wanneer schiep God het wasgoed? In den beginne! Want in de bijbel staat; God schiep de zee, de lucht én het was-goed!!!". Waar heb nog een lach en een traan voor over? Voor de teksten en liedjes van Hugo Matthysen, gitarist, columnist, schrijver, acteur en gediplomeerd filosoof (vriend van Jan Leyers, Bart Peeters en nog vele anderen), inspirator van vele sketches en liedjes. Zing maar eens de tekst van "Blankenberge". Waarschijnlijk zal Jacky Lafon daar niet zo om kunnen lachen want dat is de stad waar ze met haar optredens en haar moppen haar centen verdient. Hugo was ook de gangmaker van het inmiddels opgedoekte CPeX , Clement Peerens Explotion, met hun lied "Dikke Lu". Hij schreef teksten voor "Kulderzipken", Leugenpaleis, Peulengaleis enz. Ik heb wel niet het talent van Hugo, maar t'is gedichtenweek en ik moet toch mijn best eens doen om een versje te schrijven. Ik ga een 'stiftgedicht' proberen maken. Twee jaar geleden schreef ik over deze alternatieve dichtvorm: een gedicht puren uit een bestaande tekst door woorden te schrappen. Hopelijk lukt het. Tot morgen
Vandaag heb ik een uurwerk aan mijn rechterpols gedaan. Een uurwerk dragen, is sinds mijn pensionering heel uitzonderlijk, vandaar dat ik het ook vermeld. Maar ik heb een afspraak vandaag. Geen date met een persoon met het vooruitzicht op een romance zoals in het tv-programma 'Hotel Romantiek', simpelweg een afspraak op de 'dienst voor autokeuring'. Dat je bij hen moet wachten moeten ik erbij nemen, maar zij op mij wachten is ongezien en ben ik mijn afspraak kwijt en moet een nieuwe datum prikken en betalen voor het niet aanwezig zijn. Dus loop ik deze dag met een uurwerk rond om zeker te zijn dat ik op tijd in Oostende zal zijn. Om mezelf dan te belonen voor mijn stiptheid, ga ik daarna toch eens naar de kledingsolden kijken of er geen koopjes zijn waardoor ik deze vervelende dag toch een aangenaam tintje kan geven. Ik ben vooral geïnteresserd in 'fleece' spullen. Waar ik vroeger niks anders wilde dragen dan zuivere wollen kledij in de winter en katoen in de zomer, ben ik stilletjesaan het voordeel van deze nieuwerwetse synthetische samenstelling van weefsel en draad gaan inzien: licht, warm en gemakkelijk in onderhoud. Het is ook gekomen door mijn levensstijl, ik loop een ganse dag binnen en buiten en heb een hekel om telkens een jas, vest of debardeur aan te doen. Met een fleece hoodie, pull of vest die ik van 's morgens kan aandoen, heb ik voldoende bescherming en isolatie voor de warmte of friste van buiten en binnen. In de winter hoef ik dan alleen maar eens een sjaal rond mijn teer keeltje te draperen en ben direct klaar om met de hond bezig te zijn. Ik moet zeggen dat ik weinig langer dan 2u binnen blijf. Veel bewegen, op en af lopen, wat buiten zitten, een beetje prullen in de tuin en terug binnen. Zo ziet mijn dag er soms uit en dan is het handig kledij te hebben, die me overal een goede temperatuur geeft. Daar ga ik nog eens naar kijken bij de winkel die alle outdoorkledij hangen heeft en sponsor is van veel buitenprogramma's zoals in 'Expeditie Groenland'. Ziezo, klaar om te vertrekken, maar eerst met hondje nog een balleke gooien, want die mag niet mee. Tot morgen